"უცნობი"-ს შესახებ. მათთვის, ვინც თვალს ადევნებდა

პრინციპში, სხვებმა შეგიძლიათ დრო არ დახარჯოთ ამის კითხვით. ბოდიში უნდა მოვუხადო მათ, ვინც თვალს ადევნებდა ამბავს "უცნობი"ს შესახებ.

ეჭვი მაქვს, თხრობას შევწყვეტ. უნდა მომესწრო, დამესრულებინა დღემდე. ახლა უკვე გვიანია. მიზეზზე დეტალური საუბარი არ არის საჭირო. უბრალოდ აი ასე, უცებ, ერთბაშად, ერთი (არა ზეპირი) სიტყვის შემდეგ უკვე დასრულებული ისტორია საბოლოოდ კიდევ ერთხელ დასრულდა და წერის სურვილიც გამიქრა.

მოკლედ, როგორც ალბათ მიხვდით, ეს წარსულში (საკმაოდ ახლო, მაგრამ მაინც) წარსულში ხდებოდა. უკვე იმდენად დისტანცირებული ვიყავი ამ მოვლენებისგან, იმდენად "მეკიდა" და მეცინებოდა (ჯერ კიდევ), რომ თავისუფლად შემეძლო ამაზე დამეწერა. ალბათ სმაილები და გრაფიკული გამოსახულებები არ იყო საჭირო იმისთვის, რომ მიმხვდარიყავით, იუმორით, ცოტა სარკაზმით და ხალისით ვწერდი. უბრალოდ მეხალისებოდა ამ სისულელის მოთხრობა. სისულელის, რომელიც როგორც "არანაირად" დაიწყო, ისევე დასრულდა.

ვიცი, რომ გაინტერესებთ და ამიტომ გეტყვით მოკლედ (აი ადრე სერიალის დასასრულს ვინც ვერ ნახავდა და განმეორებითი ხილვის საშუალება არსად იყო, იმას როგორც უყვებოდნენ მერე სხვები, ისე "მოგიყვებით"). უცნობი ნაცნობი გახდა. გავიცანი. შეხვედრაზე ცოტა დაბნეული იყო, ვერ მიხვდა ვინ ვიყავი და რა შუაში ამ ბავშვებთან. მე დიდი გმირობა ჩავიდინე, მოვახერხე და არ გამეცინა (რაც არც თუ ისე ადვილი იყო), სერიოზულობა შევინარჩუნე და თან ძალიან ბევრი ვისაუბრე იმ თემის გარშემო, რომელიც ჩემი პატარა მეგობრების პრეზენტაციის თემას წარმოადგენდა.

მოკლედ, ნაცნობობა შედგა. რის შემდეგაც მცირე მიმოწერასაც ჰქონდა ადგილი. ასევე ჩემი ინიციატივით. შემდეგ კიდევ ერთი შეხვედრა შედგა, ახლა უკვე თავად პრეზენტაციაზე. იქ მცირე უმნიშვნელო მაგრამ სხვებისთვისაც კი თვალშიმოსახვედრი დეტალი იყო, რომელიც "იმედის ნაპერწკალს" აჩენდა. მაგრამ გაგრძელება ამას არ მოჰყოლია.

უცნობი მოგვიანებით მხოლოდ იმით დაინტერესდა, ქმარი მყავდა თუ არა. პასუხი უარყოფითი იყო. ბოლოს დავასკვენი, რომ მას, როგორც ჩანს, მხოლოდ გათხოვილი ქალები და მეტი საფრთხე იზიდავდა ურთიერთობაში (რაც მართალი რომ აღმოჩნდეს, არ გამიკვირდება მისი დატვირთული გენეტიკიდან გამომდინარე). ამიტომ გადავწყვიტე, გათხოვებისთანავე მიმეწერა მისთვის: მე უკვე დაკავებული ვარ! გიხაროდენ!
მაგრამ მე არც გავთხოვილვარ, და არც უცნობთან ურთიერთობის გაგრძელების სურვილი გამჩენია მეტად.

მეტსაც გეტყვით/გამოგიტყდებით - ჩემი უცნობი დღეს გავაქრე შესაძლო საკონტაქტო საშუალებ(ებ)იდან და უცებ მივხვდი, რომ ძალიან დამეზარა და ჩამიქრა ამის შესახებ წერის ენთუზიაზმი. არც ლანძღვას ვაპირებ, არც რაიმე ცუდის თქმას. უბრალოდ უცებ სხვანაირად შევხედე ყველაფერს. უცებ ტოქსიკური ნიშნები გამიჩნდა, კერძოდ კი გულის რევის მცირეოდენი შეგრძნება (არაფიზიკური, გადატანითი მნიშვნელობით, მიხვდით ალბათ) დამეუფლა (ვიმეორებ, ნუ დავკონკრეტდებით, რატომ). უცებ მივხვდი, რომ ასე ხუმრობით და სასაცილოდაც კი აღარ მინდოდა. ამაზე წერაც კი. უბრალოდ მორჩა.

ფინალი იცით.


მაპატიეთ :)))

უცნობი. (ნახევრადdraftი პოსტის) ნაწილი III

(დასაწყისი იხ. აქ, ნაწილი II - აქ)

დამიდასტურა და დადუმდა. არც შეკითხვა, არც არაფერი. როგორც ჩანს, ჩვეულებაში ჰქონდა გამჯდარი უცხო ხალხის მიერ შეთავაზებული მეგობრობის მიღება. как должное, ასე იღებდა და მერე დუმდა. ან იქნებ, "უცხო ქალად რომ შემიცნო შერცხვა და თავი დახარა?" არა, არ მგონია. არც ისე რთულად გამოდიოდა თითქოს კონტაქტზე, როგორც შემდგომში მივხვდი. თუმცა, იქნებ პირიქითაც იყო...
მოკლედ, მივყვეთ მოვლენებს.

კიდევ ერთი ვირტუალური მეგობარი დაემატა სიას. უბრალოდ სიას. არ ვიცოდი, რა მიმეწერა, რა მეთქვა, რა მექნა. ოდნავი აქტივობა მაინც რომ გამოეჩინა თავის გვერდზე, ერთი ლინკი მაინც რომ დაედო, მერე კი, მე ვიცი რასაც ვიზამდი, მაგრამ ასე? რა მექნა? ინბოქსში მიმეწერა ყველაფერი? დიდი ხანია მომწონხარ, ახლახანს გავიგე შენი ვინაობა და შეიძლება გაგიცნომეთქი? რა მარაზმი იქნებოდა! ამიტომაც დავდუმდი მეც და მივყევი დინებას.

დინება კი მდორე იყო. არსად მივყავდი.
ნელ-ნელა გაუფერულდა თემა. ამოიწურა. ვიცინეთ, ვიხუმრეთ, ვიხალისეთ და დავივიწყე/თ.

და ისევ გამოხდა ხანი.

ფარდა იხურება. ისევ იხსნება და სცენაზე ახალი მოქმედი პირები გამოდიან. მთავარი მოქმედი პირი კი ჩემი მოსწავლეა. ჰასაკი - 17. სქესი - მამრ. პირობითი სახელი - S.
არც პროფესიით ვარ მასწავლებელი და არც მოწოდებით. მაგრამ მოზრდილებთან ურთიერთობა და სწავლება საკმაოდ საინტერესო და სახალისოა. საბედნიეროდ ჩემი მოსწავლეების 90%-ს ამ ასაკის "ბავშვები" შეადგენდნენ წელს (ბოლო ერთი წელი აქტიურად გადმოვერთე ამ საქმიანობაზე). რაც მიადვილებდა საქმესაც და შედეგის მიღწევას. რა თქმა უნდა, ბავშვებად არ თვლიან თავს და რა თქმა უნდა, ბევრად უფრო დიდები არიან, ვიდრე ჩვენ ვიყავით მათ ასაკში. მემეგობრებიან, ვემეგობრები და ერთად მივდივართ გერმანული ენის მწვერვალის დასაპყრობად!

დეკორაციები:
ჩემი ოთახი. გვიანი საღამო. კომპ. მე მასალებს ვამზადებ მეორე დღისთვის. მახსენდება, რომ რაღაც მაქვს გადასაგზავნი S-სთან. ვრთავ სკაიპს და ვეხმიანები. ცოტა ხანში საუბარი გერმანულს სცილდება. აუზი, ფილმები, სკოლა, სხვა საგნები და ა.შ. და აი, აქ იწყება მთავარი. დიალოგის ამ ნაწილს ვამჯობინებ პირდაპირ გაეცნოთ, ამიტომ "ალაგ-ალაგ ვაკოპირებ საინტერესო ადგილებს":

S: ra magar proeqts vaketeb ici? :D
S: :D
S: e.i
S: .......ebze :D (აქ და შემდგომში წერტილებით ის თემა და სახელებია მოცემული, რომელთაც ღიად არ ვასახელებ - ავტორის შენიშვნა)
c: RAAAA? (ეს იყო კიდევ ერთი შოკი ამ ისტორიაში)
S: didi sarkazmit da iumorit :D
S: proeqts vaketeb :D
S: ragac clubi
S: rotary
S: ackobs shejibrebas
S: gushin vikavi prezentaciaze ... skolashi
S: xoda me da kide 2 vaketebt proeqts
S: ra shejibreba?
S: dzaan magari prikolia :D
S: ra da 10 skolidan
S: vaketebt
S: sxvadasxva proeqtebs
S: prezentaciebs
S: xoda chven vaketebt mecnierebaze
S: .......elebi :D
c: :D
c: ui
S.: da dzaan didi iumorit
c: da masala gaqvs? :D
S: exla vagrovebt :D
c: gvkavs saqartveloshi ......logebi
c: da daekontaqte :D
c: mogacvdian zgva masalas :D
S: :D
S: ....s dzmis nomeri ar gaq? :D :D
c: saxeli gvari da fb
c: :D
S: :D
c: .... ....... (და ჩემი უცნობის სახელი და გვარი მივწერე)
c: :D
c: aha, meti ra gitxra :D

პაუზა

S.: ui ..... gkavs friendebshi :P
S: vame cisi :D
c: :D
c: :D

პაუზა

S: au prosta imdeni idea gvaq
S: :D
S: magari prezentacia gamova

პაუზა

S: au ..... .......s vwer exla werils :D :D
S: rame informacia mome tqo :D :D
c: martlaaaaaaaaaaa????? :D
S: vcdi mainc :D: D
c: fb-ze cer? :D
S: xo :D :D
S: vetyvi cisia chemi maswia aba ..... araferi shegeshalos metqi :D :D
c: :D :D :D :D
c: me nu maxseneb tkuilad :D
S: :D :D
S: da rato gkavs friendebshi? :D
c: ise :D .....s (აქ გადაცემის სახელია) mere davamate, ar vicnob :D
S: :D :D :D
S: nwu nwu nwu nwu :D
c: uari ar utqvms sxvata shoris, damamata usitkvod :
c: :D
S: :D :D

არ არის საჭირო დეტალურად ყველაფერი წაიკითხოთ. რა თქმა უნდა, ბევრი სისულელე ითქვა და ვიხუმრეთ, ვიცინეთ ბევრი ამ საკითხზე. S-მ ჯერ ვერსიები წამოაყენა, რატომ დამიმეგობრა N-მა, რაზეც, რა თქმა უნდა ისევ ვიცინეთ და მერე მართლა მისწერა წერილი, რადგან მასალა მართლა სჭირდებოდა და პრინციპში, მის გარდა ვერავინ დაეხმარებოდა.
ალბათ მიხვდით, ჩემი მოსწავლე თავის ორ მეგობართან ერთად აკეთებდა პრეზენტაციას თემაზე, რომლის ექსპერტიც, თუ შეიძლება ასე ითქვას, ჩემი უცნობი იყო (/არის. თუმცა თემა არააქტუალურია დღესდღეობით და მისი საქმიანობის სფეროც შესაბამისად ეს არ არის).
შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ ჩემი რეაქცია? აი როგორ, საიდან?! რამდენი დამთხვევა იყო შემთხვევითი. რამდენი პროცენტი იყო შანსი ამ ყველაფრის ასე დამთხვევისა: ჩემი მოსწავლე მონაწილეობას იღებს კონკურსში. თემები სხვადასხვაა. არჩევანი მოსწავლეებზეა. ირჩევენ თემას მეცნიერება. კერძოდ კი - ....ს. პრეზენტაცია უნდა იყოს შემეცნებითი, საინტერესო და იუმორით გაჯერებული. არა მოსაწყენი. S ამის შესახებ ისე, სიტყვაზე მიყვება მე. მე, რომელიც ასევე შემთხვევით შევდივარ სკაიპში მასთან დასაკონტაქტებლად, იმიტომ რომ გაკვეთილის მასალის მიწოდება დამავიწყდა აქამდე და უნდა გავუგზავნო. პრეზენტაციამდე რამდენიმე დღე რჩება და მასალა ჯერ არ აქვთ. არა, ნუ ამ თემის არჩევის ალბათობა....
ძალიან უცნაური ჯაჭვი იყო მოვლენების.

ბერვი რომ არ გავაგრძელო, S-მ "ინბოქსში" გაუგზავნა N-ს წერილი დახმარების თხოვნით. მერე დავსხედით და სიცილით ჩამოვაყალიბეთ პასუხის შესაძლო ვერსიები. ანუ რა სახის შეიძლება ყოფილიყო პასუხი. მე მაინც ვფიქრობდი, რომ არასერიოზულად მიიღებდა ის ვიღაც უცხო ბიჭის მიერ მიწერილ წერილს და ყურადღებას არ მიაქცევდა. გარდა ამისა, მისი აქტივობის კოეფიციენტის მიხედვით შანსი წერილის დროზე ნახვისა და პასუხის გაცემისა არც თუ ისე დიდი იყო.
თურმე როგორ ვცდებოდი, თურმე როგორი გულისხმიერი ყოფილა N...

იმ ღამეს არ ეძინა ილიკოს. იმ ღამეს არ ეძინა S-ს, იმ ღამეს არ მეძინა მე... ეძინა მხოლოდ N-ს, მშვიდი და უშფოთველი ძილით.

მეორე საღამოს სკაიპითვე ვიგებ, რომ პასუხი მოვიდა... დეტალურად ამის შესახებ უშუალოდ გაკვეთილზე მოსმენა ვარჩიე და დაგვიანების გარეშე დავერჭე S-სთან. პასუხმა სასიამოვნოდ გამაოცა. ჩემი უცნობი აჟიტირებული თუ არა, კმაყოფილი მაინც იყო იმით, რომ ამ მივიწყებული თემით ახალი თაობა დაინტერესდა და მის კომპეტენციაში დარწმუნებულმა ახალგაზრდებმა რჩევისთვის და დახმარებისთვის მიმართეს. მანაც არ დაახანა და აღუთქვა დახმარება, რითიც შეეძლო.
მიმოწერა ჩემს იქ ყოფნაში გაგრძელდა. ორიოდ წერილის გაცვლის შემდეგ შეხვედრაზე შეთანხმდნენ. შეხვედრა მის სამსახურში უნდა შემდგარიყო. მეორე დღეს. დრო კი დილით ტელეფონით უნდა შეეთანხმებინათ. ტელეფონით.... N-მ თავისი მობილური მისწერა ჩემს მოსწავლეს...

კომპ-ის ეკრანი ჩემგან არც ისე შორს იყო, მაგრამ არც ისე ახლოს, რომ ნომერი გამერჩია. თუმცა ამის საჭიროება არ იყო. S ისედაც ყველაფერს ხმამაღლა კითხულობდა და ახლა, როცა ნომერზე მიდგა ჯერი, ხმას კიდევ უფრო აუწია და ისე მკვეთრად, გარკვევით და დამარცვლით წაიკითხა ნომერი (თან მობილურში იწერდა), თითქოს სმენადაქვეითებულს ან წერა-კითხვის თითქმის უცოდინარს კარნახობდა. მიზანი ალბათ გასაგებია. S ყველაფერს კარგად მიხვდა. მე ძლივს შევიკავე თავი, რომ მის ამ ქცევაზე არ გადამეხარხარა. მადლობელი ვიყავი, რა თქმა უნდა, მაგრამ გარწმუნებთ, არც კი მიცდია ნომრის დამახსოვრება, არა თუ ჩაწერა. ამას არ ჰქონდა მნიშვნელობა. თავისთავად სიტუაცია იყო უკვე ისეთი სასაცილო და სახალისო... მოკლედ, შეხვედრაზე შეთანხმდნენ და გაკვეთილი ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდა.

საღამოს, სახლში მოსული, მივხვდი, ვერ ვისვენებდი. სხვა არაფერზე მეფიქრებოდა. ვცმუკავდი. მართლა საოცარი შანსი მეძლეოდა, როგორიც ალბათ აღარასოდეს მომეცემოდა და ამ შანსის არ გამოყენება სამშობლოს ღალატის თუ არა, დანაშაულის ტოლფასი მაინც იქნებოდა. მოვლენათა ასე გავითარება, ასე აწყობა ჯაჭვივით, ასე უცნაურად, კარგად და წარმოუდგენლად. მართლა გაოგნებული ვიყავი. რომ იცოდეთ, რა თემას ეხება, კიდევ უფრო კარგად გაიგებდით და გაიზიარებდით ჩემს გაოგნებას-სიხარულს. მაგრამ მაპატიეთ, დავტოვებ ღიად ამ საკითხს.
წარმოიდგინეთ, ამდენი წელი, არც ერთი ნაცნობი. არც სახელი. არც გვარი. მერე უცებ სახლი, გვარი. ჟურნალი. ტვ. fb. მერე ისევ არაფერი და ხელის ჩაქნევა და უცებ! ჩემი მოსწავლე. ასეთი შანსი! მორჩა, გადაწყდა! უნდა გავყვე მეც!

სკაიპი ჩავრთე და S-ს მივწერე:

c: ha, S, shemogexmiana kide N?
c: :D
c: mec xom ar camogkvet shexvedraze? rogorc mascavlebeli, romelsac mouvida tavshi es idea da dagakavshira? :D
S: aha e.i. N-is gacnoba ginda ara? :D :D
c: xo, ra :D
c: davinteresdi tqveni proeqtit tan ;)
S: :D
S: vaime cisiaaa :D
S: me ver gamomapareeeb :D
S: :D
S: :D
S: gagacnob sheni facebookis friends :D
c: gmadlobt :D
c: :D
S: xval romel saatze gcalia shen rodis gavidet?
c: tqen togorc shetanxmdebit, me sagamomde mcalia, sadgac 6-mde
S: aha ok
S: dagirekav
c: ok

მეორე დილით შევთანხმდით, S-სთან უნდა მივსულიყავი და ყველანი, მე, S და მისი ორი მეგობარი ერთად წავსულიყავით შეხვედრაზე. გავემზადე და ავედი. S-სთან მისი ორი კლასელი გოგონა დამხვდა. პირველი რეაქცია ერთ-ერთის (A-ს) მხრიდან იყო გაოცებული: "მე მასწავლებელი სხვანაირი წარმომედინა". გულით გამეცინა. შეიძლება ითქვას, სასიამოვნო კომპლიმენტი იყო. აჰა, კიდევ ერთ ბავშვს დავუმსხვრიე სტერეოტიპი მასწავლებლის შესახებ.
ბავშვები ძალიან მონდომებულები იყვნენ. ინტერესით ვადევნებდი თვალს, როგორ ამზადებდნენ საპრეზენტაციო მასალას, მაისურებს, ფორმებს.... მართლა მიხაროდა, რომ მივხვდი, ამ თაობას ჯერ კიდევ აინტერესებს რაღაცეები, სწავლა "არ ტეხავს" და მიზანდასახულები და მონდომებულები არიან.
მოკლედ, დავირაზმეთ და გავემართეთ ოფისის საძებნელად, რომელიც ამავე უბანში მდებარეობს, თუმცა ტრანსპორტი და ცოტა ძებნა მაინც დაგვჭირდა.
წინა დღიდან მოყოლებული ცოტა შეფიქრიანებული ვიყავი: 'სად ვუშვებ ისე ამ ბავშვებს, ვისთან გადავამისამართე? მე თვითონ არ ვიცი ვინ არის. დაეთანხმა შეხვედრაზე მომენტალურად, სამივე დაიმეგობრა. სად იბარებს? რა ოფისია? სად მუშაობს? კაცმა არ იცის...' თუმცა ეს ძალიან თეორიული და მკრთალი ფიქრი იყო.

ცოტა ადრე მოგვივიდა ტრანსპორტიდან ჩამოსვლა. ძალიან ცხელოდა. გარკვეული მანძილი ფეხით ვიარეთ და სახლების ნომრებს ვაკვირდებოდით. მალევე მივაგენით. სადარბაზო შესასვლელი ეზოდან იყო. ოფისი ჩვეულებრივი, რიგითი საცხოვრებელი კორპუსის პირველ სართულზე აღმოჩნდა. აბრაზე ამოტვიფრული წარწერა არაფერს მეუბნებოდა. ღრმად ჩავისუნთქეთ ოთხივემ და ზარი დავრეკეთ იმედით, რომ არ შეგვეშალა და სწორად მოვადექით...




შემრჩა კიდევ მსმენელები? მაშინ გაგრძელება იხ. შემდეგ პოსტში ;) :)

Friday 13 / კონიაკი - ლონგ აილენდი - კონიაკი

- კონიაკს დალევ?
- მანგოს წვენს
- უნდა გაკოცო
- მაკოცე, ჰა, ვინ დაგიშალა
- ..... (ფაქტის წინაშე დაყენებით გამოწვეული დაბნევა)
- ოიმმმმ. კოცნის ...ც არ გაქვს? თუ არ გინდა, მაშინ ნუ ამბობ

ამინდმა თუ შეიძლება ბედნიერება მოგანიჭოს, უბედნიერესი ვიყავი, როცა გავიღვიძე (ნუ, გამაღვიძეს მოლოცვის ზარით და ჰა, ახლა, მე სამსახურში ვარ უკვე და ადექი შენცო - ტექსტით) და დავინახე, რომ მზე ავბედითად არ ანათებდა. და საერთოდ, სიგრილის შორეული მინიშნება იგრძნობოდა ფადრის მიღმა. მოსაგვარებელი მქონდა რაღაც საქმეები, სასიარულო ვიყავი და ნამდვილად არ მეხატებოდა გულზე შუადღის მზის გულზე ბოდიალი, არა და მე სანამ სახლიდან გავიდოდი, სწორედ ეს დრო იქნებოდა.

გემრიელად გავიზმორე, ტვ არ ჩავრთე, ცოტა ხანი თვალებღია ვიწექი, მერე ნომერი, რომლიდანაც ცოტა ხნის წინ ზარი შემოვიდა მობში ჩავიწერე (მერამდენე ტელ უნდა გამიფუჭდეს და მერამდენედ უნდა ჩავიწერო მეგობრების ნომრები?! სხვებს უკვე ვიკიდებ) და ბოლოს ავდექი. კევინი ხომ არ დავირქვა რამდენიმე დღით? მარტო სახლში, მარტო თბილისში, მარტო...

არც ისე აჩქარებულად მომზადების, სერიალ "მეგობრები"ს ფონზე საუზმის, (ჯერ) სიმბას მიხედვის და (მერე) საკუთარი თავის მოწესრიგების შემდეგ ბიუროკრატიის ეკლით მოსილ გზას დავადექი. პრინციპში, ვაჭარბებ. უმტკივნეულოდ და შეიძლება ითქვას მალე მოვაგვარე რაც მჭირდებოდა, კიდევ ერთხელ დავძლიე Beamten-Phobie (ეს სიტყვა მეგონა მე გამოვიგონე, ჩემი და მარიკას საუბრის დროს წარმომეშვა, როდესაც ორივემ ვაღიარეთ, რომ მოხელეთა შიში გვაქვს, რომელიც მათ მიმართ სიყვარულს ვერაფრით ვერ შეიქმს). მერე ნათესაურ კავშირებსაც მივხედე ცოტაოდენი ხნით. მერე ისევ ერთი-ორი მსუბუქი საქმე და... პრინციპში მოვიდა ნაშუადღევი. ხო, გამომრჩა მეთქვა, რომ ჩემი დიდი იმედი ჰაერის დაბალი ტემპერატურის შენარჩუნებასთან დაკავშირებით ფუჭი აღმოჩნდა. მაგრამ ხანგრძლივ ეს სოფელი გაახარებს ვინმეს განა? ხოდა პირველივე საქმიდან გამოსულს კბილებდაკრეჭილი მზე დამხვდა გარეთ. მზე, რომელიც ასე მიყვარს. და რომელმაც ცოტა არ იყოს დამღალა. როგორ გადავუსვა ხაზი ამდენი ხნის სიყვარულს და როგორ ვუთხრა, დაგაბნელებ მეთქი? არ ძალმიძს.

წყლის მოლოდინში ისევ ინტ. ფბ. სკაიპი. ზარი შორეული ქვეყნებიდან. ზარი ახლობლისგან. ზარი თბილისიდან. ზარი ...დან. სმსები. ა.შ.

არც ახლა ვაპირებდი აღნიშვნას. არც სახლში გაჩერებას. სპონტანურად სადმე გასვლის იდეას შევასხამდი ხორცს, ამას ვხვდებოდი. გავალ, დავჯდები სადმე (ეს სადმე პრინციპში 2-3 ქუჩით შემოიფარგლებოდა) და ვისაც უნდა, გავახსენდები, შეძლებს - მოვიდეს. ამას მოგვიანებით განვახორციელებდი. მანამდე აუჩქარებლად უნდა მიმეღო შხაპი, მოვწესრიგებულიყავი. მევახშმა...
აი ვახშამზე კი... ვახშმის დროს გამოღებულმა და მარტო შესმულმა 3 ჭიქა (თუ სირჩა) გემრიელმა კონიაკმა (რომელიც წუხელ ბოლომდე დალევას გადაურჩა - მარტო რომ არ შევხვედროდი დაბადების დღეს, დიადი თარიღის დადგომამდე ცოტა ხნით ადრე 2 მეგობარი მესტუმრა და ასე ვთქვათ reinfeiern განვახორციელეთ) ცოტა არ იყოს იმოქმედა არა იმ კუთხით, რომლითაც ვგეგმავდი. სახლში მარტო ყოფნა ძალიან მიყვარს გარკვეული ხნით. იმდენად მინდა ხოლმე სრულიად დავტკბე ამით, რომ არც სტუმრები, არც მეგობრების დატოვება... საბედნიეროდ შიში არ მაქვს. ჩვენ ორნი ვართ ამ ბინაში, მე და სიმბა, მე და სიმბა...

ხო, რას ვამბობდი, იმას, რომ უცებ მივხვდი, 13, პარასკევი, ჩემი დაბადების დღე და ჩემი მეგობრების უდიდესი ნაწილი ან საზღვარგარეთ არის, ან ქალაქგარეთ, ზოგი საქეიფოდ არის და ზოგი უქეიფოდ. ზოგი დღეს წავიდა, ზოგი გუშინ, ზოგი ხვალ ჩამოდის და ზოგი კაცმა არ იცის როდის, საერთოდ თუ ჩამოვლენ ოდესმე... პირადად მომლოცველებიდან მინიმუმ 15 ასეთი აქ არ მყოფი დავთვალე და უცებ მოვიწყინე. მივხვდი, სასწრაფოდ უნდა გავსულიყავი სახლიდან. გავემზადე. კედელზე შეტყობინება დავტოვე, სავარაუდოდ სადაც ვიქნებოდი და წავედი. ვიცოდი, ვისაც მართლა ენდომებოდა და შეძლებდა, მიპოვიდა, მოვიდოდა. მეგობრობა გზად დახიდადო, გამიგია და ზუსტად გზად ნ. ჩავისვი.

სად დავსხედით და რა ვჭამეთ, ეს ნაკლებ საინტერესოა. ისიც, რომ რაც შევუკვეთე, მოტანისთანავე ვინანე და მერე კიდევ ნახევარი საათი ვნანობდი და ვცდილობდი შეცდომა გამომესწორებინა ნაბეღლავით, ფერმენტით და ა.შ. საბოლოოდ შედეგს მივაღწიე. მიზანი იყო მზაობა სმის გაგრძელებისათვის (იმედია ლოთი არავის ვეგონები. სმა ცოტა უხეშად ჟღერს, არა?).

პირველ ადგილას 3 ვიყავით. მე და 2 ერთგული მეგობარი. მერე დასალევად გადანაცვლება გადავწყვიტეთ მანამდე გასეირნება-აფთიაქში ვიზიტით. სანამ მე მილოცვებს ვიღებდი გზადაგზა შემხვედრი ნაცნობ-მეგობრებისგან, მეგობრები შორიახლო მელოდებოდნენ და რომ მიუახლოვდი, რა თქმა უნდა იცინოდნენ. საოცარი დიალოგების მომსწრე გახდნენ, რომელიც ასევე საოცარ ცოლ-ქმარ შორის მიმდინარეობდა. ეს ცოლ-ქმარი ბომჟების წრის თვალსაჩინო წარმომადგენლები იყვნენ და ალბათ არც თუ ისე მაღალინტელექტუალურ საკითხზე ჩხუბობდნენ. მე სცენას ამ ფრაზიდან შევუერთდი: "შენი გულისთვის ბავშვი მომეშალა!" ოღონდ ეს ისეთი ინტონაციით და ტონალობით იყო ნათქვამი, სიბრალულის ნაცვლად ისტერიულ სიცილს უფრო იწვევდა. ავუყევით ლესელიძეს. ბომჟების ოჯახი უკან მოგვყვებოდა. ხმაურიანად. ბოშათა ჟამი. ქართველები იყვნენ აშკარად. ქმარი წინ მიდიოდა (ესეც მიდიოდა და ჩვენც?), ცოლი უკან მიჰყვებოდა და ეჩხუბებოდა. ქმარი ცდილობდა არ შეემჩნია, ისე პერიოდულად რეპლიკებს ესროდა. ცოლი სარგებლობდა ხმის მაღალი ტემბრით და განაგრძობდა. საამო იყო სასმენად. გავასწარით საკმაოდ და აფთიაქთან გავჩერდით.

ერთ კაციანი რიგი საკმაოდ დიდხანს გაგრძელდა. ან ჩვენს წინ მდგომი ითხოვდა რამე უცნაურს და არ არსებულს და ან გამყიდველს უჭირდა მომსახურების გაწევა. ამასობაში ტკბილი წყვილი მოგვიახლოვდა. "შენ თუ არ გინდივარ აი გოგოების მეტი რა არის! სალამი ყველას" - ამ უკანასკნელ სიტყვებთან ერთად ნაბიჯი შეანელა და გადმოგვხედა მამრმა ბომჟმა. ცოლი წამოეწია. საფრთხის მოახლოება როგორც კი იგრძნო, კაცი ისევ დაიძრა. ჩვენ გაშეშებულები ვიდექით და ვცდილობდით, გადახარხარებისგან ცოტა ხანი შეგვეკავებინა თავი. "წადი ერთი, გოგოებს თავი დაანებე, ვის რაში სჭირდები" - არც თუ ისე უსაფუძვლოდ მისძახოდა ცოლი. ჩვენ დაგვიცვა თუ ეჭვიანობამ გაიღვიძა მასში, ეს ამოუცნობი რჩება. დისტანციას ორივე იცავდა. ქმარი რამდენიმე ნაბიჯით წინ, ცოლი უკან, თითქოს ნახირს მიერეკებაო. შეხმატკბილებული დიალოგი ცოტა ხანს კიდევ ისმოდა.
"ძალიან მაინტერესებს, როგორ დამთავრდება ამათი ამბავი, ხომ არ ავეკიდოთ?" - ნ.კ. "ამათ ახლა ველური სექსი შეარიგებთ" - თ.შ. ამ სიტყვებთან ერთად მეორე წყვილი აღმოცენდა უცებ ჩვენს გვერდით. ამჯერად საშუალო ფენის რიგითი წარმომადგენლები. ახალგაზრდა გოგო ბიჭი. თ-ს მიერ წარმოთქმული ბოლო სიტყვები გაიგო თუ რა იყო არ ვიცი, მაგრამ კი ეცინებოდა ბიჭს. თან პერიოდულად საკმაოდ თამამდ იყურებოდა ჩვენსკენ. აფთიაქის რიგში ჩვენს მერე დგომა ამის უფლებას არ აძლევდა - ასე ჩათვალა მისმა თანმხლებმა გოგონამ, რომელმაც უკვე მერამდენე გამოხედვა ვერ აიტანა და ბიჭს კისერზე შემოეხვია, თითქოს ისე არ იყო გასაგები, რომ ერთად იყვნენ და უფრო განამტკიცა ამით თავისი პოზიცია.

ამ ხნის განმავლობაში იდუმალი "сделка" აფთიაქთან გრძელდებოდა. დამავიწყდა მეთქვა, რომ საკმაოდ გვიანი იყო და აფთიაქარი ხანში შესული ქალი ფანჯრის და გისოსებს იქიდან გვემსახურებიდა. ჩვენ არა, იმ კაცს. საინტერესოა, მაინც რას ყიდულობდა? ამის გამოსარკვევად არ გვეცალა, ჩვენ ჯერ ის პირველი წყვილი გვაღელვებდა და სისულელეების ლაპარაკით და ხუმრობით ვიყავით გართულები. პრინციპში უკვე ხმამაღლა სიცილში გადაგვივიდა. თან ეს გაუთავებელი რიგიც. ბოლოს თ-მ შემომთავაზა, მოდი, ჩაიკეცე აქვე, იქნებ მაშინ მაინც მოგაქციოს ამ ქალმა (აფთიაქარმა) ყურადღებაო. თვითონვე სცადა ცუდად გახდომის ინსცენირება, მაგრამ ამან ქალზე არ იმოქმედა. ყველაფერი არ მახსოვს და ვერც დავწერ, რაც იქ ითქვა და რამაც სავარაუდოდ მეორე წყვილის მამრის ცხოველი ინტერესი გამოიწვია.

საბოლოოდ ქალმა მომაპყრო ყურადღება და ნანატრი ფესტალი მოვიპოვე! ჯერი ნ-ზე მიდგა. ქალი გაუჩინარდა. რაღაც გაუგებარი საქმით დაკავდა. "ახლა ხელს დავაჭერ ამ ზარს და არ ავუშვებ" გამოაცხადა ნ-მ. ამასობაში აღმოვაჩინეთ, რომ უცნაური ფორმის გისოსებში ერთი ადგილი ამოჭრილი თუ გამობრდღვნილი იყო. არ მგონია, ამხელა რადიუსის წამალი არსებობდეს და ამას გამოეწვია "ფანჯრის" გაფართოების აუცილებლობა. არც ის მგონია, ღამ-ღამობით ყუთებით მიჰქოდეს ვინმეს წამალი და მაინცდამაინც ამ ნახვრეტში ტენიდნენ იმ ყუთს. "ალბათ თავს აყოფინებენ და იქვე უწევენ დახმარებას. თავს კარგად დაუფიქსირებენ თან" გამოაცხადა თ-მ. ჩვენ უკვე ისტერიკა გვქონდა სამივეს. ალბათ ის ქალი პარალელურად დამამშვიდებელსაც ეძებდა. როგორც იქნა მოვრჩით მასთან ურთიერთობას და რიგი შეყვარებულ წყვილს დავუთმეთ.

ლუკა პოლარე... ოოო, როგორ მინდოდა ეს ნაყინი და როგორ არ შემეძლო ჭამა! ნ-მ ცდუნებას ვერ გაუძლო და შევიდა. თ. შეჰყვა. მე გარეთ სკამზე ჩამოვჯექი და მოსულიერებას შევეცადე. მაგრამ ვინ დაგაცადა. მეორე წყვილი ფეხდაფეხ მოგვყვა. სანაყინეში ბიჭი შევიდა. გოგონა (რომელიც რუსულენოვანი აღმოჩნდა) მეორე სკამზე ჩამოჯდა. მაგრამ ცოტა ხანში როგორც ჩანს დაინახა, რომ შიგნით 2 გოგო იყო და სასწრაფოდ შეჰყვა ვაჟს. ამასობაში ყურში დიალოგი მომხვდა: ბიჭო, ეგ ის არაყია, 20 თეთრიანი, რომ სვამ და ყელს არ გიწვავს... მე ამას ვეღარ გავუძელი. ცრემლები მდიოდა და ქაღალდის ცხვირსახოცის საყიდლად ისევ იმ უცნაურ აფთიაქს მივადექი. შორიდან დავინახე სანაყინედან გამოსული ნ და თ-ს სახეები, რომლებიც ჯერ მეძებდნენ და მერე ისევ იქ რომ დამინახეს, წარმოიდგენთ ალბათ, რა მოუვიდათ.
მეორე წყვილი ახლა უკვე სანაყინის წინ იდგა. დავასკვენით, რომ ჩვენს ტრაექტორიას გადიოდნენ. ყოველ შემთხვევაში ბიჭი ასე ცდილობდა.

სეირნობით გავუყევით ქუჩებს და ბოლოს და ბოლოს შემდეგ პუნქტში განვთავსდით, სადაც უკვე მესამე, ანუ მეოთხე მეგობარი მ. შემოგვიერთდა. აქ უკვე ლუდი-კამპარი-ლონგ აილენდი და საფუძვლიანად ჯდომა, რაც დიიიიდხანს გაგრძელდა. მოგვიანებით კიდევ ერთმა მეგობარმა დაგვხედა. ჩვენ ვისხედით, ვისხედით, ვისხედით,დიიიდხანს, სანამ ყველა და ყველაფერი არ დაიკეტა და წავიდა. სანამ ანგარიში თხოვნის გარეშე არ მოგვიტანეს. იმის თქმა ალბათ არ არის საჭირო, რომ ძალიან ბევრი ვიცინეთ.

მერე ამავე ნოტაზე გავუყევით გზას უკან, სადღაც ნაწილობრივ დავიშალეთ, სადღაც ვიბოდიალეთ და ბოლოს წამოვედით.... ჩემთან. ჩემს სახლამდე მოსულები უკვე ორნი დავრჩით. სახლში - გამოპრანჭულობის ერთი ხელის მოსმით განძარცვა, საზამთრო, კონიაკი, წვენი. საათი - ალბათ 3. ცოტა ხანში იქ დროებით შემორბენილმა მეგობარმა მ2-მა დაგვირეკა და ახლა უკვე აქ შემოგვიერთდა. ისევ ისევ ისევ ისევ ისევ. 5 დაიწყო. მეგობრები წავიდნენ. ავალაგე. გადმოვჯექი. არ მეძინება. არ მეჩქარება. ყველაფერი მოგვარებული. დამთავრებული. ზეგ დილამდე რომ არ გავიღვიძო ან არ ავდგე მაინც და ტვ/ლოგინი-კომპ-ლოგინი/ტვ გავატარო, არაფერი დაშავდება.

საქმიანი შეკვეთის დასრულების. ახლობლების ნახვის. ოჯახის დასასვენებლად გაშვების. საქმეების მოგვარების. არგადახდილი დაბადების დღის მხიარულად დასრულების. შემდეგ. მე. კმაყოფილი. ვისვენებ. სრულიად. დამსახურებულად. ყველაფრისგან.


პ.ს. რა თქმა უნდა, დაწერილი არ არის ის, რაც მოსმენილი თუ იმ წამს განცდილი. გაუგებარიც იყოს იქნებ, რაზე გვეცინებოდა. მომენტი და სიტუაცია განაპირობებს მთავარს, და განწყობა.

და კიდევ, მაინტერესებს, იმ ბიჭს (მესამეხარისხოვან პერსონაჟს, რომელსაც მარტო მე შევეფეთე), 20 თეთრიანი არაყი 20 თეთრიან ჩინურ წებოში ხომ არ ეშლებოდა?!

უცნობი. (ნახევრადdraftი პოსტის) ნაწილი II

(დასაწყისი იხ. წინა პოსტში)
(თხრობას ახლა უკვე პირველ პირში განვაგრძობ)

რააააა? - ოღონდ ეს შინაგანი ხმა იყო. თავი გავაკონტროლე, რომ ემოცია ძალიან არ გამომეხატა. პრინციპში დიდი კონტროლი და ძალისხმევა არ მჭირდება, დამეთანხმება, ვინც მიცნობს.
სტუდიაში ის შემოვიდა. ჩემი დიდი ხნის უცნობი. რა თმა უნდა ვიცანი, რა თქმა უნდა!!! და სკამს დავეყინე, ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით...

პერიოდულად მშობლების რეპლიკები მესმოდა. ბუნდოვნად მახსოვს, რომ ამოვილუღლუღე, ეს ტიპი დიდი ხანია შემჩნეული მყავს, რა სიმპატიურია მეთქი. და ერთი ისღა მოვახერხე, რამდენიმე მეგობრისთვის საერთო სმს გამეგზავნა. ტექსტი ზუსტად არ მახსოვს, მაგრამ შინაარსობრივად "იმ ერთადერთის" პოვნას ეხებოდა და იმპერატიულ მოთხოვნას შეიცავდა, გადაერთოთ მითითებულ არხზე. რეაქცია მართალი გითხრათ არ მოჰყოლია ჩემს მოკლე ტექსტურ შეტყობინებას. მერე გავიგე, ტვ-სთან არ იყვნენ.

ჩანართი: თუმცა, მოგვიანებით, როდესაც სრულიად საქართველომ თუ არა სრულიად სამეგობრომ გაიგო ჩემი გატაცების შესახებ, ამ დიიიდი წრიდან ისედაც სულ რაღაც 2-3 ადამიანი აღმოჩნდა ჩემი აზრის გამზიარებელი (ვგულისხმობ აღფრთოვანების ობიექტის ჩემეულ აღქმას), თუმცა ზოგადად მხარდამჭერები და გულშემატკივრები ბევრნი იყვნენ და ნამდვილად არ ვიცი, რამდენი ადამიანი ჩაება ამ ყველაფერში შორიდან და თვალყურის დევნებით. მაგრამ ამაზე მოგვიანებით (ხანდახან მაინც ვფიქრობ, ხომ არ გავჩერდე - пока еще не поздно нам сделать остановку, кондуктор, нажми на тормоза. მაგრამ მაინც მივიყვან ალბათ ბოლომდე ამ აბსურდის მოყოლას. მომინდა. მომაწვა და რატომაც არა. მასალა და "გამბედაობა" კი მაქვს უკვე საკმარისი...).

გადაცემა ალბათ დიდი ხნის დამთავრებული იყო, რომ გამოვფხიზლდი. ისედაც, რომ მკითხოთ, რა ილაპარაკაო, ვერ გეტყვით. რაზე ილაპარაკა, ეს კი ვიცი, თემა, მაგრამ... თემასაც, რა თქმა უნდა შეგნებულად არ ვასახელებ. ისედაც "გაყიდული პონტია", ჟარგონი რომ ვიხმაროთ და ასე ძალიან დაკონკრეტებაც არ ღირს. ორბიტის რეკლამიდან თვალისმომჭრელი ღიმილით მიცქერდა გარუჯული ქერათმიანი "მზეჭაბუკი", რომელსაც პრიორიტეტად ჯერ კარიესისგან საკუთარი კბილების ხსნა და შემდეგ უკვე მუხლამდე წყალში მდგარი და შველის მოლოდინსა და თხოვნაში ხმაჩაწყვეტილი ქერათმიანი "ლამაზმანი"ს გადარჩენა მიაჩნია. შუბლი შევჭმუხნე - დღეს ეს ითვლება სიმპატიურად?! - და ზომბირებული წავედი ჩემს ოთახში. მარკოვიჩი ჩავრთე და ხელის მარტივი მოძრაობით მოვძებნე... დიდება ცუკენბერგს! დიდება! აღმომხდა და ლამის მეტანია გავაკეთე ეკრანის წინ, მაგრამ დროზე შევიკავე თავი. ფოტო - 1. თუმცა დათაგული იყო სხვა ფოტოებზე. ფოტო გავადიდე და მივაჩერდი. რა ვქნა? მერე აქტივობებს გადავხედე. თვალის ერთი გადავლება საკმარისი აღმოჩნდა მივმხვდარიყავი - მისი ონლაინ აქტივობა აქ მხოლოდ friend requestების დადასტურებით შემოიფარგლება. ნუ, ტესტებს და პანდორას ყუთებს რომ ვერ ვხედავ, ეს უკვე კარგია და იყოს პასიური, აქ... ვიფიქრე და ისევ ფოტო გავადიდე. მგონი გავაფრინე.

ცოტა ხანში ჩემს ვოლზე სტატუსი გაჩნდა: მგონი ვიპოვე ის ერთადერთი! :) და დაიწყოოო, მაგრამ რა დაიწყო. რა თქმა უნდა ძააალიან, უძალიანესად ვხალისობდი ამ ყველაფერზე და საკუთარ თავზე ვკაიფობდი. რამდენიმე მინიშნების შემდეგ 2 მეგობარი მიხვდა, ვის ეხებოდა საქმე და კოალიციაც შეიკრა. ის ღამე ხარხარში გავათენეთ სამმა ონლაინ. მათ სახელებს გავამხელ, ეს არავის არაფერს უქადის. თამუნა (შ) და ალექსი. ვერსიები, რჩევები, ვარიანტები, შესაძლებლობები. წარსული, აწმყო, მომავალი! რამდენი სისულელე ითქვა და რამდენი ხუმრობა. რამდენი ცრემლი დაიღვარა სიცილის. ვეღარ ვსუნთქავდი ბოლოს. სხვები ცოტა დაბნეულები შედი-გამოდიოდნენ ჩემს ვოლზე. რა თქმა უნდა ერთხმად შევთანხმდით, რომ დამეგობრება უნდა მომეთხოვა. ამაზე ორი აზრიც კი არ იყო. უბრალოდ გადავწყვიტე, ეს სტატუსი (თავისი კომენტარებიანად) ცოტა გაციებულიყო (ნუ, მთლად 40 დღიან ვადას არ ვიღებდი), ცოტა ლინკები და სხვა სტატუსები მიყროდა და მთლად თვალშიმოსახვედრი არ ყოფილიყო.

ლოდინი არც ისე ადვილი აღმოჩნდა. ისედაც ვერ ვიტან ლოდინს. მაგრამ ამ ყველაფერზე სიცილი მაინც მიმსუბუქებდა. და აი, დადგა დღე, როდესაც გადავწყვიტე, სტატუსი საკმაოდ შორს არის უკვე (წაშლა? არა, წაშლა არ მინდოდა. არ მინდოდა ეს დაკარგულიყო) და შემიძლია მეგობრობის ხელი გავუწოდო ....ს. და გავუგზავნე request.
გვიანი ღამე იყო და
დადასტურება მეორე დილით დამხვდა



გაგრძელება (ნაწილი III) იხ. შემდეგ პოსტში

პ.ს. ჩემი დაბადების დღეა დღეს, ბოლოს და ბოლოს, მეპატიება ამიტომ ასეთ ადგილას გაწყვეტა :) :)

უცნობი (ნახევრადdraftი პოსტი)

ხოდა....

მოგსვლიათ ასეთი რაღაც?!

10 წლის წინ? ალბათ. დაახლოებით. მინიმუმ 8! ძალიან ბანალურად ჟღერს, მაგრამ მეგობრის დაბადების დღეზე რესტორანში ერთ მაგიდაზე შეკრებილი გოგოები. ე.წ. "ძევიშნიკი". ქმრები, შეყვარებულები და მამრობითი სქესის სხვა წარმომადგენლები არ ესწრებოდნენ საიდუმლო შეკრებას. გვერდზე მაგიდებზე სხვები ისხდნენ. ისინი - თავისთვის. და უცებ.... დენი რომ დაგივლის სხეულში, მოულოდნელობისგან, აღფრთოვანებისგან, შოკისგან, არ ვიცი კიდე რისგან. დაინახა და მერე მთელი საღამო იმას უყურებდა. აღარც საერთო საუბრებში ჩარეულა, აღარც ჭამა-სმა ადარდებდა. მონუსხულივით მისჩერებოდა მთელი საღამო. უქართულესი და უსიმპატიურესი!
მაშინ ამდენი გამბედაობა არ ჰქონდა, არც ზოგადად ურთიერთობის გამოცდილება... ვერ გაბედავდა მისვლას. უბრალოდ უყურა მთელი საღამო. მერე წამოვიდა.

მერე?
მერე გამოხდა ხანი

და სავარაუდოდ ჯანმრთელობის ელემენტარული პრობლემის (მოდი, დავაკონკრეტოთ, რომ ავადმყოფიო არ იფიქრონ), კერძოდ კი ჰაიმორიტის გამწვავების გამო ვაკის "ლეჩ.-კომბინატში" უწევდა სიარული. და იქ შენობაში უცებ იგივე შოკი განმეორდა. მინიმუმ 2 წელი იყო იმ დღის მერე გასული და რა თქმა უნდა აღარ ახსოვდა (მისთვის ლამაზი) უცნობი. უცნობი კი არა, არავინ და არაფერი ახსოვდა პერიოდულად, სხვა მოვლენებს შეევსო ამასობაში ცხოვრების და ემოციურ სფეროთა დიდი ნაწილი. საჭირო თუ არასაჭირო. მართლა გაქვავდა ადგილზე. რა თქმა უნდა არც ამჯერად გადაუდგამს რამე ნაბიჯი. საერთოდ, ნაბიჯებს მარტო შემხვედრს დგამდა, ძალიან დიდხანს. ინიციატივის აღებისა და აქტივობისგან ძალიან შორს იდგა.

და ისევ გამოხდა ხანი.
და ისევ შემთხვევით, ისევ ქუჩაში, ან შენობაში და ისევ იმ ტერიტორიაზე. ისევ წლების მერე. და ისევ არაფერი. რამდენიმე წელიწადში 3 შემთხვებითი შეხვედრა. რამხელაა ალბათობა იმის, რომ თბილისში შემთხვევით წლების წინ დანახული (ნანახი კი არა, დანახული, თვალმოკრული) ადამიანი, რომელზეც უცებ შეიშალე, მაგრამ დაგავიწყდა, ნახო ასევე შემთხვევით და იცნო. თან არაერთხელ...

.............. ............... ............... ............ .......... ....... ......
და ისევ გამოხდა ხანი. უცნობი წარსულს ჩაბარდა. და არა მარტო უცნობი. ახალი სახეები, სახელები, მოვლენები - ყველაფერი ერთად დაეფინა წარსულს. სახელი - უცნობი დარჩა. უბრალოდ სადღაც მეხსიერების უღრმეს კუნჭულში, სხვა ბევრ არასაჭირო ინფორმაციასთან და სურათთან ერთად იყო ესეც. საერთოდ რამდენ არასაჭირო ინფოს იტევს ჩვენი ტვინი და სულ რომ არ იცი, რომ იცი ეს, ამოტივტივდება, დაფიქრების გარეშე. სიტყვები, ციტატები, ფრაზები, სურათები, კადრები, სუნები, შეგრძნებები. ცოტა გადავუხვიე.

ყვითელი პრესის მოყვარული არასოდეს ყოფილა. თავისი ინიციატივით არასოდეს უყიდია. მარტო მაშინ, შეიძლება, როცა დიდი ხნის გზა ჰქონდა მატარებლით გასავლელი და უსისულელესი და ტვინის განძრევის საჭიროების არანაირი მოთხოვნის დონის ინფორმაციის მიღების სურვილი როცა გასჩენია. სახლშიც ასეთივე შემთხვევითობით თუ ხვდებოდა მსგავსი ჟურნალები 1000-ში ერთხელ.
ტელევიზორის წინ მოცალეობის ჟამს უსაქმოდ მჯდომმა, დასვენების რეჟიმში მყოფმა ტვ-პროგრამის გაზეთისკენ გაიწოდა ხელი. უფრო პრიალა ყდა მოხვდა ხელში, ვიდრე გაზეთია და მექანიკურად აიღო. მექანიკურად ათვალიერა და.... რამდენჯერ შეიძლება ერთი და იგივე მოვლენის გამო ჩაგიტარონ შოკური თერაპია? სტატია არ იყო, მაგრამ იყო რაღაც პატარა საინფორმაციო მონაკვეთივით. ფოტოთი... შეუძლებელი იყო, შემცდარიყო....
ახლა უკვე ვინაობდა და სახელიც იცოდა.... მაგრამ მაშინ არ იყო ჯადოსნური ქსელი, რომელშიც ბუზებივით ვყავართ დაჭერილი მარკს და ენერგიას გვწოვს. ოღონდ ამაზე სრულიად ზომბირებულები ნებაყოფლობით მივდივართ. მოკლედ, fb არ იყო. სხვა სისტემებს დიდად არ ცნობდა და არ ინტერესდებოდა. ასე რომ სახელი სახელად დარჩა და უცნობი - მაინც უცნობად.

.......................... ............ .......... ..................... .............. .
наши дни

საღამოობით ამ დროს სახლში ვერც ისე ხშირად დაიჭერ. თუ ძალიან დაღლილი არ არის და დილით ძალიან ადრე ასადგომი, ძირითადად გასულია მეგობრებთან ერთად. ამჯერად გამონაკლისი იყო. სახლში და ოჯახთან ყოფნის სურვილმა სძლია სხვა შემოთავაზებებს. გამონაკლისი იყო ისიც, რომ ტელევიზორი არავის გადაურთავს ამ გადაცემის დაწყებისას... როგორც ჩანს, რეკლამამ თუ თემატიკამ, დასაწყისმა თუ მოწვეულმა ადამიანებმა შეაჩერა ოჯახის წევრების ყურადღება ეკრანზე. თვითონ ცალ თვალს და ყურს ადევნებდა სამზარეულოდან, მერე კი გავიდა და დაჯდა. მექანიკურად. არა, ეს ტიპი არასოდეს ეგონა ნორმალური. უბრალოდ ამჯერად კიდევ უფრო შეეპარა ეჭვი და კიდევ უფრო ეუცნაურა ეს ყველაფერი. მაგრამ ინტერესი არასოდეს ჰქონია ამის მიმართ. მერე შერჩა. მერე რეკლამა. ისევ ტვ-ს წინ იჯდა. სარეკლამო ჭრდა დამთავრდა და...




ახლა მე გავდივარ რეკლამაზე. გაგრძელება იქნება. არ გადახვიდეთ Next blog-ზე :)

პ.ს. პოსტი რეალურ ფაქტებზეა დამყარებული. სახელებს (ნუ, პირველ პირში უნდა ვყვებოდე, ამას მიხვდებოდით), არხს, გადაცემას, პროფესიებს და ა.შ. შეგნებულად არ ვასახელებ :)

პ.პ.ს.გაგრძელება (ნაწილი II) იხ. აქ

მე.ზღვა.ტალღები.არაზღვა.დღეს

საოცარი სიმშვიდის შეგრძნებამ მომიცვა უცებ. მთელი არსება მოიცვა. და შეგრძნებამ იმისა, რომ ყველაფერი კარგად იქნება, თან ზედმეტი ძალისხმევის გარეშე; უბრალოდ მშვიდად უნდა იყო.

ფიზიკურ შეგრძნებას რომ შევადარო, აი ეს გამოვა: ზღვა. საღამოს მზე, რომელიც აღარ წვავს. წყალზე ვწევარ გულაღმა, ანუ ზურგზე. მოდუნებული და ზღვას მინდობილი. ოდნავ მაქანავებს ზღვა და ოდნავ საგრნძნობ "ტალღებად" მივლის ზედ. მზის სხივებიც ტალღებად მივლის, არამცხუნვარედ.

ეს შეგრძნებაც ამ ტალღებს ჰგავს