ვუყუროთ, თუ არ ვუყუროთ?! საკითხავი აი ეს არის!

მომინდა ჩამომეთვალა გადაცემები და ა.შ. რომლებსაც კატეგორიულად არ ვუყურებ, ან ვერ ვუყურებ (ვერ დავამუღამე და მკიდია) და რომლებსაც ვუყურებ სიამოვნებით


არ ვუყურებ:

1.
ვანოს შოუს
კომედი შოუს
ქლაბ შოუს (კატეგორიულად!)


2.
ვარსკვლავების აკადემიას
ჯეოსტარს (მხოლოდ მეგობრებთან ერთად, თუ მათთან ერთად მოვხვდებოდი ტვ-სთან კონცერტის დროს. ადგილზე ვერკვეოდი ხოლმე მონაწილეებში და შემდეგ კვირას უკვე შედარებით გარკვეული ვუერთდებოდი. მათთან ერთად ყოფნა არ მეთმობოდა და ბოლოს შევეჩვიე ამ გადაცემასაც :) )
ჯეო-ბარს (მხოლოდ პირველში ვერკვეოდი ცოტა, ახალი იყო და ყველა ლაპარაკობდა, ასე რომ თავიდან სახელების დონეზე მაინც გავიგე. ჩართვით ვერ ჩავერთე და მერე უკვე აღარ დავინტერესებულვარ)


3.
საინფორმაციო გამოშვებებს (საკუთარი ინიციატივით - არასოდეს. გამონაკლისი იყო აგვისტო)
ვიდეო პატრულს (ანუ ღამე არა მშვიდობისას)
კავკასიას - არც ერთ გადაცემას. მინდა რომ ეს სიხშირე საერთოდ დაიკარგოს, რომ არხიდან არხზე გადართვისასაც კი არ შემხვდეს
საკანს (აღარ შემიძლია ამდენი მარაზმი ერთ პატარა ქვეყანაში)
პროფილს - ამ გოგოს ხმა ჯერ კიდევ გადაცემა "დროების" დროიდან მიშლიდა ნერვებს ისე, რომ მის მომზადებულ სიუჟეტებს ვერ ვუყურებდი, რაც არ უნდა საინტერესო ყოფილიყო. ახლა გამონაკლისს ვუშვებ ხანდახან, თუ სტუმრები ან თემა არის კარგი და სხვა არხზე - არსად არაფერი
საოცარ სერიალებს, რომლებიც N რაოდენობით გადის თითო არხზე ("ჩვენი ცხოვრებააა სასტიკი სიყვარულიაააა...." ;))




პრინციპში იმის ჩამოთვლა, რას არ ვუყურებ, მივხვდი რომ შორს წამიყვანს.
ამიტომ მოკლედ, რას ვუყურებ დიიიდი სიამოვნებით:

ექიმი ჰაუსი (გავაფანატე ეს სერიალი)
შუა ქალაქში (ნუ, ამაზე ლაპარაკიც არ არის :) )
და

i tak dami i gaspadaaaa
"ღამის შოუ" იმედის არხზეეეეე! :)))))))

ნუ ამ ბოლო დროს სერიოზულად შევჯექი და ველოდები. მართლა გავაფანატე, იმიტომ რომ აქვთ მართლა ძალიან კარგი იუმორი, აი უძალიანესად, მე რომ მიყვარს, მესმის და ვგიჟდები, ისეთი. ჩვენიანები არიან, რაა :) nash chelavek! ;) ბოლო ორი გადაცემაა ისე ვიცინი, ისე გულიანად, რომ მუცელი მტკივდება სიცილისგან :)))

უხ, კარგია, კარგი :) გაიხარონ გოგიჩაიშვლიმა და მისმა სცენარისტებმა :)

გემოვნებაზე არ დაობეეენ?! ვიდაოთ? ;) :) არ გვინდა ბატონო, კარგი. მე უბრალოდ ჩემი არა/fავორიტები ჩამოვთვალე და გაგიზიარეთ.

კიდევ ვუყურებ რაღაც-რაღაცეებს არაქართულ არხებზე, თუ სახლში ვარ, რა თქმა უნდა. კერძოდ კი стс-ზე 1-2 კომედიურ არასერიალურ სერიალს და 1-2 საკაიფო გადაცემას.

პრინციპში მორჩა. +/- ფილმები და გამონაკლისის სახით რამე სხვა გადაცემა (ეს უკვე არარეგულარულად).

ჰა, იმსჯელეთ, გამიზიარეთ აზრები

gonieault 2007-2008

ზღვა მომინდა უცებ. უცებ - გუშინ საღამოდან. მეგობართან ვისხედით. ეტყობა ზედმეტად კარგად ვგრძნობდი თავს, ეტყობა კი არა, ასე იყო. და ასეთ მდგომარეობაში (შუალედებში, როცა არ ვლაპარაკობდი, არ ვხუმრობდი და არ ვიცინოდი) გამახსენდა ის შეგრძნება, რაც ზღვაზე ყოფნისას მაქვს ხოლმე. შეიძლება ვინმემ გაიხსენა კიდეც და იმიტომ... შეიძლება იმიტომ, რომ იქ მყოფი დანარჩენი 6-დან 3-თან მაკავშირებდა ზღვური ასოციაციები. დანარჩენი 4-5 არ იყვნენ გუშინ სახეზე :)
და კონკრეტულად რა მომინდა და სად? - გონიო!... ისევ გონიო, მიუხედავად ყველაფრისა, მიუხედავად შარშანდელისა... (ამ თემის გაშლას და ამაზე ლაპარაკს უკვე სასტიკაც ვაპროტესტებ)

ხოდა სად გავჩერდიიი? ხო, სად და ზღვასთან. იცით როგორ მინდა, სხეულით რომ გრძნობ, ტკივილამდე რომ შეიგრძნობ, ისე რომ გინდა. აუუუუუუუ. ზღვის ყივილი :)
აი ეხლა რას არ მივცემდი, ისევ გონიოში 3 ლარიან შეზლონგზე რომ წამომაწვინა, მზე იყოს, თუნდაც მწვავდეს, ისეთი და ზღვა - დეკორაციასავით მშვიდი, ოდნავ შშ-ს რომ შვება... და შეშრობას ველოდებოდე, რომ მერე ისევ ჩავიდე, მერე ამოვიდე, მოვწიო ჯერ კიდევ სველმა, ზღვიდან წამოსული ნიავი ხელს მიშლიდეს ანთებაში, სიცილით ვიფარებდე ”პარეოს”, ან პირსახოცს თავზე და იმის ქვეშ ვცდილობდე სიგარეტის მოკიდებას. თუნდაც თავებზე იარონ ფეხშიშველმა გამყიდველებმა და ყურებში ჩამყვირონ: ”ლენტები, ელემენტები, ცხელი სიმინდი, აბა ბაქლავა, ფახლავააა...”

მერე ყველანი ჩვენს საყვარელ ბუნგალოში ავდიოდეთ, უთქმელად, თავისთავად ცხადად, ბუნგალოში. იქ, სადაც დილის ზღვიდან სახლში ასვლამდე დრო გაგვყავს ხოლმე. მე - ჭვიშტარს ვუკვეთავ და ცივ ყავას, მიუხედავად იმისა, რომ 1-2 საათში უკვე სადილი გველოდება. არა, აქ მაინც სხვაა, ზღვისკენ რომ იყურები, მზე უკვე ისეთ ზენიტშია, დამწვრობა შეიძლება მიიღო, კიდევ რომ დარჩე შეზლონგზე (თუმცა ეს ზოგიერთებს არ ადარდებთ, მაგალითად დათოს, რომელიც უკვე ძირძველი პაკისტანელის ფერია და რა დაწვავს. ის და რამდენიმე არანორმალურიღა წევს პლjაჟზე.
ბუნგალოში ამოსვლამდე დათოს ვთხოვთ, ნუ დაიძინებს აქ და მალე ამოვიდეს. დათო უხმოდ გვიქნევს თავს და კიდევ ერთხელ შედის ზღვაში (შედის, და არა ”შედგაფუნობს პროვინციულად” :))) ეს მისივე სიტყვებია :D ) და მერე რა თქმა უნდა თვლემს, ეწევა, თვლემს და როდის როდის შემოგვიერთდება.
ჩვენ ამასობაში ბობ მარლის ფონზე ვგრილდებით. ამ ბუნგალოში წლებია უკვე ერთი და იგივე დროს ერთი და იგივე სიმღერებს რთავენ და შევეჩვიეთ ამას. სახეები გვეწვის, ბეჭებიც. ცივ ჭიქას ლოყაზე ვიდებ ნეტარებით და მერე იმავე ჭიქიდან ასევე ნეტარებით ვწრუპავ ცივ ყავას ნაყინით. აქ ამ ადგილას ცოტ უბერავს ნიავი, ოდნავ გრილი, მოაჯირზე ჩვენი პირსაცოხებია გადაკიდებული, ჩვენც იქვე ვსხედვართ, კარგად რომ ვხედავდეთ ზღვას, იქვე ჩვენი კამერები ყრია, ანუ იმ ნაწილის, რომელებიც ჯერ კიდევ ვერ შევსულვართ სიღრმეში დამოუკიდებლად და სულ არ გვრცხვენია კამერით ცურვა :)
ვეწევით, ვიცინით, და არაფერზე არ ვფიქრობთ, არ ვნერვიულობთ, უბრალოდ ვისვენებთ და სიამოვნებას ვისრუტავთ მთელი არსებით. სიამოვნებას იმისას, რომ ისევ აქ ვართ, ისევ ერთად ვართ ყველანი, ისევ არსად გვეჩქარება, ისევ კარგი ამინდია და წინ კიდევ ბევრი დილაა მზიანი, ბევრი შუადღე - ძალიან ცხელი, გრილ ოთახში ან ჩვენს საყვარელ ვერანდაზე გასატარებელი, ბევრი საღამო - თბილი, ზღვიანი და ნეტარებიანი, მერე ვახშმიანი და სასადილოში შეყოვნებიანი, მსჯელობიანი - სად წავიდეთ დღეს საღამოს :) ხანდახან იქვე შერჩენიანი, არაჩვეულებრივად ხალისიანი, ბევრი გვიანი საღამო და ღამე - ვერანდაზე, ზღვის პირას, ბარებში, ბოდიალში, სიცილში გასატარებელი....

მინდა, ძალიან მინდა, ისევ ისე, როგორც შარშანწინ (და არა შარშან!), იმის წინ...

შემოდით, რა, ამ პოსტის მთავარო გმირებო, а также არავინ ყოფილა იქ. არა, იყვნენ :) მაგრამ აქაური მისამართი არ იციან ;) შემოდით ”და მარქვით ომახიანად: თუ არც შავი ზღვის ეშხია და არც ახალი იარა, მა ეს ბებერი გონიო ასე რამ გააპიარა?!” ჰარც. :)

პ.ს. მეგობრებო, მომიტევეთ, მხოლოდ დათო რომ ვახსენე სახელით :) უცებ ძალიან მომინდა ყველაფერი დეტალურად აღმეწერა, მაგრამ ეს ბევრ დროს წაიღებს ახლა და ბევრ ქაღალდს, არა და "с бумагой в стране напряженка!" шучу :)
я напишу об этом, я все напишу :) ამ თემას - გავშლი, სიამოვნებით :)

ვიცინი, ე.ი. ვცოცხლობ

პოსტი-განწყობა


მგონი დავბრუნდი

დღეს საღამოს მივხვდი რომ დავბრუნდი :)

მიყვარს ჩემი თავი ასეთი და მიყვარს რომ ვხვდები, ეს - ნამდვილია :)

(როცა ცუდად ხარ, მიზეზით თუ უმიზეზოდ, როცა არ ხარ მშვიდად, როცა რაღაც გაწუხებს - არ გეხუმრება, ვერ იცინი ისე და ვერც ხუმრობ. ძველებურად რომ ვიწყებ ხუმრობას, ისევ ისე ლაღად რომ ვიწყებ სიცილს, სიმსუბუქეს როცა ვგრძნობ ისევ და მოდის და მოდის, ვერ/არ ვჩერდები, გულთან რომ მიღიტინებს სასიამოვნოდ და თვალებში "ეშმაკურად" მოხტუნავე ალს რომ ვგრძნობ სარკეში ჩახედვის გარეშე, მაშინ ვხვდები - ისევ კარგად ვარ, ძალიან კარგად. მაშინ ვხვდები, მე - დავბრუნდი!)

როგორი საღამო იყო, იცით? - "хорошо сидим" ;) :)
და განსაკუთრებით კარგი იყო იმიტომ, რომ ყველა ასე ვგრძნობდით თავს, ყველა (ეს ყველა მინიმალური ოდენობით ვიყავით და საკაიფოდ, ძალიან), ანუ ...მივე :D

:) არის რაღაცეები, რაც არასოდეს უნდა შეიცვალოს, სულ უნდა იყოს შენს ცხოვრებაში

Rain

Rain
Ursprünglich hochgeladen von 2create

flickr-ზე გადავაწყდი და ძალიან მომეწონა ეს პატარა ვიდეო

როგორ ებრძვიან პირველ არხზე უწიგნურობას, ანუ ვინ დაწერა ”ფიგაროს ქორწინება”

გამოგიტყდებით, არ ვუყურებ საზოგადოებრივ მაუწყებელს. არც ძველი ფორმატი მხიბლავდა მისი და არც ახალს აღუფრთოვანებივარ. თუმცა არის ერთი-ორი გადაცემა, რასაც შეიძლება ”შეხედო”. მაგრამ რომ ჩაუჯდე და უყურო.... ნუ, მე - ვერ და ისე ეს ჩემი სუბიექტური აზრია

გუშინ ”ცხოვრება მშვენიერია”ს მოლოდინში (ესეც იმიტომ, რომ ჩვენი სამსახურის შემოქმედებითი ჯგუფი, ანუ ”კრეატივი” იყო გადაცემაში და ამუშავებდნენ თემას ”უწიგნურობა საქართველოში”, შემდეგ კლიპიც გადაიღეს სახელდახელოდ, და მოკლედ ამიტომ მინდოდა ნახვა. ამ თემას - არ განვავრცობ). - ”რამდენჯერმე გადამერთო” და მოამბის ბოლოს კულტურის სიახლეებს მივუსწარი...
საკუთარ მომხიბვლელობაში თავდაჯერებული წამყვანი გოგონა რამდენიმე წუთის განმავლობაში საუბრობდა იმაზე, რომ მარჯანიშვილის თეატრში დგამენ შექსპირის კომედიას ”ფიგაროს ქორწინება”!
მიუხედავად იმისა, რომ გრიპმა საკმაოდ დამასუსტა, ძალიან მკვეთრი მოძრაობით წამოვიმართე ტახტიდან, სადაც წამოწოლილი ვიყავი, და ოჯახის წევრებს გადავხედე, რომლებსაც დაახლოებით იგივე რეაქცია ჰქონდათ.
კარგი, გასაგებია, რომ შეიძლება ადამიანმა მექანიკური შეცდომა დაუშვა. რა თქმა უნდა ეს მისაღებია და საპატიო. ვის არ მოსვლია. მაგრამ!!! როცა ხარ ჟურნალისტი, როცა გაქვს პრეტენზია მოამბის კულტურის სიახლეების წაყვანაზე, როცა გაქვს პრეტენზია რომ ხარ განათლებული და ამ სფეროზე შეგიძლია საუბარი, როცა საზოგადოებრივი მაუწყებლის პირდაპირი ეთერისთვის ემზადები ცოტა აზრზე მაინც ხომ უნდა იყო, რას ლაპარაკობ?!
თავს დავდებ, ეს არ იყო მექანიკური შეცდომა! არ არსებობს! მით უმეტეს, როცა დაწერილი აქვთ ტექსტი, სიუჟეტი - წინასწარ მომზადებული და დარწმუნებული ვარ არაერთი ადამიანის მიერ გადამოწმებულ-ნანახი. სპონტანურად ხომ არ გადაწყვიტა ჭოლამ ამ სპექტაკლის დადგმა და ჟურნალისტებიც შემთხვევით ხომ არ აღმოჩნდნენ ასევე შემთხვევით გამართულ რეპეტიციაზე? და სიუჟეტიც ”შემოეღოთ” უცებ? და არც დამონტაჟებისას, არც ტექსტის ჩაწერისას და არსად არავის მოხვედრია თვალში და ყურში, რომ ერთი და იგივე სისულელეს იმეორებდნენ, თან არაერთხელ? მექანიკური შეცდომის დაშვება ერთ რეპორტაჟში რამდენჯერმე არ ხდება, თან მომზადებულ-დამუშავებულში....

და ამის მერე, სულ რაღაც 1 საათში მიდის თემა იგივე არხზე - უწიგნურობა საქართველოში!

არავის შეურაცხყოფას არ ვაყენებ და არც ზედმეტი ამბიციები მამოძრავებს. რაც ვიცი - ვიცი და რაც არ ვიცი - არ ვიცი და იმას არც ვაკეთებ და არც ზედმეტს ვლაპარაკობ

ვიცი, რომ არ არის აუცილებელი, ყველამ იცოდეს ვინ იყო ბომარშე, არ არის აუცილებელი, ყველას წაკითხული და მოსმენილი/ნანახი ჰქონდეს ”ფიგაროს ქორწინება”, ნამდვილად ვერ მოსთხოვ ამას ყველას. არც მე მაქვს წაკითხული, ნამდვილად და ამაში პრობლემას ვერ ვხედავ; მაგრამ ის ნამდვილად ვიცი, ვისია და ისიც, რომ შექსპირს, რომელიც სხვა საუკუნეში და სხვა ქვეყანაში ცხოვრობდა - არ დაუწერია.
მოცარტი მაინც ეთქვათ, მოცარტი! რაღაცით ახლოს იქნებოდა სიმართლესთან....
ტელევიზიაა, ბოლოს და ბოლოს! ვახ....

აი ასეთი მშვენიერია წიგნიერი ცხოვრება პირველ არხზე

2 მარტი

2 მარტი თენდება

რა საშინელი თარიღია. ვერ ვიტან! კიდევ ერთხელ ვერ ვიტან და ყოველთვის საშინელ თარიღად დამრჩება გონებაში. არ დაილია მიზეზები. ასე როგორ შეიძლება, ამდენი დამთხვევა, ამდენი მოულოდნელად ტკივილნარევი, უარყოფითი ან ძალიან ცუდი მოვლენის დამთხვევა ერთ დღეს?! მეგონა ასე მარტო ფილმებში ხდებოდა. არა. მარტო ფილმებში კარგი რაღაცეები ხდება, იმდენად კარგი, რომ რეალურ ცხოვრებაში შეუძლებელია. ცხოვრებაში... ცხოვრებაში სხვანაირად არის ყველაფერი.
იმედია დღესაც და ვსო. წელს და ამით დამთავრდება.


ერთი - დაბადება. დიდი ხნის წინ. იმ დღეს - მაშოკირებელი. იმედი მაქვს კარგად თუ არა ნორმალურად მაინც ექნება ყველაფერი ცხოვრებაში.
ერთი - დაშორება. შარშან.
ორი - გარდაცვალება. შარშან
ერთი - "დაბადება". ხელოვნური. დაუბადებელი სიკვდილი. ხვალ.

ტკივილი. დიდი. შოკი. განცდა. გამხნევება. უკეთესის მოლოდინში... ცხოვრება გრძელდება...

.

ღამე/დილა მშვიდობისა პოსტი

"ღააააამის 5 საათია და ყველაფერი გენიალურადააააააააააა"

:)


ხო, ამის დასაწერად შემოვედი და კომენტარზე პასუხის გასაცემად :)

გენიალური ნაწარმოებია და გენიალური ფრაზა და არ მკითხოთ რატომ არის ღამის (უფრო დილის) 5 საათზე (კაი, ხო, 20 აკლია 5-ს, დავამრგვალებ, რა მოხდა) ყველაფერი გენიალურად

არის და "ვსო" :)