tag:blogger.com,1999:blog-57014433905066260242012-02-01T03:10:08.405+04:00c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.comBlogger3911100tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-91932027403125721122011-08-16T01:18:00.004+04:002011-08-16T01:28:23.137+04:00ასე ძალიან მგონი არასოდეს გამჭირვებია თბილისში (და საერთოდ, საქართველოში) დაბრუნება. I don't believe in life after... "არ ვიცი, რა უნდა დავარქვა". <br /> <br />ჯერ-ჯერობით ვერ ვხვდები, როგორ უნდა განვაგრძო ძველ რიტმში ცხოვრება. პრინციპში, რაც უფრო გვიან ჩამითრევს აქაურობა და რაც მეტხანს დავრჩები ჰაერში ოდნავ აწეული და ნეტარი, მით უკეთესი. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-9193202740312572112?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-89322434226406809512011-08-03T02:04:00.006+04:002011-08-03T02:42:41.591+04:00მარტოობის 9 დღე-ღამე. კალიების გადაფრენა. ივლის-აგვისტოს ხვატი. ცარიელი თბილისი. სიმშვიდე. წიგნი. ტვ. გასვლა მხოლოდ აუცილებლობის შემთხვევაში. ისე - არ ღირს. <br /><br />ცოტა საქმე. უკვე ბევრი - უსაქმურობა. მოგვარებული საკითხები. აღებული ნომერი. <br />ყველაფრის ჯავშანი - უჯრაში. გამოუყენებელი ვიზა - პასპორტში. პასპორტი - უჯრაში. წასაღები ნივთები - კარადაში. შეზლონგზე წასაკითხი წიგნი - საწოლის გვერდზე/"ღამის მაგიდაზე". ჯერ ცარიელი ჩემოდანი - საძინებელში. კატა, რომელსაც სცხელა - სასადილო მაგიდაზე. კალია - ფარდაზე. მე - სავარძელში. სკამზე. ლოგინში. ოთახებში. ხანდახან - მე შინა და მე გარეთა. მე - მცხელა. გაფუჭებული ვენტილატორი - "ლოჯში". მაინც სიგრილე - სახლში. მე<span style="font-style:italic;">ც</span> - სახლში. მხოლოდ მე და Echo/Sound Test - სკაიპში. სიმშვიდე - ჩემში.<br />და 6 აგვისტოს მოლოდინი<span style="font-style:italic;">ც</span>. <br /><br />სულ რაღაცას ელოდები ადამიანი. <br /><br />ამჯერად - დასვენებას. სრულ დასვენებას ყველაფრისგან. განცხრომის 9 დღეს, რომელმაც ისე უნდა დამმუხტოს, რომ 1 წელი გამყვეს.<br /><br />ყველა მიმოფანტულია. ოჯახიც. მეგობრებიც. ზოგი - აგარაკზე. ზოგი - სხვა ქალაქში. ზოგი - სხვა ქვეყანაში. ზოგიც - სხვა კონტინენტზე. მეც წავალ. 74 საათსაც გადავაგორებ. და წავალ.<br /><br />მერე ყველა დაბრუნდება. მერე აგვისტოც გავა. <br /><br /><span style="font-style:italic;">მერე?</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-8932243422640680951?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-66972043662047954102011-08-03T02:03:00.002+04:002011-08-03T02:04:24.806+04:00Вернейший способ сдержать слово — не давать его.<br /><br />ნაპოლეონმაო, და რა ვიცი...<br /><br />ეს უბრალოდ იმიტომ, რომ რამე დაიწეროს აქ. ლექსზე გაჩერება არ შეიძლება<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-6697204366204795410?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-76466140004891839952011-03-29T02:24:00.003+04:002011-03-29T02:39:19.371+04:00<span style="font-style:italic;"><blockquote>ლექსის შესავალი-წინასიტყვაობა-ანოტაცია იხ. <a href="http://n-irgendwann.blogspot.com/2011/03/blog-post_29.html">წინა პოსტში</a></blockquote></span><br /><br />მიკვირდა, ვერ ვცნობდი<br />გვერდზეც კი გავდექი<br />მენახა ასეთი <br />არასდროს აქამდე<br />თითქოს მე - მე არ ვარ<br />მე მაინც ავდექი<br />და დავრჩი ბოლომდე<br />ჩაკეტილ კარამდე<br /><br />და ხატვა მომინდა<br />ამ კარის მოხატვა<br />არ იცი! - დამცინა<br />წამართვა ფერები<br />მოასხა მიწაზე<br />ფანქრებიც ამტვრია<br />ჯიბეში გასაღებს<br />ჩუმად ვეფერები<br /><br />იაროს, მიაროს<br />იხტუნოს, იყვიროს<br />დაადოს ბოქლომი<br />დალუქოს კარიბჭეს<br />მე მაინც გავაღებ<br />მე შევიპარები<br />მე შევალ! და ახალ<br />ცხოვრებას დავიწყებ<br /><br /><span style="font-style:italic;">30.10.09</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-7646614000489183995?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-11501622388918841502011-03-29T02:07:00.002+04:002011-03-29T02:31:53.355+04:00ეს, შემდეგი პოსტის (ლექსის) ერთგვარი შესავალია. უბრალოდ, ცალკე დაწერა ვამჯობინე, ასე უფრო აღქმადი იქნება, ჩავთვალე. <br /><br />პერიოდულად, ალბათ უფრო ისეთ პერიოდებში, როდესაც რაღაცის კითხვას დავამთავრებ და ახალი ჯერ არ დამიწყია, არა და რაღაც მინდა, 5 წუთის საკითხავი მაინც, რომ ძილის წინ წავიკითხო და მერე თუნდაც ანთებულ სინათლეში ჩამეძინოს, ვაღებ ქვედა უჯრას და ვიქექები ბლოკნოტებში და ფურცლებში. არც ისე ძველია უკვე ეს ყველაფერი. ბევრი ძველი და ალბათ ძირითადად ყველაფერი გადავყარე. ხოდა, სადღაც უახლესი ისტორიაღა შემოინახა ერთმა უჯრამ. <br /><br />და ასეთ პერიოდებში ვაწყდები ძველ ჩანაწერებს და ვკითხულობ. ხანდახან ვიხსენებ, ვახერხებ აღვიდგინო განწყობა, ხან - ვერ. ან, კი ვიხსენებ, მაგრამ მიუხედავად წლებით არც ისე დაშორებისა, მაინც მეშორება და ცოტა მეუცხოება რაღაცეები. ხან - არა. ხან უბრალოდ ვერ ვიხსენებ, რატომ დავწერე. <br /><br />ამჯერად კიდევ ერთი ლექსი აღმოვაჩინე. არც ისე ძველი ყოფილა, მაგრამ სულ არ მახსოვდა, რომ დამიწერია. არც ის მახსოვს - რა დროს, რატომ, რა ეტაპი იყო... უბრალოდ შევუბერავ სულს, რომ მტვერი გადაიწმინდოს და დავდებ. <br />მიუხედავად იმისა, რომ ეს ლექსი სულ არ შეესაბამება ახლა ჩემს განწყობას, განწყობას, რომელსაც მე "მზე ოქროს ჩარჩოში" ან "life, oh, life"-ს დავარქმევდი, იყოს, მაინც დავდებ, სანამ ისევ დამვიწყებია.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-1150162238891884150?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-304938592161580852011-03-26T01:42:00.001+04:002011-03-26T01:43:23.503+04:00Я люблю жизнь и не боюсь признаться ей в этом<br /><br />:)<br /><br /><span style="font-style:italic;">ჩემი აღიარება</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-30493859216158085?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-27321602765460583542011-03-21T10:22:00.007+04:002011-06-01T01:32:31.266+04:00მოდი, თავიდანვე ვიტყვი, რომ: ეს არც საპროტესტო წერილია ვინმეს პოსტზე, არც პასუხი (მით უმეტეს, რომ პირადად ჩემთვის არავის მოუმართავს), არც პასუხის პასუხი და მით უმეტეს, არც რომელიმე თქვენთაგანისკენ მიმართული კრიტიკა. მეტსაც ვიტყვი: ეს არც კონკრეტული გადაცემის კრიტიკაა. ეს არის ჩემი მცირედი გამოხმაურება გარშემო ამტყდარ აჟიოტაჟზე ყველასთვის უკვე ნაცნობი თემის შესახებ და ზოგადად ჩემი შეხედულება ჩვენს სანაქებო ტელესივრცეზე. <br /><br />სულ არ ვაპირებდი ამაზე დაწერას, თავში ჰაზრადაც არ მომივიდოდა, მით უმეტეს, რომ პროფილის ბოლო გადაცემა (ისევე, როგორც არს სხვა რომელიმე), მიუხედავად ამხელა აჟიოტაჟისა, არც myvideo.ge-ზე, არც tvali.ge-ზე და არც ტვ-ში განმეორებით არ მინახავს. რა ვქნა, მაინც არ დამაინტერესა, ან, იქნებ მონათხრობი/წაკითხული საკმარისზე მეტი აღმოჩნდა და შემივსო ის სიცარიელე, რომელსაც ყოველ ხუთშაბათს (ხომ არ მეშლება დღე?) ვგრძნობ და აქამდე ვერ ვაცნობიერებდი, რისგან.<br /><br />მაგრამ, მოხდა ისე, რომ მაინც შემომეფიქსირა ჩემი პოზიცია/აზრი ერთი-ორგან (რა ვქნა, ყველგან ცხვირაპრეხილი გოგოს პროფილი მეჩხირებოდა თვალში. ან იქნებ უკვე ჰალუცინაციები იყო ეს?). პრინციპში, ეს შემოფიქსირება ჩემს ვოლზე ერთი მომცრო ზომის სტატუსით და სხვის ვოლზე 2 მოზრდილი ზომის კომენტარით შემოიფარგლა. და ბოლოს გადავწყვიტე, ვპოვე და პოსტად გარდავთქვი საქმე ვქმენ საჭოჭმანები (ნების დამრთველი არ მჭირდებოდა თან). <br /><br />ვინაიდან და რადგანაც ზოგჯერ სხვისი ნაწერის ტონს მცდარად/არასწორად აღიქვამენ ადამიანები, იქნება ეს ჩათი, წერილი, პოსტი თუ ა.შ. (რას იზამ, რაც არ უნდა ეცადო, ხანდახან მაინც არ გამოდის ნაწერში ზუსტად დააფიქსირო ჟღერადობა და ტემბრი), საჭიროდ ვთვლი, აქვე ავიღო კამერტონი და გავაჟღერო: პოსტი დაწერილია ღიმილით, აღელვებისა და ნერვების შლის გარეშე, მშვიდად და რა თქმა უნდა არა ხმამაღლა ("ბოლო სტრიქონი ნამეტანი ხმამაღლაა დაწერილიო", მერე რომ არ მითხრათ).<br /><br />მიწოდეთ თუნდაც ინდიფერენტული, რა ვქნა, მომკალით და არ შემიძლია ჩემი ემოციები და ნერვები ქართულ ტელეწამყვანებს და ტელეშოუებს შევალიო. მაგრამ ეს სირაქლემას პოზიციას როდი ნიშნავს. <br /><br />ვაღიარებ, ჩემი სიმშვიდის დარღვევა იმედის არხმა მოახერხა, ერთხელ! იმიტირებული ქრონიკით! მიუხედავად იმისა, რომ არ მინახავს ეს გადაცემა და ყველაფერი პოსტ ფაქტუმ შევიტყე, ამას არ შეუშლია ხელი გამჩენოდა პროტესტის გრძნობა, პიკისთვის მიეღწია აღშფოთებას და დამეწერა პოსტი. <br />აი, რა არ უნდა შეერჩინათ მათთვის, მე თუ მკითხავთ. ზედმეტად მალე მიეცა დავიწყებას ის გენიალური გადაცემა თავისი არც თუ ისე ხელწამოსაკრავი შედეგებით და "შერჩათ ხახვივით" ყოველივე... თუ დაგაინტერესებთ, აი ხსენებული პოსტიც: <span style="font-style:italic;"><a href="http://n-irgendwann.blogspot.com/2010/03/blog-post_14.html">"გაიღიმეთ, ფარული ს...ობაა!"</a></span><br /><br />ო, არა! კიდევ ერთი სულისშემძვრელი და თმის ყალყზე დამაყენებელი გადაცემა გამახსენდა. нужно им отдать должное! (მაპატიეთ ამ რუსულენოვანი გადახვევისთვის, მაგრამ ზუსტად ეს მინდოდა მეთქვა და საუკეთესოდ ამით გამოიხატებოდა). მოკლედ, ვერ დავუკარგავთ, რაც შეუძლიათ-შეუძლიათ! ეს იყო "თბილისი ლაივ-ის დაჯილდოება". ამაზე ლაპარაკით დიდად არ შეგაწყენთ თავს. თუ არ წაგიკითხავთ, გირჩევთ, <span style="font-style:italic;"><a href="http://letitbe-kalo.blogspot.com/2011/01/blog-post.html">კალოს პოსტს</a></span> გაეცნოთ. მე ბევრს ვერაფერს დავამატებ. ჩემი სათქმელიც ითქვა იქ და ალბათ ბევრი სხვისაც. ვიტყვი მხოლოდ იმას, რომ ამ გადაცემას ერთად ვუყურეთ მე, კალომ და კიდევ ერთმა მეგობარმა. და აი მაშინ მივხვდი, რომ პულტი და მისი ფუნქციები - გადართვა/გამორთვა არ ჭრის ზოგჯერ... პულტთან შეხება ჩვენს ძალებს აღემატებოდა. <br /><br />ზუსტად მახსოვს, "შუა ქალაქში" დამთავრდა და შევრჩით ყავასთან, სიგარეტთან და სასუსნავებთან ერთად ეკრანის წინ. ტელევიზორი და კომპ ხელს უშლის კომუნიკაციას, მე ასე ვთვლი და კონკრეტულად რამის ყურება თუ არ გვინდა ერთად, ცისფერ ეკრანს ყოველთვის შავს ვამჯობინებ. მაგრამ მივუშვით თავის ნებაზე და დაიწყო, მაგრამ რა დაიწყო... ერთს გეტყვით: მთელი გადაცემის განმავლობაში ვისხედით ჩუმად. სახე არ გვედო არც ერთს. რეკლამების დროს (სადღაც მეორე-მესამე რგოლზე) გონზე მოვდიოდით, ერთმანეთს არ ვიცი რა ჰქვია გამომეტყველებით გადავხედავდით და მაქსიმუმ გვეთხოვა: მიჩქმიტე, გამაღვიძე! მითხარი, რომ ეს მესიზმრება! აი, ასე ვუყურეთ ბოლომდე (ალბათ Народ должен знать своих героев! პრინციპით), მერე ცოტა ხანი კიდევ ჩუმად ვისხედით, მერე სავარაუდოდ რამდენიმე ტკბილი სიტყვა გავიმეტეთ და შოკირებულები დავიშალეთ... იმ საღამოს, ვფიქრობ ბევრ დასჭირდებოდა პრეპარატი "ცერუკალი".<br /><br />საიდან დავიწყე და სად გადავუხვიე... მაგრამ შეუძლებელია, არ შევხებოდი ამ თემებს. ამასობაში კი, მგონი, ძაფი გამიწყდა. ამიტომ, მოდი პირდაპირ გადმოვიტან აქ სოც.ქსელში უკვე მზარ-მზარეულ ჩემს სტატუსსა და კომენტარებს. მაშ ასე! ფაქტი. მოვლენა/სტატუსი. კომენტარი:<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">სტატუსი ჩემი ვოლიდამ:</span><br /><br /><span style="font-style:italic;">ბლოგერები პოსტავდნენ და მაია ასათიანი იცინოდაო<br />© მე/ც. <br />განვმარტავ: ეს ყველაფერი (რაც ბოლო დროს და განსაკუთრებით ბოლო დღეებში ხდება აქ) არა ბეგლარა მეწისქვილის წისქვილზე, არამედ მაია ასათიანის პროფილზე ასხამს წყალს დიდი ჭავლით. я так думаю! :)</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">იქვე ჩემივე კომენტარი:</span><br /><span style="font-style:italic;">თუმცა, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ადამიანმა თავისი საღი აზრი არ უნდა გამოთქვას. რა თქმა უნდა, უნდა გამოთქვას, ვისაც სურს და რა ფორმითაც სურს ("ხმლით, ხანჯლით თუ კისერზე წურბლით", ეს მისი საქმეა). მთავარია, დასაშვები იყოს ეს ფორმა და ასე თუ ისე მისაღები. პროტესტის ჩემეული ფორმა - არ ყურებაში გამოიხატება. ეს ჩემი პირადი გადაწყვეტილებაა და არავის ვახვევ თავს. სხვის დასაბუთებულ გადაწყვეტილებასაც სრულიად ადეკვატურად შევხვდები და გავიგებ.</span><br /><br /><br />იტყვის ალბათ ზოგიერთი, არც მწვადს წვავს და არც შამფურსო. ვაი, რომ შამფურიც დაჟანგებულია და სამწვადე კი - უვარგისი. ასე რომ არც დასაწვავ-დასაკარგია რაიმე, სამწუხაროდ.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">განვაგრძობ. ჩემი ორი კომენტარი სხვისი (ლაშარელას) ვოლიდამ:</span><br /><br /><span style="font-style:italic;">იცი რა სჭირს ამ საზოგადოებას? ბულიმია. რაც მოსწონს, იმას ჭამს და მერე მიდის და გულს ირევს, იმიტომ რომ მერე ამაზე წუხს, წუხს, რომ კიდევ ერთხელ გახდა სიგოიმის, ქაჯობის და უგემოვნობის ზეიმის თანაზიარი. მაგრამ მერე ისევ შივდება და ისევ უყურებს. ხოდა ვთვლი, რომ რაც შია ხალხს, ის მიეწოდება საკვებად</span><br /><br /><span style="font-style:italic;">შენ რატომ უყურე და არ გადართე, ეგ გასაგებია, სათაურიდანაც გავიგე და ისედაც ვიცი. მე ვლაპარაკობ იმ ხალხზე, რომელიც ყოველ ხუთშაბათს აკრიტიკებს და მაინც ყოველ ხუთშაბათს გულისფანცქალით ელის მორიგ მარაზმს, რომლის რეკლამა უკვე ნანახი აქვს და იცის, რა ელის. მერე უყურებს, მერე გულს ირევს და ერთი კვირა შიმშილობს. ან ერთი კვირა არა, სხვა მარაზმებიც ხომ გადის სხვა არხებზე, უბრალოდ ყველას დღე არ მახსოვს/არ ვიცი. ასე რომ მაინც ამ აზრზე ვარ - რაზეც არის მოთხოვნილება, ის გადის ეთერში წლებია და რაზეც არ იყო, ის დაიხურა, თქვენც კარგად მოგეხსენებათ.</span><br /><br /><br />ჩემს დილეტანტურ ცოდნას, მრავალი ქართულ თუ არაქართული სემინარიდან სადღაც მეხსიერების სიღრმეში შემორჩენილ ფრაზებს მოვიშველიებ და ვიტყვი: თუ სწორად მახსოვს, კარგი კაცი სულ უნდა მუშ... მაპატიეთ! თუ სწორად მახსოვს, ბაზარზე არის მოთხოვნა და მიწოდება. შეიძლება ქართულად არასწორად ჩამოვაყალიბე. გერმანულად უკეთ გამომივა: Angebot und Nachfrage. მიხვდებით, მაინც, ასე მგონია/მწამს. <br />არ ვიცი, ჯერ რომელი გაჩნდა, კვერცხი თუ ქათამი. არც ის ვიცი, ჯერ მოთხოვნა გაჩნდა პროდუქციაზე, თუ ჯერ მიაწოდეს, შეაჩეჩეს, მოატყუეს და დააჯერეს, ეს გჭირდებაო და მერე გაჩნდა მოთხოვნა. ისიც არ ვიცი, ამის შესახებ დუმს თუ არა ისტორია და მეცნიერება. მაგრამ მაინც ვფიქრობ, ჯერ მოთხოვნა იყო და მერე შესაბამისი შეთავაზება. <br />ასე რომ, ჩვენმა ტელევიზიამ კარგად იცის, რაც არის გაყიდვადი და რაზედაც არის მოთხოვნა. ქმნის და ყიდის. ეყიდება და შე... თუ გინდა. <br /><br />ამიტომ, პრობლემა არა უშუალოდ წამყვანებშია, არამედ საზოგადოებაში. რაც, პრინციპში, ტრაგედიაა... გმირებიანად. ამ პრობლემასთან ბრძოლა, რამდენად ქარის წისქვილებთან ბრძოლაა, ეს არ ვიცი, სადაო საკითხია. ხოდა ვიდაოთ. ვიდაოთ გემოვნებაზე. მაგრამ ვის უნდა ედაო? ამ თემაზე ვინც პროტესტს გამოთქვამს, ყველა ერთ აზრზე ვართ, ყველას გულს ურევს ეს იაფფასიანი შოუები. სხვანაირად ვერც იქნება. აბა რა ვქნათ? ერთმანეთს ვედაოთ?<br /><br />რჩება საზოგადოების ის დიიიიდი ნაწილი, რომელიც მაინც ელის ყოველ ორშაბათს, სამშაბათს, ოთხშაბათს... და ა.შ. საყვარელ გადაცემას. <br />უკეთესი მიაწოდეთ, ალტერნატივა შექმენით, აღზარდეთ მაყურებელიო, იტყვიან. კი, მიაწოდეს კიდეც უკეთესი. საუკეთესო, რაც მე იმედის არხზე მახსოვს, იყო "ღამის შოუ". ოღონდ ის, ძველი, დახვეწილი.... მიყვარდა გულით! და სად არის? - დაიხურა. რატომ? - რეიტინგი არ ჰქონდა! რატომ? - არ უყურებდა მასა... ეს მხოლოდ ერთი მაგალითია. იყო სხვა გადაცემებიც და სხვა არხებიც. ზოგი არხიდან გააქციეს და ზოგი ქვეყნიდან (მშობლიურ ენაზე დაწერილი წიგნები და შექმნილი გადაცემები არ იძლეოდა ნორმალური არსებობის საშუალებას). სამწუხაროა, მაგრამ ფაქტია.<br /><br />ჯერ კიდევ სარეკლამო კომპანიაში, მედიაში მუშაობისას მახსოვს, რა ხდებოდა. უშუალოდ ამ სფეროში ვიყავი ჩაბმული და რეიტინგებს ჩემი თვალით ვხედავდი. ისიც მახსოვს, რა სისწრაფით ივსებოდა რუსთავი ორის ბადის გახსნისთანავე "პროფილი"ს სარეკლამო ბლოკები (მაშინ -ნკას, -კას, -კოს და ა.შ შოუები ჯერ არ იყო ამ ოდენობით), განმეორებითი ჩვენებისაც კი. ისიც მახსოვს, სად უნდოდა ყველა კლიენტს რეკლამის განთავსება... იმიტომ რომ ეს მისი წარმატების საწინდარი იყო. "შენ ახლა მთელი საქართველო გიყურებს! არ გეშინია?! - არა!" დიახ, არ ეშინოდათ, უხაროდათ, იმიტომ რომ ამ გადაცემის სარეკლამო ბლოკში მოხვედრა მართლა სრულიად საქართველოს დაფარვას ნიშნავდა. <br /><br />რა ვქნათ, იქნებ people meter-ები ამოვიღოთ ხმარებიდან, ან ამოვიღოთ იმ ოჯახებიდან, სადაც მსგავს გადაცემებს უყურებენ და სხვებს დავურიგოთ, მათ, ვინც გადართავს, გამორთავს, ან დაამტვრევს ნერვებმოშლილი...? <br /><br />მე შეურაცხყოფას არავის ვაყენებ ამით და არც იმას ვამბობ, რომ ყველა, ვინც ხანდახან მაინც უყურებს ასეთ გადაცემებს, უინტელექტოა ან სხვა ინტერესი არ გააჩნია. მესმის, რომ ზოგს მართლა სხვა ალტერნატივა არ აქვს. მესმის, რომ ბევრი ხანშიშესულია, ბევრი დიასახლისი, ბევრს არხების არჩევანი არ აქვს. და ამ უბადრუკ ტელევიზიაში კი მართლა მეტი არაფერია საყურებელი. ტელევიზორი კი დგას სახლში და იმისთვის გიყიდია, რომ ჩართო და ინფორმაციის გარდა სხვა რაღაცითაც გაახარო თვალი/ყური. ხოდა ათასში ერთხელ რამე კარგი რომ გამოერევა, კი გადართავს ეს ხალხი, მაგრამ იმდენიც არ გადართავს, რომ უკეთესი გადაცემის რეიტინგმა გადაწონოს ამ შოუების რეიტინგი. ხოდა იხურება მერე ისევ ის გადაცემა. რჩება ისევ მდარე შოუები ეკრანზე და შეწუხებული ხალხი კი შეწუხებული სახეებით და ალტერნატივის გარეშე ისევ პულტით ხელში - სავარძელში...<br /><br />არ ვიცი სად არის გამოსავალი. ცოტანი ვართ, ცოოტა. საზოგადოების გემოვნების დახვეწას წლები კი არა, ალბათ ათ და ასწლეულები დასჭირდება. და არ მგონია, ეს ტელევიზიამ მოახერხოს, მიუხედავად პრეტენზიისა. ტელევიზია რომ საზოგადოების ცნობიერებაზე გავლენას ახდენს, ამაზე ორი აზრი არ არის. მაგრამ ტელევიზია ინფორმაციის მიწოდების და ცნობიერების ჩამოყალიბების ერთადერთი წყარო არ არის. თუმცა, საქართველოში, ალბათ სოციალური პირობებიდან გამომდინარე, ბევრისთვის იქნებ ერთდერთიც... მაინც ვფიქრობ, რომ მთავარი განმანათლებლის ფუნქციას ვერ დავაკისრებთ. ამით არც ვამართლებ და არ ვიცავ მათ. დიახაც, მეტი მოეთხოვებათ, მაგრამ ვინ უნდა მოსთხოვოს? ისევ საზოგადოებამ. საზოგადოების გარკვეულმა ნაწილმა მაინც.<br /><br />არა და ვაი, რომ ე.წ. ებომონდი და საზოგადოების უგემოვნო ნაწილი დიდად არაფრით განსხვავდება ერთმანეთისგან. უბრალოდ პირველნი იგივეს, რაც მეორეს სჭირს, უმატებს საკმაზს სახელწოდებით "ქაჯობა", ფუთავს ბრჭყვიალა ქაღალდში, აწებებს სტიკერს წარწერით "ელიტა" და ცდილობს ასე შემოგასაღოს. <br /><br />მოკლედ, ვილაპარაკებთ, გავაპროტესტებტ სიტყვით, საქმით და რითიც შეგვიძლია, მოვიოხებთ გულს დროებით, ამოვთქვამთ სათქმელს, ერთ აზრზე ვიქნებით და მაინც ვიდავებთ, და ბოლოს მაინც გულდაწყვეტილნი ვიტყვით: არაფერი გვეშველება...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-2732160276546058354?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-20457506066573061252011-03-19T11:48:00.012+04:002011-06-01T01:33:04.239+04:00მიტინგებობანა მოდაში აღარ არის, 10 hyundai-ც უკვე გათამაშდა, iPod-ებიც და iPad-ებიც... არა და გაზაფხულია, მარტი, მზე და ხალხს გასართობი სჭირდება. ხოდა იზრუნეს მავანთ ერზე და ქალაქი მორიგმა ისტერიამ მოიცვა. ამჯერად ყველა დიდი W-ს საძებნელად დაირაზმა :)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-ZojZzy1W8Qc/TYRgl1ev2DI/AAAAAAAABck/I2G-ZUUhsII/s1600/BigW-9.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 79px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ZojZzy1W8Qc/TYRgl1ev2DI/AAAAAAAABck/I2G-ZUUhsII/s200/BigW-9.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585695640973727794" /></a><br /><br />იმედია, ყველას გახსოვთ ეს ფილმი და არ გაგიჩნდებათ შეკითხვები: <span style="font-style:italic;">რა შუაშია თბილისი და ეს პალმები</span> ან <span style="font-style:italic;">"რა უნდა აქ დუბლი ვეს?!"</span>.<br /><br />მე კი, აი, ამ ტიპს ვუგულშემატკივრებ, ანუ მის ქართველ ანალოგს, არ არსებობს, ამდენ ხალხში ვინმე მსგავსი არ იყოს. ამ ტიპს, მის საცოლეს და დედას. მარტო <a href="http://www.youtube.com/watch?v=5q7gvDVPpaU"><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">ეს ცეკვა </span></span></a>რად ღირს!<br /><br /><br />აბა, წარმატებები, განძის მაძიებელნო! :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-2045750606657306125?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-85992172053356139772011-03-05T02:51:00.003+04:002011-06-01T01:33:35.218+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-jtVsMok-rJo/TXFwH5RvlzI/AAAAAAAABcM/kEdR_rQxIec/s1600/car.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 112px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-jtVsMok-rJo/TXFwH5RvlzI/AAAAAAAABcM/kEdR_rQxIec/s200/car.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5580364694225393458" /></a><br /><br /><br />რაც გინდათ, ის თქვით და იფიქრეთ, მაგრამ არანორმალური გაფანატება დამემართა ამ სერიალზე (პრინციპში, ნორმალური გაფანატება არც არსებობს.)! და ბოლო სეზონის ბოლო სერიაც დამთავრდა... რა ვქნა, ახლა, თავიდან ვუყურო?!<br /><br />ძალიან მინდოდა, მთელი ამ ხნის განმავლობაში მინდოდა, დამეწერა რამე ამაზე (ფილმზე არა, სერიალზე), სხვა თვალით დანახულ ამ სერიალზე. იმაზე, რომ წერის სურვილი მიჩნდებოდა ამ პერიოდში და ბევრ პოსტს "პროვოცირებაც" გაუკეთა, ან შთაგონების წყაროდ იქცა ბევრი ნაწერისთვის. მინდოდა არაბანალურად დამეწერა და მეთქვა, რომ თურმე უფრო მეტის დანახვა შეიძლებოდა, ვიდრე ჩანდა (აუ ეს რა ღრმა სერიალია მეთქი, არ ვამბობ, ცხადია). <br /><br />რამდენიმე წლის წინ, ალბათ, სხვანაირად შევხედავდი. ახლა სხვა პარალელებს ვავლებ. უბრალოდ, ის, რაც ისედაც ვიცით, ის, რაც ალბათ ყველას ცხოვრებაში ხდება, ხდებოდა, მოხდება,ეს ყველაფერი ცოტ-ცოტა ოდენობით არის აქ თავმოყრილი. ცხადია, შეფუთულ-გალამაზებული, მაგრამ არსი იგივეა; იმიტომ, რომ მეგობრობა, სამსახური, კარიერა, ქალის და მამაკაცის ურთიერთობები ყველგან არის და ყველა ერთ პლანეტაზე ვცხოვრობთ. ასე რომ, რაც არ უნდა მკვეთრი განსხვავება იყოს ჩვენ და მათ სამყაროს შორის, ძირითადი მოვლენები, საკითხები და პრობლემები ყველგან ერთი რჩება.<br /><br />არ ვთვლი, რომ ახლა რამე დავწერე. უბრალოდ დავწერე ის, რომ მინდოდა, რამე დამეწერა და არ გამომივიდა :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-8599217205335613977?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-53127723788571956672011-02-24T00:33:00.005+04:002011-06-01T01:34:22.329+04:00დღეს დღის ბოლოს გავაანალიზე, რამდენად კარგია და მნიშვნელოვანია ადამიანისთვის ადამიანური ურთიერთობები. ოღონდ ნამდვილი, რასაც ჰქვია ჭეშმარიტი, და არა ყალბი და მოვალეობის მოხდის მიზნით შესრულებული რიტუალები. რა თქმა უნდა, ყოველთვის იცი, მაგრამ არის მომენტები, როდესაც განსაკუთრებით ხვდები, რამდენად ბევრს ნიშნავს ახლობლები, ისინიც, რომლებიც შეიძლება დიდი ხანია არ გინახავს, მაგრამ გარკვეულ დროს და სიტუაციებში ხვდები, რომ ახსოვხარ და ფეხებზე არ კიდიხარ და თურმე არც შენ გკიდია ფეხებზე, იმიტომ რომ ეს ადამაინები შენი ცხოვრების გარკვეულ ეტაპზე გარკეულ და არც თუ ისე უმნიშვნელო როლს თამაშობდნენ. ეს ხშირად "არა ლხინში" ვლინდება, სამწუხაროდ, მაგრამ მაინც ვლინდება. დიფერენციაცია უნდა შეძლო და პრინციპში, შეძლებ კიდეც. <br /><br />და საერთოდ, ბოლო დროს მივხვდი, რომ ბევრ რაღაცას ისე ბოლომდე ვერ აღიქვამს ადამიანი, სანამ თვითონ არ გამოცდის. <br /><br />სიტყვა "გადაანალიზება" არსებობს? არა? არა უშავს. მე დავამკვიდრებ. <br /><br />რელაქსაცია ჩატარებულია. თანამეინახობა გაწეულია. მოგონებები გამოხმობილი და გაჟღერებულია. სითბო გაცემულ-მიღებულია. ცრემლი დაღვრილია. ბევრი თქმულია და გახსენებულია, განწყობის და სიტუცაიის მიერ მოტანილი. რაღაცეების თქმაც - ვერ მოსწრებულია. არ გაკვირვება მაგრამ მაინც ძალიან მადლიერებაც გამოხატულია. განწყობა გადმოცემულია. <br /><br />დაღლილი ვარ, ემოციურადაც გადაღლილი, თან დაცლილი და თან სავსე. და ვიძინებ<br /><br />p.s. კიდევ ერთხელ მიხარია, რომ ბუნებით, მოწოდებით, თუ არ ვიცი რით, ვარ მშვიდი. კიდევ ერთხელ ვრწუმნდები, რომ არ უნდა იშალო ადამიანმა ნერვები არაფერზე, რაც გამოუსწორებადია, არ უნდა იშალო ნერვები სხვის არასასიამოვნო თუ ცუდ თვისებებსა თუ ერთჯერად ან თუნდაც არაერთჯერად საქციელზე, არ უნდა მოიშალო ნერვები რაღაც ელემენტარულზე (ცოტა დიდი მასშტაბით რომ შეხედავ, ისეთ ელემენტარულზე), ცოტა უფრო გლობალურად უნდა შეხედო ყველაფერს და თუ შეგიძლია, უნდა იცხოვრო უფრო მშვიდად. უფრო სწორად, უნდა შეძლო! რაც არ არის დიიდი, მასშტაბური, მართლა საშინელი, მართლა დამაზიანებელი, იმაზე რატომ უნდა იჩხუბო, გაბრაზდე, მოიშალო ნერვები, მართლა არ მესმის. აი რატომ, თორემ კი! <br /><br />არც თავს ვიქებ და არც ხაზს ვუსვამ რამეს. უბრალოდ კიდევ უფრო მეტი სიმშვიდე ჩამოწვა ბოლო დროს, ვიდრე იყო, ასე მგონია. და თუ ვინმე იტვის, რასაც ხაზს უსვამ, ის ზუსტადაც რომ ისე არ არისო, ძალიან შეცდება ამ შემთხვევაში, რადგან ეს ხაზგასმა არ არის. უბრალოდ, ხანდახან მეც გამოვხატავ ემოციებს, ვიტოვებ ამის უფლებას. <br /><br />და კიდევ, უბრალოდ, ბევრი მაინც ისე აღიქვამს ამ ყველაფერს, როგორც თვითონ სჩვევია და თავისი თავიდან გამომდინარე აანალიზებს. ეს, უბრალოდ, ჩვენი თვისებაა, ადამიანების. როგორც ერთხელ უკვე ვთქვი: каждый воспринимает по мере своей истеричности. შეიძლება, სულაც არ არის კარგი ეს თვისება - ზედმეტი გაწონასწორებულობა; კაცმა არ იცის. მაგრამ მე, ჯერ-ჯერობით, კარგად მაგრძნობინებს თავს. და არ მიყვარს, როდესაც თავს მახვევენ იმას, რასაც არ ვგრნობ და მაჯერებენ, რომ ახლა ასე ვარ, მარტო იმიტომ, რომ ეს ასეა მიღებული, ან იმიტომ, რომ თვითონ ასე ჰქგონიათ და ასე გრძნობენ თავს, ან არ უნდათ, დაიჯერონ, რომ მე ცუდად არ ვარ. <br />ესეც, მგონია, თვითონ იმ ადამიანის ტიპაჟიდან, ბუნებიდან გამომდინარე ხდება, ვინც ამას არ იჯერებს და საპირისპიროს გიმტკიცებს, როდესაც შენ არაფრის დამტკიცებას არ ცდილობ, ხარ შენთვის, წყნარად. <br /><br />არაფერი ზებუნებრივი და განსაკუთრებული ჩემში არ არის და არც არაფერია საკვირველი და დაუჯერებელია იმაში, რომ არ ვნერვიულობ ხშირად იმაზე, რაზეც ბევრი ძალიან ნერვიულობს, რასაც ზოგი ზედმეტად ემოციურად აღიქვამს და გამოხატავს (თუნდაც თვითონ ვერ ხვდებოდეს), რაზედაც ზოგი ნერვებს იშლის, იმას მშვიდად აღვიქვამ, თუნდაც მესმოდეს მათი და მხარს ვუჭერდე. <br /><br /><span style="font-style:italic;">ძალიან შორს გავიჭერი, თემიდან და ემოციებიდან გადავიჭერი (მთლად ქვა არ გეგონოთ მართლა) და ცოტა არეული და გაუგებარი პოსტიც გამომივიდა; და საერთოდ, რა დროს პოსტია, მაგრამ ახლა უნდა დამეჭირა ეს განწყობა, რომელიც მჭირდებოდა, რომ გადმომეცა, თორემ ხვალ და მერე ვეღარ გადმოვცემდი</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-5312772378857195667?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-6198128811459673402011-02-23T11:43:00.001+04:002011-02-23T11:45:53.606+04:00ასე მგონია, დრო გაჩერდა. ან ძალიან ნელა გადის. ამდენი დრო ფიქრისთვის (/размышление/ nachdenken) დიდი ხანია არ მქონია<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-619812881145967340?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-57857484891806456082011-02-19T10:45:00.007+04:002011-06-01T01:35:00.671+04:00<blockquote><span style="font-style:italic;">პუნქტუაციის წესების იგნორირებით</span><br /></blockquote><br />да отстань ты вообще отстань <br />видишь это не к чему не приводит <br />да отстань ты навеки отстань <br />это грусть да и только наводит <br /><br />думаешь мне это было легко <br />да молчи ты не смей ухмыляться <br />ты и так все прекрасно поймешь<br />да не буду не буду я клясться <br /><br />не видать тебе слез моих нет<br />и упреков - и тех не услышишь <br />я из камня из льда я как степь<br />и пустыня где воды не отыщешь <br /> <br />миражи? да я их всех спугнула <br />уничтожила чтоб не мечтать<br />я в песке золотом утонула <br />отучившись в небе летать <br /><br />тебе кажется это стихи?<br />да какой из меня писатель?!<br />просто мыслям так тесно в груди<br />вот открыла им двери я настежь<br /><br />но ведь мыслям крылья нужны <br />у меня их уже не осталось <br />я сожгла их сожгла и мосты <br />я с огнем у реки обвенчалась <br /><br />некого больше ждать я не стану <br />а придет кто - в глаза посмотрю<br />улыбнусь - а может оставлю?<br />а может и сразу сотру<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-5785748489180645608?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-68538423009667749802011-02-19T01:27:00.004+04:002011-06-01T01:35:24.862+04:00ამ სტრიქონებს მიღმა იმალება პოსტი, რომელიც (პოლიტ)კორექტულობის გამო არ დაიწერა (არც დაიწერება)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-6853842300966774980?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-79848893875565887272011-02-17T12:27:00.004+04:002011-06-01T01:35:58.319+04:00<blockquote><span style="font-style:italic;">არ ვიცი ეს ინტუიციაა, ერუდიცია თუ უბრალოდ დამთხვევა. ბოლო რამდენიმე დღეა ესენინის ორი ლექსი მახსენდება. მთლიანად არც ერთი მახსოვს ზეპირად, მაგრამ ორივედან რამდენიმე ნაწყვეტი მიტრიალებს თავში. წუხელ ძველ ჩანაწერებს გადავაწყდი. ზუსტად ამ პერიოდის ჩანაწერებს, ოღონდ რამდენიმე, პრინციპში ბევრი წლის წინანდელს. და რას გადავაწყდი იქ?! ესენინის ზუსტად ამ ორი ლექსის თარგმანს. ორივე მითარგმნია თურმე ოდესღაც ნაწილობრივ. რომ წავიკითხე, მერეღა აღვიდგინე. ვასრულებ და გადმომაქვს. ყოველგვარი პრეტენზიების და ამბიციების გარეშე. <br /><br /><a href="http://www.litera.ru/stixiya/authors/esenin/mne-grustno-na.html"><span style="font-style:italic;">ორიგინალი იხ. ამ ბმულზე</span></a><br /></span></blockquote><br /><br /> *****<br /><br />გიყურებ, მტკივა და ვგრძნობ სინანულს<br />და სულში ისევ სევდა მეღვრება<br />ამ სექტემბრიდან შემოგვრჩა მხოლოდ<br />ტირიფის ტოტის შემოფეთება<br /><br />სულ სხვა ტუჩებმა წამართვა ისევ<br />შენი სხეულის გემო და სითბო <br />და ჩემი სული, გადაქანცული<br />წვიმად იღვრება და შველას ითხოვს<br /><br />მაგრამ არ ვნანობ, არც მეშინია<br />სხვა სიხარული მომელის მალე<br />აქ კი რა დარჩა, მხოლოდ-ღა ყვითელ<br />დამჭკნარ ფოთოლთა ცივი სიმრავლე <br /><br />მე არც მინდოდა, არც მიცხოვრია<br />ღიმილიანი, მშიდი ცხოვრებით<br />არც გზა მივლია დიდი, თუმც ეს გზა <br />მოფენილია სულ შეცდომებით<br /><br />ახლა ვიცინი - როგორ აეწყო<br />და ისევ როგორ ეწყობა გზები<br />ვეღარ გაარჩევ, სასაფლაოა <br />თუ ბაღში ბებერ არყის ხის ძვლები<br /><br />ჩვენც ასე წავალთ, ასე გავქრებით<br />სიცილ-სიცილით, დავჭკნებით მალე<br />ზამთრის ყვავილს ნუ გაეტირები,<br />შენ შეცდომები შენი ინანე!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-7984889387556588727?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-73397971482862085582011-02-14T00:24:00.002+04:002011-02-14T00:35:03.031+04:00<iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/wsdy_rct6uo?fs=1" frameborder="0" allowFullScreen=""></iframe><br /><br />რა მოხდა, რა, აქ არ შეიძლება სიმღერის დადება?! :)) ძალიან მომინდა უცებ! :) კარგ ხასიათზე მაყენებს. ცანცარული სიმღერაა, ტინგიცური :))) მიყვარს! :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-7339797148286208558?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-46980967340439800812011-02-12T02:20:00.000+04:002011-02-12T02:23:20.805+04:00* * *<br /><br />Снег с утра как странник в белом<br />Бродит по бульварам<br />Может вправду я из стали <br />- говорят недаром<br /><br />И следа нет от печали<br />Странно, сладко, горько<br />Словно к сердцу лед прижали <br />- да не тает только<br /><br />Ляг на снег и сделай „ангел(а)“<br />Это пахнет детством<br />Не поможет - так спасайся<br />вымышленным бегством<br /><br />Разобей все стекла в сердце<br />И взломай все двери<br />Босиком помчись, ликуй как <br />на свободе звери<br /><br />А потом на миг притихни<br />Притворись, что спится<br />Сказка, замок, снег и ......<br />пусть тебе приснится<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-4698096734043980081?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-5558205170544260562011-02-11T13:43:00.004+04:002011-06-01T01:42:08.027+04:00ხანდახან ჯერ კი არ ვწერ, ჯერ ვხედავ პოსტს. უფრო სწორად უცებ კადრებად ჩნდება ის, რისი დაწერაც მინდა. მერე გადმომაქვს. ვიწყებ და თვითონ მოდის. წინასწარ არც ვფიქრობ და არც ვწერ დრაფტად. <br /><br />ამჯერად რა კადრმა დამაწერინა? ნაფეხურები. კვალი. ამაზე მინდა ვთქვა. ჯერ დავინახე, როგორ აბიჯებს ვიღაც მიწაზე ფეხს, ფეხი ოდნავ ეფლობა, ნაფეხური ჯერ აჩნდება მიწას და მერე ნელა ისევ ივსება და ზედაპირი ისევ სწორი ხდება. ეს ზედაპირი მიწისფერი არ არის. რაღაცნაირი თეთრია. თიხისფერი. გამოუმწვარი თიხისფერი. და ოდნავ რბილი. ისე, რომ ზედ კვალის დატოვება შეიძლება. ანაბეჭდი. ნაკვალევი. ნაფეხური. ან კვალი.<br /><br />ეს ადამიანების ნაფეხურებია. ის ნაკვალევებია, რომლებსაც ჩვენს ცხოვრებაში სხვადასხვა ადამიანები ტოვებენ სხვადასხვა დროს. წარმოიდგინეთ, რამდენს უვლია ამ გზაზე. ახლა უფრო ფართე კადრი წარმოიდგინეთ, თითქოს კამერა შორს მიდის და დიდ არეალს გაჩვენებთ. აი ეს გზა, თუ თეთრი მიწა, თიხის მიწა, თქვენი ცხოვრებაა. და ზედ უამრავი ნაფეხურია. ზოგი - დინოზავრის ნაფეხურივით დიდი და ღრმა. უკვე გამომწვარი და გამშრალი. ზოგი ჯერ კიდევ ნედლი, მაგრამ ისეთი, რომ იცი, აუცილებლად დარჩება, არ ამოივსება. ზოგი - ჩვეულებრივი ზომის, სტანდარტული. ზოგ ადგილს ეტყობა, რომ აქაც იყო ნაფეხური, და ამოივსო. ზოგი ისე გადასწორებულა, იმდენს გადაუვლია ზედ, რომ აღარაფრი ეტყობა. არის უბრალოდ დატკეპნილი ადგილები. ზოგი კი მუდმივად დადიოდა და ივლის, მუდმივად გადაიკვეთება თქვენი ნაფეხურები. უკვე ნაკვალევად კი ისინია ქცეული, ვინც ან სულ, ან თითქმის წავიდა შენი ცხოვრებიდან. ან უბრალოდ აქტუალობა დაკარგა მოვლენებმა და თქვენი გზები გაიყო. <br /><br />ზოგი ისე სწრაფად ივსება, ნორმალურად გარჩევასაც ვერ მოასწრებ, რა იყო და რატომ. ცხადია ყველა ადამიანი, ვისაც კი ცხოვრების გზაზე შეხვედრილხართ, ვერ დატოვებს ნაკვალევს თქვენს მიწაზე. ზოგი უბრალოდ გაივლის. ზოგი დიდხანს ტკეპნის ერთ ადგილს, მაგრამ მხოლოდ ტკეპნის. ზოგი კი, გგონია, არც ისე უმნიშვნელო მოვლენით კვეთს შენს გზას, მაგრამ მოხედვას ძლივს მოასწრებ და უი, სად არის? ამოსვებულა უკვალოდ მისი ნაფეხური. აი, ეს დავინახე, ეს ამოვსების პროცესი. <br /><br />კილოგრამები, წონა არ განსაზღვრავს აქ ნაკვალევის სიღრმეს. მე წონით შეიძლება მსუბუქი ვარ, ყოველ შემთხვევაში, მძიმე მაინც არ, მაგრამ რამდენიმე მილიმეტრი სიღრმის ნაკვალევს მაინც რომ დავტოვებდი თუნდაც რამდენიმე ადამიანის ცხოვრებაში, ეს ზუსტად ვიცი. იქაც კი, ვისი ნაკვალევიც დაბიჯებიდან ძალიან მალევე ამოივსო. <br /><br /><span style="font-style:italic;">პ.ს. პოსტის სათაური ჩემი არ არის. უფრო სწორად ამ კადრების დანახვისას თვითონ ამოტივტივდა მეხსიერებაში. ო'ჰენრის მოთხრობის სათაურია. ნუ მომედავებით, რუსულად რატომო?! ალბათ დავწერე ეს უკვე სადმე: რა ენაზეც მახსენდება ფრაზა, სათაური თუ ციტატა, იმ ენაზე გადმომაქვს ყოველთვის. და ალბათ იმ ენაზე მახსენდება ხოლმე, რა ენაზეც მაქვს წაკითხული/მოსმენილი.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-555820517054426056?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-56355266682021811642011-02-11T03:46:00.006+04:002011-06-01T01:42:42.746+04:00კორტასარს მოთხრობა აქვს ასეთი - Axolotl. ტიპი ყოველ დღე მიდის დიდ აკვარიუმში და უყურებს ამ არსებებს. მინდოდა დამეწერა საშინელს მეთქი, მაგრამ თავი შევიკავე. ბოლოს თავად იქცევა ერთ-ერთ მათგანად და ამ ყველაფერს პირველ პირში ყვება. ეს ძალიან მოკლედ და უხეშად. დეტალები მეც არ მახსოვს და თუ დაგაინტერესებთ (მიუხედავად ასეთი არამხატვრული გადმოცემისა და სიტყვაზე მენდობით, რომ ღირს წაკითხვა), <a href="http://lib.ru/INPROZ/KORTASAR/hk_aksol.txt"><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">აქ</span></span> </a> შეგიძლიათ ნახოთ რუსული თარგმანი და <a href="http://www.ciudadseva.com/textos/cuentos/esp/cortazar/axolotl.htm"><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">აქ</span></span></a> კი - ორიგინალი.<br /><br />რა კავშირში შეიძლება იყოს სერიალი Sex and the city და ხულიო კორტასარი ერთმანეთთან? ერთი შეხედვით არავითარი საერთო არ აქვთ. არც მეორე და არც მეასე შეხედვით. ერთი მეორეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში გაგახსენებს, თუ ასეთი ასოციაციურარანორმალურარვიციამასრადავარქვა აზროვნება გაქვს ადამიანს. და მეხსიერება. <br /><br />ვუყურებდი და ვფიქრობდი, შეიძლება ადამიანი ერთხელაც აი ასე, უბრალოდ ეკრანს მიღმა აღმოჩნდე? მიღმა - ანუ არა აქეთ, არამედ იქით. კინოს ნაწილი აღმოჩნდე უეცრად? უბრალოდ მიხვდე, რომ იქ გადაინაცვლე? ან იქნებ უბრალოდ იმდენად ჩვეულებრივი და რეალურია ეს ყველაფერი, რომ ყოველი დეტალი რაღაც დეტალს გახსენებს ან ასოციაციას გიჩენს, ყოველი და ყოველი მეორე თუ არა, ყოველი მესამე დეტალი და შეგრძნება გეცნობა, მიუხედავად რადიკალური სხვაობისა ყველაფერში?<br /><br />ამაზე დიდი ხანია მინდოდა დამეწერა და ბევრად უფრო მეტი. მაგრამ მაინც არ დავწერ, ვიცი, ამიტომ ამას მაინც დავტოვებ, ამ რამდენიმე ფიქრს პოსტად. <br />ზუსტად ვიცი, რომ ეს მარტო მე არ მემართება. ელემენტარული ჭეშმარიტება: უბრალოდ ყველგან და ყველა დროში ერთი და იგივე პრობლემები არსებობს, როგორც ჩანს (ალბათ ჯობდა ჩამემატებინა სიტყვა "ქალები", რამე ბრუნვაში. მაგრამ მგონი ისედაც გასაგებია). პრობლემები რეალური თუ თითიდან გამოწოვილი. ეს ყველაფერი ელემენტარული რეალობაა, ეკრანზე გადატანილი და ლამაზად შეფუთული, + / - ....<br /><br />ძალიან ბევრჯერ გამოვიყენე სიტყვა უბრალოდ. მაგრამ არა უშავს. ალბათ, რადგან ეს ყველაფერი საბოლოო ჯამში მაინც მართლა <span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">უბრალოდ</span></span> და მარტივად არის<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-5635526668202181164?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-91623229599605754412011-02-09T01:17:00.004+04:002011-06-01T01:43:05.218+04:00ყველა სიზმარს უნდა ჰქონდეს თავისი საუნდტრეკი :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-9162322959960575441?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-58154314638527117232011-02-08T13:55:00.004+04:002011-06-01T01:41:04.470+04:00თვალდახუჭული იწვა. აღარ ეძინა. უბრალოდ ელოდებოდა, როდის წავიდოდა ყველა. თავს იმძინარებდა. არ უყვარდა ახალგაღვიძებულს პასუხების გაცემა. нечленораздельный პასუხებს იძლეოდა ასეთ დროს. დაელოდა, სანამ სიჩუმე ჩამოვარდებოდა და მხოლოდ მერე გაახილა თვალები. გაიჭიმა, ხელები გაშალა და გაიღიმა. წინა დღეებიდან ნაწყვეტ-ნაწყვეტი ფრაზები ამოტივტივდა ნელ-ნელა თავში. <span style="font-style:italic;">”თმა ასე...”, ”რა ლამაზი....”</span> <br />ხელებს დახედა. თითქოს გადაამოწმა, მართლა ლამაზი თითები ჰქონდა თუ არა. ხოო... მოეწონა. ისევ გაეღიმა. <br />მერე ნელა წამოდგა. პულტით ჩართო ტელევიზორი. პულტი იქვე საწოლზე მიაგდო და ნელა წავიდა აბაზანისკენ.<br /><br />გზაში გაჩერდა. სარკე გრძელი იყო და მთლიანად აჩენდა. რაღაცნაირად მაღალი ჩანდა. შეიძლება ეს ჩაცმულობა... არა, ”გახდილობა” აჩენდა ასე - მარტო საცვლები. <span style="font-style:italic;">’ხოო, თმა მართლა კარგად მაქვს, ახალწამომდგარის მიუხედავად და... რაღაც... რაღაც მომწონს! რაღაც ძალიან მომწონს! ხო, ეს ქალური ახალგაღვიძებულობა, განსაკუთრებით, როცა არსად მეჩქარება. ქალურად ოდნავ ნავარჯიშები სხეული. არააა! როგორ შეიძლება არ გინდოდეს, როგორ არ უნდა გინდოდეს ასეთი ქალის გვერდით გაღვიძება?! მით უმეტეს, თუ <em><strong>იცი</strong></em> ეს ქალი. არა, კი არ <span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">იცნობ</span></span> უბრალოდ, <em><strong>იცი</strong></em>.’ </span><br />მერე ხმამაღლა და გულით გაეცინა ამ ნარცისისსურნელშეპარულ აზრებზე, სარკეს მოშორდა და დიდი და მშვიდი უიქენდური სიმშვიდით განაგრძო ზაფხულის დილის რიტუალები.<br /><br />პერიოდულად რაღაც ახსენებდა თავს. რაღაც სასიამოვნო, რასაც სახელს ვერ არქმევდა, მაგრამ სადღაც მკერდქვეშ, მარცხენა მხარეს, გულთან გრძნობდა და ეღიმებოდა. <span style="font-style:italic;">’როგორ იცვლება ყველაფერი შაბათ-კვირას. თითქოს სულ სხვა ადამიანი ხდები. თითქოს სხვა ცხოვრებით ცხოვრობ. ვგიჟდები ამ საოცარ განწყობაზე, ჰაერშიც კი რომ იგრძნობა.’</span><br /><br />.............. .............. ............. ............. .............<br /><br />მერე ჰკითხა. მოგვიანებით. გვიან:<br />- როგორ შეიძლება არ გინდ...<br />- მინდა! ძალიან მინდა. მაგრამ... მაგრამ არ მინდა. ты слишком хороша для меня и слишком... (პაუზა)<br />- ხო, თქვი, თქვი<br />- ...слишком доступна...<br />- მოდი, მე განვაგრძობ: მართალი ხარ - слишком хороша для тебя. უბრალოდ გვიან მივხვდი, როგორც ბევრ სხვა რაღაცას. მაგრამ ამას არ ჰქონდა მნიშვნელობა. და კიდევ - слишком любила тебя. აი, ეს იყო შენი მთავარი პრობლემა. შენ გაშინებს, როცა ადამიანს უყვარხარ. მოგწონს და გაშინებს. და გარბიხარ. დამაცადე! ნუ მაწყვეტინებ! ვიცი, რამდენი შეცდომა დავუშვი. ვიცი რომ არავინ არის დამნაშავე და ამავე დროს - ორივე. я <em>была</em> слишком доступна. и <em>была</em> всегда. ჩემი შეცდომა ის იყო, რომ არ გაწვალებდი. <br />შენ იცი, ვისთან აღმოჩნდები ბოლოს? შენი ოცნების სრულ ანტიპოდთან! არაფერი განსაკუთრებული არ იქნება იმ ქალში. არავიზე არაფრით უკეთესი. სადღაც იმასაც ვუშვებ, რომ შეიძლება გო... კაი, არ აქვს ახლა ამას მნიშვნელობა. არაფრით უკეთ არ იქნები მასთან, ვიდრე, თუნდაც, ჩემთან. я буду в сто раз лучше нее во всех смыслах и отношениях. და ეს შენ გეცოდინება! არაფრით მეტი გრძნობა არ გექნება მის მიმართ, ვიდრე ჩემდამი გქონდა და შეგეძლო გქონოდა. უბრალოდ ის იქნება - <span style="font-weight:bold;">სხვა</span>. მეტი არაფერი. არც იმისგან იგრძნობ იმას, რაც ჩემგან იგრძნობოდა და რაც გაშინებდა. რა თქმა უნდა არ შეგიყვარდება, ამაში დარწმუნებული ვარ (შენ არავინ შეგიყვარდება). უბრალოდ დააჯერებ თავს სიჯიუტით (რომლითაც თავის დროზე დააჯერე რომ - აღარ!), რომ აი, <span style="font-weight:bold;">ეს</span> უნდა იყოს <span style="font-weight:bold;">ის</span> и все! ამით დაამთავრებ უბრალოდ. და შეეჩვევი. დაიბრმავებ თავს, ან ის აღმოჩნდება ისეთი ინიციატივიანი, რომ დაგაბრმავებს და დაგაჯერებს. და დაიკიდებ იმას, რაც არ გეკიდა ადრე და არ დაიკიდებდი ალბათ არასოდეს. და დაიჯერებ, რომ ხარ ბედნიერი. თუმცა, პრინციპში, მთავარი ეს არის - როცა გჯერა.<br />მერე? მერე გაიღვიძებ ერთ დილას. გადახედავ და... სინანულს იგრძნობ. თუნდაც წამის მეათასედით, მაგრამ ინანებ და გეტკინება, თუნდაც ყრუდ (თუმცა, რა თქმა უნდა, სასწრაფოდ დააჯერებ თავს ისევ, რომ ასე - სწორია) და მე ვიგრძნობ ამას, აუცილებლად ვიგრძნობ, ოდნავ ძილბურანში მყოფი. მერე ოდნავ, სულ ოდნავ, წამიერად სევდაშეპარული ღიმილით გადავტრიალდები და თითის წვერებით (რომელიც ერთ დროს შენ გეხებოდა) შევეხები კისერზე.... სხვას.<br /><br />იცი, რომ ამბობენ, სიყვარულიდან სიძულვილამდე ერთი ნაბიჯიაო - სწორი ყოფილა. დიდი არ არის ეს ნაბიჯი. პატარა ნაბიჯია, უბრალოდ, შეიძლება დიდხანს ვერ გადადგა და თუ ასწიე ფეხი - все! მერე კი კიდევ ერთი ნაბიჯია თურმე - როცა ეს გრძნობაც - ეს სიძულვილის შეგრძნება - ქრება. ეს უკვე ყველაზე სასიამოვნოა. და ბოლოს - უბრალოდ გკიდია! <br /><br />ახლა? не то что уже недоступна, меня просто нет! უბრალოდ აღარ მაინტერესებს, ისევ გინდა თუ არა და გაინტერესებს თუ არა. <strong>მე!</strong> <strong>მე </strong> აღარ მინდა! <strong>მე </strong>აღარ მინდიხარ! ... ღმერთო, რა ბედნიერებაა! - და თითქოს ახლა გააცნობიერაო, მართლა ბედნიერება გამოესახა სახეზე ღიმილთან ერთად. <br /><br />.............. .............. ............. ............. .............<br /><br />მერე? მერე წამოვიდა. არა, წავიდა იქ, სადაც უკვე ელოდნენ. წავიდა მსუბუქად.<br /><br />თითქმის გალეული საშლელი პირდაპირ ქუჩაში გადააგდო<br /><br /><br /><br /><br />.............. .............. ............. ............. ............. .............. .............. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">ეპილოგის ნაცვლად</span><br /><br />ნუ დაუწყებთ ძებნას კონკრეტულ სახე(ლ)ებს. it was just <span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">her</span></span>story :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-5815431463852711723?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-34940144054092674942011-02-06T00:44:00.005+04:002011-06-01T01:43:37.570+04:00იყო პერიოდი - "все казалось — не живу, а так, черновик пишу, успею еще набело перекатать"<br /><br />იყო პერიოდი - მეგონა, ვიცოდი, რა იყო წინ. კმაყოფილი ვიყავი, პრინციპში და მეგონა ასე იქნებოდა (ანუ როგორც იყო, მაშინ, ოდესღაც) სულ. თურმე რამდენი რამ იცვლება ცხოვრებაში და სულ სხვა გზები იყო წინ. სრულიად ვერგანსაჭვრეტი<br /><br />იყო პერიოდი - მაინტერესებდა, რა იქნებოდა წინ. აზრზე არ ვიყავი<br /><br />იყო პერიოდი - მეგონა ვიცოდი, რაც იყო წინ. დაახლოებით მაინც. ვგეგმავდი, ვაწყობდი მომავალს, გეგმებს, ვხედავდი თითქოს<br /><br />იყო პერიოდი - სავსე. რაღაცნაირად სავსე. ყველაფრით<br /><br />იყო პერიოდი - მეჩვენებოდა, რომ прожигаю жизнь. მიუხედავად იმისა, რომ უსაქმურად არ ვიყავი. მაგრამ მაინც. მუშაობაში, გართობაში, იქით-აქეთ წოწიალსა თუ ბოდიალში, კაფით-კაფედ, ბარით-ბარად და ა.შ. მაგრამ მეჩვენებოდა, ან ვგრძნობდი, რომ რაღაცას ან ვიღაცას ვაკლებ ჩემს ყურადღებას. რაღაცას არასწორად ვაკეთებდი. იმ იშვიათ მომენტებში მეჩვენებოდა/ვგრძნობდი, როცა ვჩერდებოდი<br /><br />იყო პერიოდი - ისევ მეჩვენებოდა, რომ прожигаю жизнь. თან არაფერში. და ნერვები მეშლებოდა თან ამაზე. თან - არ ვცდილობდი რამის შეცვლას<br /><br />იყო პერიოდი - უბრალოდ ვცხოვრობდი. უბრალოდ ისე, როგორც იმ პერიოდში აეწყო. უბრალოდ მივყვებოდი დინებას. არა მდორეს. უბრალოდ - დინებას. ვცხოვრობდი.<br /><br />იყო პერიოდი - ისევ უბრალოდ ვცხოვრობდი. თითქოს დალაგდა ყველაფერი. რაღაც აეწყო. მაგრამ ახალგაღვიძებულს და თითქმის ჩაძინებულს ჩუმად მეპარებოდა შეგრძნება (და მერე უკვე არა ჩუმად. მერე - მყარად ჩამომიჯდებოდა ხოლმე საწოლზე), რომ ეს ის არ არის. რომ ასე გაგრძელება არ შეიძლება. რომ ამით არ უნდა დაასრულო ყველაფერი<br /><br />იყო პერიოდი - ვცხოვრობდი. ყველაფერი იყო ოკ. მაგრამ რაღაც მღრღნიდა. რაღაც. რასაც ერქვა "გასაკეთებელი/გადასაწყვეტი გაქვს"<br /><br />მერე იყო პერიოდი, როცა გასაკეთებელი გავაკეთე. გადასაწყვეტი გადავწყვიტე. ისე, რომ თვალიც არ დავახამხამე. მერე პოსტ ფაქტუმ ვთქვი და სხვადასხვაგვარი რეაქცია მივიღე. ერთია - მე არც ერთი წამით არ მინანია. ეს იყო პერიოდი, როცა მივხვდი, რომ რაც არ გინდა, უბრალოდ არ უნდა გააკეთო, არ უნდა აიკიდო და არ უნდა დაიტანჯო თავი თუნდაც ათასში ერთხელ იმის გახსენებით, რომ ეს ჯერ კიდევ არ მიგიყვანია ბოლომდე. <br /><br />იყო პერიოდი - ვიცოდი, რომ ცოტაც უნდა მომეთმინა. რომ ასე მუდმივად ვერ გაგრძელდებოდა. და მოთმინება შედეგს იღებდა. <br /><br />იყო პერიოდი - წამის მეათასედით ვფიქრდებოდი, უი, ეს სად მოვსულვარ. და თვალების ოდნავ მოჭუტვით ვხედავდი ჩემს თავს უკან სადღაც შორს. როგორ გზრდის და გცვლის ცხოვრება. გაყალიბებს და შენ შედეგს გზადაგზა ვერ ხედავ. შეიძლება უცებ მიხვდე. და რომ მიხვდები, მერე უკვე "ამუღამო" ნელ-ნელაც. <br /><br />იყო პერიოდი ძებისა და პოვნისა<br /><br />იყო პერიოდი პოვნისა და დაკარვისა<br /><br />იყო პერიოდი სიმძიმისა და სიმსუბუქისა<br /><br />იყო პერიოდი წართმევისა და დათმობისა<br /><br />იყო პერიოდი მღელვარებისა და სიმშვიდისა<br /><br />იყო პერიოდი მწუხარებისა და მხიარულებისა<br /><br />იყო პერიოდი სიყვარულისა და სიძულვილისა<br /><br />იყო პერიოდი ზესაქმიანობისა და უსაქმურობისა<br /><br />იყო პერიოდი გაურკვევლობისა და გარკვეულობისა<br /><br />იყო პერიოდი სასოწარკვეთილებისა და ფრთაშესხმისა<br /><br />იყო პერიოდი მოულოდნელობისა და მოსალოდნელისა<br /><br />იყო პერიოდი მნიშვნელოვნებისა და უმნიშვნელობისა<br /><br />იყო "ჟამი სიცოცხლისა და ჟამი სიკვდილისა"<br /><br /><br />და დადგა ჟამი puzzle-ს აწყობისა. არა. არასწორად ჩამოვაყალიბე. puzzle-ს აწყობის შეგრძნება ადრეც მქონია. და დამიწერია კიდეც. მაგრამ დღეს ცოტა სხვანაირად ვიგრძენი. <br /><br />დღეს შაბათია. კი, უკვე კვირაა, მაგრამ მე ჯერ შაბათში ვარ ჩარჩენილი. ევროპულ ყაიდაზე გადასულ შაბათში. მთელი კვირა დატვირთული მუშაობის მერე პარასკევი და შაბათის უკეთ შერგების და ათვისების შაბათი იყო ერთ-ერთი. <br /><br />და საღამოს, როცა დავიშალეთ და მე ცოტა ხანი მარტო ფეხით გავლა ვარჩიე, რადგან ჯერ კიდევ იყო ჟამი ისეთი, როცა შეიძლებოდა ფეხით გავლა, მოვდიოდი და ტრიალებდა და ილექებოდა აზრები. ზოგი ერთმანეთს დაეფარა და ვეღარ ვარჩევ. ზოგი გამოვიტანე და გადმოვიტანე აქ. <br /><br />და მივხვდი, რომ თითქმის დამიმთავრებია puzzle-ს აწყობა. უცებ მივხვდი, რომ ამიწყია. ძირითადი მაინც. მთავარი სურათი მზად მქონია. თუმცა არასრულად. ერთი ნაწილი, რომელზეც დიდი ხნის წინ დამიწერია, ახლაც აკლია. უფრო სწორად ისევ დამიკარგავს ან იქნებ არც მიპოვია ჯერ. მაგრამ მაინც მომიხერხებია აწყობა. <br /><br />დახურული არ არის ეს სურათი. გვერდები ღიაა. ღია ახალი ნაწილებისთვის. ღია სიახლისთვის და გავრცობისთვის. ღია ზრდისთვის. ეს ყველაფერი გარშემო შემოეწყობა და გამრავალფეროვნდება გზადაგზა. როგორც აქამდე ხდებოდა. მაგრამ ის ერთი ნაწილი შუაშია სადღაც. არა ცენტრში, მაგრამ შუაში<br /><br />აი, ასეთია ეს puzzle<br /><br />და ასეთია ჟამი სიცოცხლისა<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-3494014405409267494?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-13136752228840439982011-01-28T02:34:00.005+04:002011-06-01T01:40:34.188+04:00სრულიად! <br /><br />ჩემს ერთ ფსიქოპ... უკაცრავად, ფსიქიატრ მეგობარს ერთ ზაფხულს ზღვაზე წამოღებული ჰქონდა წიგნი ფობიების, მანიების და ა.შ. შესახებ. წიგნის სათაური არ მახსოვს ზუსტად, სამაგიეროდ მახსოვს ავტორი (გამყრელიძე. და თუ ვცდები, შორეულ გერმანიაში - წიგნის პატრონმა დათომ და არსად საქართველოში - ავტორმა [არაგამყრელიძემ] მომიტევოს) და იქ აღწერილი რამოდენიმე შემთხვევა. ცხელი შუადღეების იმ მონაკვეთს, როდესაც სადილიდან საღამოს ზღვაზე გასვლამდე ჯერ კიდევ დროა და ისე სასიამოვნოდ ხარ მოთენთილი, საწოლზე წამოგორების და რამე მსუბუქის კითხვის გარდა პრინციპში ჯერ არაფერი გინდა, მშვენივრად ავსებდა ამ წიგნის ხმამაღლა კითხვა. წიგნი ხელიდან ხელში და საწოლიდან საწოზლე გადადიოდა. რაოდენ ცუდადაც არ უნდა ჟღერდეს, იყო შემთხვევები, რომელთა კითხვისასაც წყლით მოსულიერება გვჭირდებოდა, ისე ვიცინოდით. ასეთ დროს ისედაც განწყობილი ხარ ადამიანი სიმსუბუქისა და სილაღისკენ (აქ <span style="font-style:italic;">-კენ</span> ბოლოსართი რაღაც გრამატიკულად არასწორად მხვდება ყურში, მაგრამ ჯერ-ჯერობით ვტოვებ), და თუ თან ისედაც გაქვს მიდრეკილება ადვილად გაცინებისკენ, მით უმეტეს. <br /><br />მოკლედ, იყო იქ ერთი მაგალითი, როდესაც ერთ გოგონას კატეგორიულად არ შეეძლო ტანსაცმლის, და როგორც მახსოვს, კერძოდ, გარეთ გასასვლელი ტანსაცმლის ჩაცმა და სახლიდან გასვლა. დგებოდა კარადის წინ, შეეძლო დიდხანს მდგარიყო და ვერ ჩაეცვა... მართალი გითხრათ, ბოლომდე ვერ ჩავწვდი ამის არსს. ტანსაცმლის არჩევანის გაკეთების ფობია რომ ჰქონოდა, კიდევ გავიგებდი, მაგრამ აქ უბრალოდ ჩაცმის ვერშეძლებაზე იყო ლაპარაკი. ჩაცმის პროცესი ფიზიკურ ტკივილში გადადიოდა (სულიერიდან, სავარაუდოდ) და საბოლოოდ ფარხმარდაყრილი გოგონა ისევ სახლში რჩებოდა. და ასე გრძელდებოდა დიდხანს, სანამ კეთილ აქიმებს არ უამბო რაცა სჭირდა ჭირი ცეცხლთა მომდებარი, რადგან სხვისა სხვამან უკეთ იცის სასარგებლო საუბარი. და ისიც განიკურნა.<br /><br />შემეძლო აქვე დამესრულებინა თხრობა სიტყვებით: <span style="font-style:italic;">ჭირი - იქა, ლხინი - აქა, ქატო - იქა, ლხინი - აქა. ელასა მელასა ჭიქა მეკიდა ყელასა....</span> სტოპ სტოპ სტოპ! რას ნიშნავს ეს <span style="font-style:italic;">"ჭიქა მეკიდა ყელასა"</span>? ყველაფერს თავისი ფესვნი აქვს და სემანტკური თუ სემიოტიკური დატვირთვა. ჭიქის ყელზე დაკიდების ტრადიციაც ოდესღაც ალბათ ფესვებგადგმული იყო ფაიფურის ხანის საქართველოში. თუმცა, არა, ფაიფურის ხანა რაღაც არ მახსოვს. პალეოლითი მახსოვს, მეზოლითიც, ნეოლითიც (აქ, რა თქმა უნდა მესმის ხმა: <span style="font-style:italic;">Казань - брал, Астрахань - брал, Шпака - не брал.</span>), და აი პორცელანოლითი.... არა! ან იქნებ ეს ჭიქა სულაც არ იყო ფაიფურის, არამედ უბრალო მასალისგან იყო ნაკეთი, ხელით. მაშინაც ფასობდა იქნებ handmade ნივთები? <br /><br />მგონი ჯობს, სანამ ეს ნაწერი გამყრელიძის (ან მისი ფერის) წიგნში შესატანი გამხდარა, როგორც ბოდვის კლასიკური მაგალითი, შევჩერდე, უფრო სწორად იმაზე გადავიდე, რაზედაც დავიწყე წერა და რისი შესავალიც გამოვიდა ყოველივე ეს ზემოთქმული.<br /><br />მოკლედ, ასეთივე ფობია მიპყრობს ფურცლების, საბუთების, ძველი ნივთების (სადაც ასევე ქაღალდები და ან ამ მასალისგან დამზადებული სხვადასხვა ნივთები ჭარბობს), ძველი სამეცადინო თუ ახალი სამოღვაწეო მასალების დალაგების აუცილებლობი ფაქტის (!!!) წინაშე დადგომისას... მეც თითქმის ფიზიკურ ტკივილს ვგრძნობ ამ დროს. არა და, მეორეს მხრივ, ვერ ვიტან არეულ ოთახს, მაგიდას და შრომისუუნარო ხვდები ასეთ ვითარებაში. შესაბამისად, იმისათვის, რომ თვალში არ მხვდებოდეს ეს ყოველივე, ერთი ხელის მოსმით ვუცვლი ადგილს და ვანაცვლებ კარადაში. მერე, როცა ვხვდები, რომ ესეც აუტანელი ხდება, ყველაფერს ვყრი ძირს, ვჯდები იქვე და შესაშურ წესრიგში მომყავს ყოველივე. ამ დროს ჩემი თავით ვამაყობ და ეს იდეალური წესრიგი და სიამაყის გრძნობა გარკვეულ ხანს მიმყვება. მერე ისევ ვიღლები, ისევ არ მაქვს სახლში გვიან მოსულს თავი ყველაფრის თავის ადგილზე დადების, ისევ ირევა ფურცლები, წიგნები, ფაილები, რვეულები, ისევ მეწყება ფიზიკური ტკივილი ამ ყველაფრის დანახვისას და შემდეგ ამის დალაგების აუცილებლობის შესახებ ფიქრის დაწყებისას და ასე, ტრიალებს, ბრუნავს... <br /><br />მაგრამ ყოველდღიურობაში ეს ყველაფერი მართლა ბრუნავს და მართლა მოგვარებადია. წესრიგის სიყვარული იმარჯვეს, სძლევს ბოროტს, კი არა და უწესრიგობას და პრინციპში თითქმის მუდმივად ასატანი და არც თუ ძალიან იშვიათად - იდეალური სიტუაცია სუფევს ჩემს მაგიდებზე. <br /><br />მაგრამ! <br /><br />არსებობს ერთი მაგრამ! პერიოდულად დალაგებას საჭიროებს მთელი განვლილი ცხოვრების მანძილზე დაგროვებული, ისევ ხის გადამუშავების შედეგად მიღებული მასალისგან შექმნილი ნივთები -მატერიალიზებული წარსული. პერიოდული დალაგება და უამრავი ნივთის გადაყრა/მათთან შელევა არ არის საბოლოო გამოსავალი. წლები გადის და ისევ გროვდება. წლები გადის და რაღაცეები უფრო კარგავს აქტუალ(ურ)ობას. ის, რასაც შეიძლება ჯერ კიდევ შარშან ვერ ელეოდი, ახლა აღარც ღიმილს გგვრის და მით უმეტეს არც ცრემლს (ახლა გონების დაძაბვა დამჭირდა, რომ გამეხსენებინა, ბოლოს ვინ, არ რამ მომგვარა ცრემლი და ვერ გავიხსენე, საბედნიეროდ). <br /><br />რამდენიმე დღეა ჩემს ოთახში, სავარძელზე საპატიო ადგილს იკავებს ერთი მოზრდილი პარკი, გრძელი, უფრო სწორად მაღალი, თუ შეიძლება ასე ითქვას, გამძლე, გამჭვირვალე. პარკი რამდენიმე დღის წინ ჩამოიღო დედაჩემმა მერამდენედ დალაგებული კარადიდან. კარადიდან, რომლის დიდი ნაწილი ჩემს ნივთებს ეკავა და პერიოდული წმენდის შედეგად ეს ადგილი ერთ კუთხემდე დავიდა. კუთხემდე, სადაც ეს პარკი ეტეოდა. როგორც ჩანს, ჩემი წარსული სულ უფრო შორეული ხდება, სულ უფრო უმნიშვნელო, და "მნიშვნელოვანი" ნივთების რიცხვიც იკლებს. <br /><br />დღეს საღამოს, გვიან, როცა უკვე აღარსად ვაპირებდი გასვლას, როდესაც მარტო დავრჩი ტვ-სთან, პულტი დავიპყარი, სავარძელში მოვკალათდი და ჩემი სერიალი (დიახ, სერიალი! ალბათ 1 თვეა "შევჯექი" "Sex and the City"-ზე,) ჯერ კიდევ არ იყო დაწყებული, უცებ მივხვდი, რომ ტკივილმა მიკლო და დრო იყო გამომეყენებინა ეს ჯადოსნური წამი და იმ პარკისთვის მიმეხედა. გამოვათრიე და გადმოვყარე ხალიჩაზე ყველაფერი - კარგად დავიწყებული თუ მეხსიერების ჯურღმულებში ჯერ კიდევ შემონახული ძველი. <br />ეს არ იყო ადრეული ქვის ხანის ნივთები. ეს, მეგობრების წერილების თარიღებიდან შემეძლო მემსჯელა, ბოლო 10-11 წლის ნივთები იყო. <br /><br />ეს რაღაც ახალი ტიპის ემოციაა და არ ვიცი რა დავარქვა. ან ალბათ უფრო სწორი იქნებოდა - უემოციობა. ან იქნებ უბრალოდ კიდევ რამდენიმე ეტაპი გავიარე დიდი ხანია და ისე შეუმჩნევლად, რომ ახლაღა აღმოვაჩინე. როგორ შორეულად მომეჩვენა ყველაფერი. სენტიმენტების, გულის აჩქარების გარეშე. ეს იყო უბრალოდ ფაქტები. ფაქტები, რომ ეს ყველაფერი იყო ჩემს ცხოვრებაში. არც კადრებად ჩაურბენია ცხოვრებას და დროს თვალწინ (პრინციპში, სხვა კადრებისთვის არ მეცალა, 1,5 თვალით ტვ-ს ვუყურებდი) და არც ... <br /><br />წერილები. 13 წერილი. ადრესანტები - სხვადასხვა. ქვეყანა - 1. 2 მეგობარი ლიდერობდა წერილების ოდენობით. თითქმის ნახევარი წავიკითხე და მოვახერხე იმ დროინდელი ჩემი (და არა მხოლოდ ჩემი) ცხოვრებიდან კადრების აღდგენა. მეგობრების წერილებიდან და პასუხებიდან დაახლოებით ვხვდებოდი, როდის რა ეტაპი იყო ცხოვრებაში. სადღაც უშუქობა, უგაზობა, სიცივე და 104ა "მარშუტკა"ც კი იყო ნახსენები. რა თქმა უნდა, მეღიმებოდა. ერთი მეგობარი ჯერ კიდევ იქ არის. ოღონდ კონტაქტი ამჯერად ბევრად გამარტივდა გასაგები მიზეზების და ტექნიკური პროგრესის წყალობით. <br /><br />ფოტოები. დაწუნებული ფოტოები. არგამოსაჩენი ფოტოები. ერთ დროს ძველი სახლის ოთახის კარზე გაკრული ფოტოები. დაასკანერებდა ზოგიერთს კაცი/ქალი. <br /><br />სავიზიტო ბარათები. ჩემი - N რაოდენობით, 2 ყოფილი სამსახურის. ერთი ხელის მოსმით შეველიე. სხვების - საქმიანი პარტნიორების, მეგობრების, ყოფილი მეგობრ(ებ)ის, სალონების, კომპიუტერული მომსახურების, აქაური თუ იქაური (იქაურს ქვემოთ დავაკონკრეტებ) ტაქსის სერვისების, დღეს უკვე საკმაოდ ცნობილი და მაშინ ჯერ კიდევ უცნობი ორგანიზაციის დირექტორის, აწ უკვე არ არსებული ორგანიზაციების წარმომადგენლების, სახელების, რომლებიც არაფერს მეუბნება... ბევრი მათგანი ულაპარაკოდ მოვისროლე ისტორიული სანაგვისთვის განკუთვნილ პარკში. დანარჩენები დაუხარისხებლად და სრულიად გაუგებარი მიზეზების გამო დავტოვე. ეჭვი მაქვს, არაფერში დამჭირდება, მაგრამ მაინც. <br /><br />წიგნის სანიშნეები - ნაშთი წიგნის ბაზრობებზე ყოველწლიური სიარულისა.<br /><br />ბეჯები (ჩემი სახელით) - ნაშთი ძველი დიდებისა.<br /><br />20 fლოპი და დაახლოებით ამდენივე CD. პირველის - რა გითხრათ, ალბათ ვუყურებ, ვუყურებ და მოვისვრი იმავე პარკში და მეორეს - თუ კიდევ დავძლიე ფიზიკური ტკივილი და კომპის დალაგებამდეც მივედი, მაშინ გადავახარისხებ - გადავყრი. <br /><br /><span style="font-style:italic;">ისე, ნელ-ნელა ვხვდები, რომ საოცარ სიამოვნებას მანიჭებს ზედმეტი ნივთებისგან გათავისუფლება და მათი გადაყრა.</span><br /><br />კატების ფოტო. ავტორის ("ფოტოგრაფის") მიერ წარწერით ნაჩუქარი. იმავე ფაილში იმავე ავტორის სხვა - ხელით შესრულებული ნამუშევარი. ასევე სამახსოვრო წარწერით. გადასაგდებად ვერ გავიმეტე. კარგი ფოტოა, ბოლოს და ბოლოს, და თან გამახსენდა, როგორ მიყვარდა. ასე რომ, იყოს, რას მიშლის. <br /><br />1 რვეული, 1 ბლოკნოტი და არაერთი ფურცელი სხვადასხვა, ძირითადად საქმიანი ჩანაწერებით. როგორც ჩანს გერმანია-ავსტრიაში (დავკონკრეტდი)ვიზიტებიდან გამოყოლილი. გადადებულია სავარძელზე შემდგომი გადახედვის მიზნით.<br /><br />გასაღებების ჩამოსაკიდი, ავსტრიელი პარტნიორი ორგანიზაციის სახსოვარი. პასტები - ასევე ავსტრიის გადმონაშთები. ეს უკანასკნელნი გამომადგება. როგორც ჩანს, ვიზოგავდი. <br /><br />ღია ბარათები, ბევრი, თითქმის ყველა ქალაქიდან და მუზეუმიდან წამოღებული. დამადასტურებელი ფაქტი ჩემი იმდროინდელი სტატუსისა - "მე ვარ ქართველი, მაშასადამე ევროპელი" (ეს ფრაზა მომარგო ერთმა მეგობარმა იმ პერიოდში, როდესაც სამსახურიდან 1 წლის განმავლობაში რამდენიმე ვიზიტი მომიწია იქ... იქ - ეს იყო ორი ვიზიტი ავსტრიაში და 1 - გერმანიში... უბრალოდ ფაქტი გავიხსენე. რა ცუდია, უცებ რომ არ შეგიძლია დროში ფანჯრის გაჭრა და ცოტა ხნით იმ განწყობის დაჭერა, რაც მაშინ გქონდა...). <br /><br />ღია ბარათები - სასაჩუქრე ან უბრალოდ სახალისო.<br /><br />ახალი წლის მისალოცი ბარათები - ზოგი მოულოდნელი და ზოგი მოსალოდნელი.<br /><br />პატარა ბლოკნოტის რამდენიმე ფურცელზე გაკრული ხელით ამოწერილი ვიღაცის სიტყვები. რუსულად. ჯერ-ჯერობით ვერ ვიხსენებ, ვისი. ახლა დავძებნი ერთგული google-ს მეშვეობით და ვიპოვი, დარწმუნებული ვარ. სიტყვებს ახლაც ვეთანხმები.<br /><br />პატარა ქაღალდზე შავ-თეთრი ფოტო, ნეგატივივით და ზემოთ წარწერა (სავარაუდოდ, საიდანღაც ამობეჭდილია შავ-თეთრ პრინტერზე. ბუნდოვნად მახსოვს, რომ ვიღაცამ მაჩუქა. შეიძლება - ვცდები): <br />3 Sorten Männer verstehen es nie, Frauen zu verstehen:<br />1. junge Männer<br />2. Männer im mittleren Alter<br />3. alte Männer!!<br />თარგმანში დაკარგვის თავიდან აცილების მიზნით გთავაზობთ ქართულ, ჩემს მიერ სახელდახელოდ თქვენთვის თარგმნილ ვერსიას:<br /><span style="font-style:italic;">3 "სახეობის/ტიპის" მამაკაცებს არ ესმით ქალების:<br />1. ახალგაზრდა კაცებს<br />2. საშუალო ასაკის კაცებს<br />3. ხანშიშესულ კაცებს</span>)<br />დღესაც ვეთანხმები და დღესაც მეღიმება.<br /><br />ჩემი "შემოქმედების" რამდენიმე ნიმუში, ზოგი ორიგინალი - ხელნაწერი (ხელნაწერთა ინსტიტუტში ხომ არ გავაგზავნო?), ჯერ კიდევ იმ დროიდან, ხელითაც რომ ვწერდი... ზოგი, აკრეფილ-ამობეჭდილი.<br /><br /><br />და ბოლოს: ორი პატარა საფულე, უფრო სწორად ერთი - სახურდე, ასე დავარქმევდი და ერთიც - მობილურის ჩასადები. აქედან ერთში - Wrigley's Spearmint და Juicy Fruit. <br />საინტერესოა, რამდენი ხანი ინახებოდა აქ. ამის დაღეჭვას ნამდვილად ვერ გავრისკავ. და აი, აქ, რა თქმა უნდა, ისევ ჩამესმა ხმა, სავარაუდოდ 90-იანი წლების რეკლამიდან. გახსოვთ? ვისაც არ გინახავთ, შეგიძლიათ ნახოთ და ვისაც ბუნდოვნად გახსოვთ, შეგიძლიათ აღიდგინოთ <a href="http://90ie.ru/03/wrigley-juicy-fruit-doublemint-spearmint-udivitelno-stojkij-vkus/">აქედან</a>.<br /><br />პრინციპში, "სულ ეს" იყო, რაც მინდოდა დამეწერა. <br /><br />არა, ერთი დეტალი დამრჩა! რაღაც მომენტში თითქოს ჩემი თავი დავინახე გვერდიდან, ამ ლაგების პროცესში და მომეჩვენა, რომ წითელი ღვინით ნახევრად სავსე მაღალი "ბოკალი" მეჭირა ხელში. ასე ვიჯექი სავარძელში, გვერდზე მდგარი დაბალი მაგიდიდან პერიოდულად ვიღებდი ჭიქას და ვწრუპავდი. კარგად ჯდებოდა მთლიანად ამ სურათში: კერი თავისი პრობლემებით, ურთიერთობებით, ერთი პარკი წარსული და მე ერთი ჭიქა წითელი ღვინით ხელში სავარძელზე ფეხმორთხმულად მჯდომი. <br />და მერე ვინანე, რომ ასე დამეზარა ადგომა სავარძლიდან და დასხმა. არა და რა სიამოვნებით გამოვწრუპავდი სულ რაღაც ერთ ჭიქას. თუმცა... მერე ალბათ დამეძინებოდა და ამ პოსტსაც ვეღარ დავწერდი.<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">P.S. ან PP (Post-production)<br />ვიპოვე პატარა ფურცლის ნაგლეჯებზე ამოწერილი სიტყვების ავტორი. მეტსაც გეტყვით, მთელი პოსტი მიმიძღვნია ამ სიტყვებისთვის. ნუ, პოსტი ხმამაღალი ნათქვამია. შეგიძლიათ იხილოთ <a href="http://n-irgendwann.blogspot.com/2007/12/blog-post.html">აქ</a>, ნუ დაიზარებთ, ძალიან პატარა "პოსტია".</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-1313675222884043998?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-46972765893343830882011-01-21T20:33:00.005+04:002011-06-01T01:44:40.822+04:00<blockquote><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">каждый воспринимает по мере своей истеричности</span></span><br /><span style="font-style:italic;"> © by c. ანუ მე</span> </blockquote><br /> <br />წერილობითი კომუნიკაციის დროს, სხვადასხვა ჩათ-სისტემებსა და სმს-ებში სმაილის გამოყენება ყოველთვის არ არის საკმარისი. ხშირად, მაინც თავისებურად ესმით ინტონაცია. ეს, ალბათ, გამომდინარე თანამოსაუბრის ტიპიდან და მოც. მომენტში მისი განწყობიდან; სრულიად სხვა ტონალობა /ჟღერადობა შეიძლება მივიდეს თანამოსაუბრემდე, რადიკალურად განსხვავებული შენი განწყობისა და ტონალობისგან. იმდენად განსხვავებული, რომ შეიძლება უბრალოდ დაიბნე, გაოცებული დარჩე რეაქციით.<br /> <br />ან მე ვარ ასეთი და ძირითადად "გატარება"-ს ვამჯობინებ, სიტუაციის არაფრის გამო დაძაბვის და თანამოსაუბრის ტყუილ-უბრალოდ (გ)ანერვიულების თავიდან ასაცილებლად, და ან მართლა ასეა სწორი და ასე ჯობს(გე). მით უმეტეს, თუ ადამიანს კარგად იცნობ და უფრთხილდები, თუ შენს ინტერესებში არ შედის მისი გაბრაზება (და თუ ეს შენს ინტერესებშია, მაშინ, პრინციპში, იმაზე არ შეწუხდები, რომ რამე არასწორად გაიგო. პირიქით, ისე დაელაპრაკები, რომ თავიდანვე სწორად გაიგოს ყველაფერი და შესაბამისად გაბრაზდეს კიდეც :))) )<br /> <br />ზოგადად, ძალიან ცუდია, როდესაც მიგაწერენ იმას, რაც არა თუ არ გაგიკეთებია და არ გიგულისხმია, არამედ არც კი გაგივლია თავში. მაგრამ როდესაც ეს არ ეხება არჩადენილ დანაშაულს და სასჯელით არ გემუქრება, გადატანადი და ადვილად მოგვარებადია ხშირ შემთხვევაში :) თუმცა, მაინც არასასიამოვნოა. არასასიამოვნოა თავის მართლებაც, უბრალოდ იმიტომ, რომ სხვანაირად აღიქვეს შენი საქციელი/ნათქვამი.<br />ეს რეალურ ცხოვრებაზეც ვრცელდება, და არა მარტო ვირტუალურ თუ ფიჭურ კავშირზე. <br /> <br />აბა, დავიკიდოთ ამ დროს? ალბათ გააჩნია, ვინ დგას მეორე მხარეს. აქ, ალბათ უნდა ჩავრთოთ პრინციპი: "ზოგჯერ თქმა სჯობს არათქმასა, ზოგჯერ თქმითაც დაშავდების". ოღონდ ჩავრთოთ სწორად. ხშირად, უბრალოდ არ ღირს თქმა, იმიტომ რომ წინასწარვე იცი, მაინც არასწორად აღიქვამენ შენს ნათქვამს(неверно истолковать - აი, ზუსტი შესატყვისი!), ან არ მოინდომებენ გაგებას, ან უბრალოდ იცი - შედეგი არასასურველი იქნება. სულ ერთია, ეს შენი საქციელის/ნათქვამის არასწორად აღქმას ეხება, თუ ზოგადად სხვის ქცევას. თუმცა, ზოგჯერ, პირიქით - ართქმით დაშავდების. <br /> <br />დავუბრუნდეთ საკომუნიკაციო (წერილობით კომუნიკაციის) საშუალებებს. ხან - პირიქით ხდება. ისეთი ადამიანი და ისე тонко მიხვდება უცებ სულ რაღაც 2, ნეიტრალური წინადადებიდან შენს განწყობას და ხასიათს (თან მასთან არანაირ კავშირში), რომ გაოცდები. წამის მეათასედით, (უსაფუძვლოდ) შეგეშინდება კიდეც, მიზეზსაც არ მიხვდეს ბოლომდე. :) მაგრამ გესიამოვნება სადღაც... <br /> <br />მოკლედ, ასეა თუ ისე, მე, ყველა ვარიანტში, მაინც სიმსუბუქის მომხრე ვარ, ყოველთვის და ბოლომდე, ან იქამდე, სადამდეც ამის საშუალებას იძლევა სიტუაცია (იქნება ეს შ). რატომ უნდა მოიშალო ნერვები, თუ შეგიძლია - არ მოიშალო :)))<br /> <br /> <br /><span style="font-weight:bold;">ეპილოგი:</span><br />თუ მაინცდამაინც გაგიჩნდათ შეკითხვა - "რა მოხდა?", აქვე გიპასუხებთ - არაფერი, სრულიად არაფერი. უბრალოდ ბრძნადმეტყველების ხასიათზე ვარ :) და როგორც ჩემმა მეგობრებმა კარგად იციან, ცოტას ვლაპარაკობ, მაგრამ ბევრს ვწერ და თუ ერთი გამეხსნა წერის სურვილი, მერე ვეღარ ვჩერდები :)<br /> <br />კიდევ არის თემები, რომლებიც მიტრიალებს თავში, მაგრამ ყველაფერზე ხომ არ დავწერ :))<br /> <br />ზებანალურ, მაგრამ მუდმივად აქტუალურ თემაზე ხომ არ დავწერო?! მაგ. - <span style="font-style:italic;">ქალი და მამაკაცი სხვადასხვა პლანეტიდან არიან</span> - :)))))))))))<br />ან: <span style="font-style:italic;">"Счастье мужчины называется: я хочу. Счастье женщины называется: он хочет"</span> (ნიცშე) :))<br /> <br />და საერთოდ, რაც ჩემს დაწყებულ და მიტოვებულ დისერტაციში არ დამიწერია და რაც კი წამიკითხავს და გადამიმუშავებია ფურცელზე თუ თავში მთელი ის წლები, აქ ხომ არ გადმოვიტანო? :))))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-4697276589334383088?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-89846620387342420052011-01-18T23:48:00.007+04:002011-06-01T01:45:15.270+04:00რაებში იხარჯებიო, მერე მეტყვიან... რა ვქნა, მე არ ვჯდები და ფიქრს არ ვიწყებ, მოდი ახლა რამეს დავწერ მეთქი (სერიოზულს ან არასერიოზულს). რაც მოდის თავში/ენაზე, მომენტალურად გადმომაქვს (ეს საუკეთესო შემთხვევაში, როცა კლავიატურა ხელთ არის).<br /><br />აი ახლაც, მოვედი, ჩავრთე fეისბუქი და უცებ საიდანღაც, ღრმა ბავშვობიდან ამოტივტივდა მოტივი და ზედ ავტომატურად დაედო ჩემი სიტყვები. მეც აღარ დავახანე, ავდექი, მოვძებნე ის ნაცნობი მოტივი, რომელიც რობერტ ბარძიმაშვილის სიმღერა აღმოჩნდა (აი, კიდევ ერთი მაგალითი იმის, რომ დასაფორმატებელი მაქვს მეხსიერება და კარგად გასაწმენდი. მაგრამ ამას ვერასოდეს ვიზამ და ცხოვრების ბოლომდე კიდევ რამდენი სისულელე, ნაგავი, საჭირო თუ არასაჭირო ინფორმაცია დაილექება, წარმომიდგენია. და რა სიტუაციაში და როდის ამონათდება აქედან სიტუაციურად "შესაბამისი" ინფო სკაიპის ფანჯარასავით, ეს წინასწარ არასოდეს ვიცი. აბა, გეგონათ ასეთ სიმღერებზე გავიზარდე?! :))) ოოო, არრააა! :))) უბრალოდ მაგნიტურად თუ არ ვიცი, რა მეთოდით მამახსოვრდება ვერ აგიხსნით რაები და რა ოდენობით...). ჩავრთე და სიმღერის პარალელურად დაფიქრების გარეშე ავკრიფე ახალი ტექსტი ამ სიმღერისთვის. <br /><br />გამოვიდა მოკლე ოდა ინტერნეტს/fb-ს/ბლოგს და მათ ფერთ.<br /><br />მაშ, ასე. ჩართეთ <span style="font-weight:bold;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=1U1OCvSq95M">სიმღერა</a></span>, ეცადეთ რობერტის სიტყვებს არ უსმინოთ და კარაოკესავით მიადევნოთ თვალი ქვემოთ მოცემულ ტექსტს :) <br /><br /><span style="font-style:italic;">გულმართალი კაცი მიყვარს<br />ფეისბუქზე ანთებული<br />ფრენდებისთვის გზად და ხიდად გადებულიიიი<br />არაფერი არ მებადა ვოლისა და ბლოგის გარდა<br />და ფრენდები მე ყოველთვის გვერდით მყავდააა<br /><br />მეეე ინტერნეტი დამიჯერეთ მისთვის მინდა<br />დავწერო და ჩემს პროფილზე სტატუსებით დავიხარჯო<br />მეც დავიდო თქვენს ვოლებზე ერთხანს ბინა დეეე<br />გავიხააროოო<br /><br />იქნებ ვერც ვთქვი რაც მინდოდა <br />მაგრამ პოსტი მქონდა გრძელი<br />ლაიქისთვის მე ვიქნები მადლობელიიი<br />არაფერი არ მებადა ვოლისა და ბლოგის გარდა<br />და ფრენდები მე ყოველთვის გვერდით მყავდაააა<br /><br />მეეე ინტერნეტი დამიჯერეთ მისთვის მინდა<br />დავწერო და ჩემს პროფილზე სტატუსებით დავიხარჯო<br />მეც დავიდო თქვენს ვოლებზე ერთხანს ბინა დეეე<br />გავიხააროოო</span><br /><br /><br /><br />p.s. Моя память играет со мной злые шутки...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-8984662038734242005?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-57278460845500133022011-01-10T13:00:00.012+04:002011-06-01T01:45:54.914+04:00<blockquote><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">რამდენიმე სურათი ანუ ეპიზოდი ჩემი პოსტსაახალწლო განწყობიდამ და არეული ფიქრებიდამ</span><br /><br />(პოსტსაახალწლო პოსტი)</span> </blockquote><br /><br /><span style="font-weight:bold;">№</span><br />არც ისე ხშირად, მაგრამ ხდება: მოდის ვიღაც და ძალიან ფრთხილად მხსნის სათვალეს. აი ისე, კოცნის დროს რომ გხსნიან. უფრო სწორად, კოცნის წინ. არა, მე სათვალეს არ ვატარებ (თუ - არ ვხმარობ?). და იმედია, erst იმ ასაკში დამჭირდება, კოცნისთვის მოხნას რომ აღარ ექნება აზრი. სამწუხაროდ. <br /><br />ეს სათვალე ვარდისფერი არ გეგონოთ. უბრალოდ სათვალეა. თითქოს საქარე მინასავით არის და პერიოდულად მტვერი ედება, გასაწმენდი ხდება და შენი მხედველობის არეში მოქცეული ხალხი და მოვლენები ცოტა სხვანაირად აღიქმება. დაახლოებით, როგორც в кривых зеркалах (არც ქართული დამვიწყებია და არც რუსულით ვმარიაჟობ. იაპონურად რომ მომსვლოდა უცებ ეს ფრაზა თავში - რაც ცხადია არ მოხდებოდა, მაგრამ დავუშვათ - იაპონურად დავწერდი). პრინციპში, პერიოდულად კი არა, სულ დამტვერილია, სულ რაღაც "გაბლარებულივით" არის, მტვრის ეფექტი აქვს თანდაყოლილი, "заводской". ეს სნობიზმის მტვერია, საზოგადოებრივი მტვერია, "ინტელექტუალური" მტვერია, "კაი ტიპობის" მტვერია... ამ მტვერს დაუზოგავად და უხვად ვაყრით თვალებში ერთმანეთს. თვალებში, ან სათვალეებში. აი ისე, როგორც გუნდაობის დროს და ვართ ამით "ბედნიერები".<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">№</span><br />ხანდახან მარიონეტების თეატრში მგონია თავი. ოღონდ არა დარბაზში და მაყურებლის როლში, არამედ სცენაზე. აქ მაყურებელიც და მსახიობიც, უფრო სწორად მარიონეტი - ყველა სცენაზეა. 2 in 1. უბრალოდ, სცენა მოძრავია და შენ - მარიონეტი, ხან მსახიობი ხარ (თოკებზე გამობმული) და ხან მაყურებელი (ისევ თოკებზე გამობმული), ხან - ორივე ერთად. მიზანსცენების მიხედვით მოქმედებ (ან გამოძრავებენ), მიზანსცენების შესაბამისად და იმ მომენტში სცენაზე მდგომი სხვა მარიონეტების დასანახად იქცევი და ლაპარაკობ ისე, როგორც მათთან მისაღებია და "კაი პონტია". მერე სცენა ტრიალდება. შენ გადიხარ და შენს შემოსვლას ელი, ან სხვა სცენაზე ინაცვლებ, სხვა გმირებთან და ახლა იქ განაგრძობ თამაშს, უკვე სხვა სიტყვებით, იმიტომ რომ აქ - ასეა საჭირო. უკვე გერევა, სინამდვილეში ის ხარ თუ ეს. ვიღაცასთან კატეგორიულად უარყოფ და მერე იგივეს იმავე შემართებით იცავ სხვასთან. კარგავ თავს და შეეზრდები იმ ძაფებს, რომელიც ხელ-ფეხზე გიკეთია. მალე შეიძლება გრიმი და თითქმის შეზრდილი ნიღაბიც ვეღარ მოიშორო. <br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">№</span><br />ხომ ართმევენ ქალს დედობის უფლებას კანონის ძალით?! ალბათ კაცსაც ართმევენ მამობის უფლებას, მაგრამ ეს რაღაც სხვანაირად ჟღერს. მოდი, დედობის უფლების ჩამორთმევაზე შევჩერდეთ. ვფიქრობ, უნდა არსებობდეს კანონი, რომელიც სხვის გემოვნება/უგემოვნობაზე მსჯელობის უფლებას ჩამოართმევდა ბევრ ადამიანს. კანონის ძალით იმიტომ, რომ თვითონ ვერ აცნობიერებენ - უბრალოდ არ აქვთ ამის უფლება. კონკრეტულ ადამიანებს სრულიად კონკრეტული მიზეზების გამო და არა იმიტომ, რომ არავინ ეკითხებათ. <br />არა, ეს უკანასკნელი სენი ყველას გვჭირს და გვეკითხება თუ არ გვეკითხება, გვეხება თუ არა, პირდაპირ თუ ირიბად მაინც ვარჩევთ და განვიხილავთ და განვიკითხავთ. ეს სულ ასე იქნება. მე უფრო ვიწრო სფეროს შევეხე. როდესაც ადამიანი დიადი სიგოიმის გარემოცვაში იმყოფები და ჩაფლული ხარ ამაში სამუდამოდ (და ძალიან სამწუხაროდ), მორალური უფლება არ გაქვს, სხვის სიგოიმეზე იმსჯელო.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">№</span><br />ბოლო დროს სულ უფრო ვრწმუნდები იმაში, რომ ყველაფერი დაგლეჯილ-დაყოფილია. ალბათ მთელი სამყარო, ჩვენი ქვეყანაც, ჩვენი ქალაქიც... პრინციპში, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში ჩვენი საზოგადოების მაკეტის მაგალითზე შეიძლება/ჯობს მსჯელობა. თუმცა არა, მსჯელობას არ ვაპირებ. ეს ხომ უბრალოდ ნაწყვეტებია ფიქრებიდან. <br />რას ვამბობდი? რას და რომ დაყოფილია გარშემო ყველაფერი კასტებად, ჯგუფებად, დაჯგუფებებად (სიტყვა "სასტავებად"-ს განგებ არ გამოვიყენებ). ამ დაჯგუფებებში კიდევ ქვე დაჯგუფებებია, ერთში მყოფი ხალხის ერთი ნაწილი კიდე სხვაგანაც იმყოფება, მეორე ნაწილი - მეორე "სხვაგან" და ა.შ. აი, რომ წარმოიდგინოთ წრეები, რომლებიც იკვეთება გარკვეულ დონეზე. ხომ მიხვდით? ოღონდ, რაც მთავარია, ყველა ერთმანეთს ჭორავს, ერჩის, კბენს, აკრიტიკებს, ყველა ჩასაფრებულია, ყველას დაცქვეტილი აქვს ყურები, რომ რამე ხელმოსაჭიდი და კბილჩასავლები ნახოს, აიტაცოს და წავიდააა... <br />ბევრი იოგების დაწყვეტამდე ხავის, რომ დაიმკვიდროს თავი მარტო ამ ყვირილით (რაც, პრინციპში წარმატებით გამოსდით), ცხვირში და თვალებში გჩრიან თავიანთ რაღაც გარკვეულ თვისებებსა თუ მოსაზრებებს, ორიენტაციას თუ უორიენტაციობას, აპკს თუ უაპკობას, რელიგიურობასა თუ ათეისტურ შემართებას. შენ კი, ამ დროს, შეიძლება, ძალიან თავაზიანად რომ ვთქვათ, ცალ ფეხზე გეკიდოს ეს ყველაფერი და შენი განსხვავებული და საპირისპირო მოსაზრების მისთვის თავზე მოხვევის სურვილი სულ არ გქონდეს. არც უაზრო და არაფრისმომტან პოლემიკაში შესვლის სურვილი გამოძრავებდეს. ვიღაცაზე მაღლა დადგომა მარტო ყვირილით არ გამოდის (ყვირილი - ეს ქართული დაავადებაა ალბათ, ძალიან ბევრ სფეროში და განსაკუთრებით ქართულ თეატრში ჩანს გადასარევად, დამეთანხმებით). შეიძლება, სრულიად მდუმარე იყო და ბევრად მაღლა იდგე, ჩუმად აკეთო ის, რაც გიყვარს, მოგწონს ან უბრალოდ გისწორდება და ვიმეორებ, ცალ ფეხზე გეკიდოს მასის მოსაზრება.<br />ეს ყველაფერი ოდითგანვე ასე იყო, არის და იქნება, უბრალოდ ბოლო დროს განსაკუთრებით თვალშისაცემი გახდა, მით უმეტეს მას შემდეგ, რაც სოციალურმა ქსელებმა ასე ღრმად და ალბათ საუკუნოდ გაიდგა ფესვები საზოგადოების ცხოვრებასა და ცნობიერებაში და ტელევიზიებმა (და მათ უკან მდგომებმა) კი განმანათლებლებთან და გურუებთან გააიგივეს თავი. უბრალოდ ზედაპირზე იმაზე მეტი ამოტივტივდა, ვიდრე აქამდე იყო. კაატინგა წარმოვიდგინე უცებ რატომღაც. კაატინგას ვკვებავთ და ვასაზრდოებთ თითქოს ყველა. კაატინგის პლანტაციებია...<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">№</span><br />კატეგორიულად არ მინდოდა, "ახალი წელი" დამთავრებულიყო. სადმე კარები რომ ყოფილიყო, საიდანაც დღესასწაული შემოდის და გადის, აუცილებლად გავწვებოდი იმ კარში და სასოწარკვეთილი ხმით ვეტყოდი, რომ არსად გავუშვებ. არ ვიცი, რატომ, მაგრამ წინასაახალწლოდ არაჩვეულებრივი განწყობა შემექმნა, რაც საკმაოდ გახანრგძლივდა, მთელი დასვენების პერიოდი გასტანა და კიდევ უფრო დიდხანს გაგრძელდებოდა, რომ არა სამუშაო კვირის დაწყება 1 კვირიანი პაუზის შემდეგ. მაგრამ ეგ არაფერი, ხასიათი არ გამფუჭებია. ყოველ შემთხვევაში, როცა მიფუჭდება, დიდხანს ვერ ძლებს. ავტოშეკეთების ფუნქცია აქვს, როგორც ჩანს. <br />კარგი იყო, კარგი ახალი წელი იყო. განსაკუთრებული მოლოდინის გარეშე, სრულიად მომღიმარი, მხიარული და სასიამოვნო. შემდგომი დღეებიც. მიყვარს, ეს განწყობა ჰაერში რომ იგრძნობა, ოდნავ კეთილი რომ ხდება თითქოს ყველა და სულ ოდნავ ნაკლებად დაბღვერილი სახეები რომ გხვდება გარეთ. სულ მინდა ხოლმე ამ დროს, სხვებსაც გადაედოს ჩემი ხასიათი. არც ისე მარტივია, მაგრამ მე - მინდა. <br />და დაიწყო შრომა-გასწორების პერიოდი, მაგრამ, რომ მეგონა, ფიზიკურად ვიგრძნობდი, როგორ აღარ შემიძლია, შევცდი. მერე გამახსენდა, რომ ძალიან კარგი თვისება შევიძინე დროთა განმავლობაში - მომენტალური ადაპტაციის. არაჩვეულებრივია. მომენტალურად გადმოვერთე და გადმოვიტანე თან განწყობა. ჯერ - ჯერობით ყველაფერი კარგად არის და იმედია ასეც გაგრძელდება. <br />კარგი სიახლეები წლის დასაწყისშივე, თუნდაც ელემენტარული და x-files-ური, ან გრიფით "საიდუმლო" - ეს კარგია. დადებითი სიახლეები და გადახალისება. ტვინის ჭყლეტას ტყუილად ნურავინ დაიწყებს ამ თემასთან დაკავშირებით. x-files = საიდუმლო მასალები. რაც შეეხება გარეგნულ ეფექტებს, это все кажущаяся видимость, это just маскировка. <br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">№</span><br />რამდენ რაღაცას გასწავლის ცხოვრება, თუ, რა თქმა უნდა რეზისტენტული არ ხარ და/ან მყარ მდგომარეობაში გადასვლისკენ (გაყინვას ვგულისხმობ. ერთ წერტილში გაყინვას) მიდრეკილი. ვინც იტყვის, სკოლაში როგორიც ვიყავი, ისეთი დავრჩი, არ შევცვლილვარო, პირველი ვესვრი ქვას! არა, პრინციპში არ ვესვრი, იმიტომ რომ, როგორც ზემოთ თქმულიდან გამომდინარეობს, არსებობენ ისეთებიც, რომლებიც რაღაც წერტილში იყინებიან და მორჩა, წვეთოვანს თუ დაუყენებ და ისე მიაწვდი ახალს. ან სხვანაირად ვითარდებიან. <br />ეს გზის გასაყარს ჰგავს, თითქმის ყველა ზღაპარში რომ არის. დიდ ლოდზე, რომელიც ამ გასაყარზე დევს, წერია: მარჯვნივ წახვალ - ... მარცხნივ წახვალ - ... პირდაპირ წახვალ - ... ოღონდ ამ 2-2 სიტყვის შემდეგ რა წერია, ეს არ ჩანს, გადასაფხეკია. მერე, მოგვიანებით მიხვდები, მოიგე თუ არ. <br />მანამდე კი ბრმა არჩევანს აკეთებ. ან არჩევანს არც აკეთებ, უბრალოდ ინერციით ადგები რომელიმე გზას. ან ინერციით კი არა, გარკვეული მოვლენების დროში გარკვეული ფორმით დამთხვევის შედეგად. მოკლედ, მიზეზი ბევრია და ცალსახა და გარკვეული - არც ერთი. <br />მთავარი ის არის, რომ ამ გზას ადგები და ისინი, ვინც მანამდე მოგყვებოდნენ, ან გამოგყვებიან კიდე და ან - არა. მათ, შეიძლება, სხვა გზა არჩიეს. ამას ცოტა მერე ხვდები, გარკვეული მანძილის გავლის შემდეგ, როცა უცებ გაჩერდები, მიიხედავ უკან, გარშემოც მიმოიხედავ და უეცრად აცნობიერებ - ჩამოგრჩნენ, ან გადაუხვიეს... და გვერდზე უკვე სხვა ხალხია, ისე შემოიპარენ შენს ცხოვრებაში, თითქოს სულ ასე ყოფილიყო. საათს დახედავ (ან კალენდარს, ან მზეს ახედავ) და მიხვდები, სულ ახალი მოსულები არიან, მაგრამ ძალიან ახლოს დგანან და ისინი, ვინც გეგონა, გვერდზე ივლიდნენ, სადღაც შორს წერტილებივით მოჩანან. და განაგრძობ გზას. ახლა უკვე ოდნავ სხვანაირი. ამასაც თანდათან ხვდები. ერთბაშად ვერ მიხვდები, რომ შეიცვალე. <br /><br />მიდიხარ, მიდიხარ. ის, ძველი, არ გავიწყდება და სადღაც, პერიოდულად, ლიანდაგებივით რომ ერთდება გზები შემთხვევით, აი, იქ ხვდები და ინერციით შემორჩენილი და ღრმად ჩაბეჭდილი სიყვარულით (მაგრამ უკვე სხვანაირი) უყურებ, სითბოთი უყურებ, იმიტომ რომ ისინი შენი ბავშვობიდან მოდიან და რა სხვანაირებიც არ უნდა იყვნენ, მაინც შენები არიან. იქნებით, ასე ერთხანს და მერე ისევ წახვალთ თქვენ-თქვენი გზით, მომავალ გადაკვეთამდე. <br />და ისევ და ისევ გემატებიან გზადაგზა ასეთივე გზით მოსიარულენი. და უზომოდ გიხარია, რომ მარტო არ ხარ და ეს გზა ასეთმა ადამიანებმა აირჩიეს. <br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">№</span><br />ხანდახან იღვიძებ დილით და ხვდები, რომ კიდევ ერთხელ დაამარცხა შენმა ქვეცნობიერმა ცნობიერი და ეს ყველაფერი დიდ ეკრანზე 3D-ში სიზმრის სახით წარმოგიდგინა. კიდევ ერთხელ დაჯდა ვიღაც უკანა რიგში, შენს უკან, სახეზე შემოგაჭდო ორივე ხელი და გაიძულა, გეყურებინა ამ ფილმისთვის, რომელიც ძალიან ჰგავდა რეალობას ან რეალობიდან ამოგლეჯილ კადრს. თან ისე გიჭერდა, რომ თავი არ მოგეტრიალებინა და იძულებული ყოფილიყავი, ეკრანისთვის გეყურებინა. არც ცივ ოფლში გაგიღვიძია და არც ყვირილით წამომხტარხარ ამ დროს, როგორც ფილმებში არის ხოლმე. უბრალოდ მარცხენა მხარეს მკერდში რაღაც ტკივილი იგრძენი, სიზმარშივე და გაღვიძებულს ეს ტკივილი ყრუდ გამოგყვა, სარკეში საკუთარი არამომღიმარი სახის დანახვისას კი მიხვდი, რომ ეს "ღამის საოცრება" სავარაუდოდ კიდევ დიიდხანს გაგრძელდება. მაგრამ საბედნიეროდ - დიდი შუალედებით. ხვალ სარკეში ისევ მშვიდ და გაღიმებულ სახეს დაინახავ - ამით იმშვიდებ გულს და დღის განმავლობაში გავიწყდება ისევ ის დაუსრულებელი ექო. <br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">№</span><br />ჰო, რას ვამბობდი? რამდენ რაღაცას გასწავლის მეთქი ცხოვრება. გასწავლის, რომ ფრთხილი უნდა იყო, არავის ენდო, თითქმის არავის, გასწავლის, რომ ხანდახან ლაპარაკს, ჯობია დაღეჭო. გასწავლის, პირველი რეაქციის გამოხატვისგან ხანდახან თავი შეიკავო, შეიძლება მერე შთაბეჭდილება შეგეცვალოს და ინანო. გასწავლის, რაღაც რომ არ მოგეწონება/გეწყინება ახლობლისგან, მომენტალურად არ მისცე რეაქცია, იმას თუ არა, შენს თავს მაინც დააცადო, შეიძლება მერე სხვანაირად შეხედო ყველაფერს, ან თუ იმავე აზრზე დარჩები, ის მაინც იფიქრო, რომ მკვეთრი რეაქციის მიცემა არ ღირდა და რომ ორად გაყოფილი ენა ჯობია ხანდახან პირის ღრუში დატოვო.<br /><br />რომ იგავი "ენით დაკოდილი" საკმაოდ ბრძნულია. რომ არა მარტო საბა, შოთაც ბრძენი იყო და ანდაზა თუ აფორიზმი თუ გამოთქმა "ჰკითხე ასთა ჰქმენ გულისა რა გინდ ვინ რა გივაზიროს" - ჭეშმარიტებაა და რომ ხანდახან უნდა ადგე და უბრალოდ გააკეთო ის, რაც გინდა, ყველანაირი ზედმეტი გათვლების და ნერვიულობის გარეშე. ხანდახან, ოღონდ, და არა ყოველთვის. რომ "друзей терять не надо, их никто вам не вернет" . რომ უნდა გაუფრთხილდე ახლობელ ადამიანებს და თუნდაც ცხოვრების ბოლომდე ერთი და იგივე ქმედება არ მოგწონდეს მათში, მაინც ისეთები უნდა მიიღო, როგორებიც არიან და თუნდაც მემილიონეჯერ შენ გადადგა სწორი ნაბიჯი. <br /><br />რომ არ უნდა ეცადო სხვის თვალში ბეწვის ძებნას ლუპით და პრინციპში ბეწვი და დირე კი არა, მორიც რომ დაინახო, ამან არ უნდა შეგაფერხოს. "რომ ვიღაც დადის მინდვრებში ღამით და დილისათვის ამწვანებს ნახნავს" და კიდევ ბევრ რაღაცას. ამაზე წერას თუ შევყევი, ცალკე ბლოგი დამჭირდება. <br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">№</span><br />ამბობენ, შეცდომებზე სწავლობს ადამიანიო, მაგრამ ვერანაირ გარანტიას ვერ ვიძლევი, რომ არ გავიმეორებ საკუთარ ჩადენილ შეცდომებს, იმ შეცდომებს, რომლებიც ამ გადმოსახედიდან და უსათვალოდ საკმაოდ კარგად ჩანს და თუ დიდხანს ვუყურე, თვალებსაც მტკენს და გულსაც. მაგრამ მერე ისევ მტვრიან სათვალეს ვიკეთებ, ან უბრალოდ ვტრიალდები და განვაგრძობ ცხოვრებას, ახალ გზებზე სიარულს და ახალი სისულელეების ჩადენას. <br /><br />C'est la vie :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-5727846084550013302?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-22178992150751543052010-12-02T18:38:00.007+04:002011-06-01T01:46:13.878+04:00<span style="font-style:italic;"><blockquote>ვპოვე და პოსტად გარდავთქვი საქმე ვქმენ საჭოჭმანები</blockquote></span><br /><br /><span style="font-style:italic;">კომენტარი კალოს პოსტზე <a href="http://letitbe-kalo.blogspot.com/2010/12/blog-post.html"><span style="font-weight:bold;">"სეზონი – გავლანძღოთ თუ შევაქოთ?"</span></a> იმდენად დიდი გამომივიდა, გადავწყვიტე პირდაპირ გადმომეკოპირებინა და თქვენთვისაც გამეზიარებინა ჩემი და არა მარტო ჩემი შეხედულება ამ ფილმის შესახებ. <br /><br />მოკლედ, იხ. ჩემი კომენტარი და კალოს პოსტი, რომელიც ზემოთ ლინკის სახით არის მიბმული.</span><br /><br /><br />"ჩვენთან დამკვიდრდა მოდა. მოდა იმისა, რომ ყველაფერში დავინახოთ მხოლოდ ცუდი და არაფრით არ აღვნიშნოთ არაფერი კარგი." - გეთანხმები 100%-ით! სწორედ ეს დავწერა ახლა უკვე აღარ მახსოვს ვის და რომელ კრიტიკულ თუ "ანტიკრიტიკულ" სტატიაზე. მართლა მომართული და ჩასაფრებულია ყველა, რომ რაღაც უარყოფითი დაიჭირონ. არა და ამაზე ადვილი არაფერია. <br /><br />პრინციპში, ყველაფერში გეთანხმები. ზუსტად ამ შეგრძნებებით და აზრებით დავტოვე დარბაზი. და არაპროფესიონალი მსახიობების კვალობაზე კარგად თამაშობდნენ კი არა, მე ვიტყოდი ბევრ "პროფესიონალ" მსახიობზე უკეთაც კი გაართვეს თავი, იმ პროფესიონალ მსახიობებზე, რომლებიც ზუსტად ვიცი, სიყალბის "გემოს" აუცილებლად დამიტოვებდნენ გუშინ. <br /><br />მე - კმაყოფილი წამოვედი. ალბათ იტყვიან, ბევრი ფული დაიხარჯა და კარგი ტექნიკა ჰქონდათ და გადაიღებდნენ ხარისხიანს, აბა რაო. დიახაც. ელემენტარულია რომ შენი თქმის არ იყოს "მობილურით" არ გამოდის ისეთი ხარისხიანი ფილმი, როგორც კარგი აპარატურით. <br /><br />გამეხარდა, რომ "აუ ეს რა იყო" არ ვთქვი. კი, მართალია არ ვიჯექი საზურგიდან წამოწეული და დაძაბული, გაწელილიც იყო ალაგ-ალაგ, მაგრამ მართლა მთლად ისეც არა, რომ მთქნარება დამეწყო. <br /><br />უბრალოდ არც ველოდი "შედევრს" და რასაც ველოდი, იმაზე ბევრად უკეთესი აღმოჩნდა.<br /><br />და მეც ვერ გავიგე, რა იყო ფინალში გაუგებარი. არც ჩანაფიქრი იყო როგორც ამბობდნენ "ვითომ მისტიურ-გაუგებარი" და "მაყურებლისთვის უპასუხო შეკითხვების გამჩენი". სრულიად გასაგები და გახსნილი იყო ბოლო. ნუ, ახლა რამდენად ორიგინალური - ეს სხვა საკითხია მაგრამ მოდი ამას ნუ გამოვეკიდებით. საერთოდ ერთ თემაზე რა, მხოლოდ თითო-თითო ფილმი იცით? არაფერი "გადაუმღერებიათ" თუნდაც "დიად ჰოლივუდში"? :)<br /><br />მოკლედ, მინდა ვთქვა, რომ მიხარია ოდნავ მაინც დაძვრა მკვდარი წერტილიდან. კონვეირული წესით ფილმების გადაღება "მოძრაობას" არ ნიშნავს. <br /><br />მიდით, იქნებ რამე გვეშველოს ოდესმე. კინოში, დიდ ეკრანზე ნეორეალიზმის შედევრების საყურებლად მაინც არავინ დადის და არც არავის აქვს პრეტენზია და სურვილი, იქიდან თავატკიებული გამოვიდეს და მთელი ღამე იმაზე იფიქროს, რა ღრმა იყო ეს ფილმი და ალბათ კიდევ რამდენჯერმე უნდა ვნახო, რომ არსს კარგად ჩავწვდეო.<br /><br />იქ რის საყურებლადაც მიდიხართ, იმისთვის საკმარისი და საკმარისზე მეტიც იყო, მინდა გითხრათ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-2217899215075154305?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-20921511691567407152010-11-24T02:18:00.006+04:002011-06-01T01:46:37.531+04:00<span style="font-style:italic;">Стивен Кинг</span> <br /><a href="http://fictionbook.in/stiven-king-i-prishel-buka.html?page=1#"><span style="font-weight:bold;">И пришел бука</span></a><br /><br /><span style="font-style:italic;">Хулио Кортасар</span> <br /><a href="http://lib.ru/INPROZ/KORTASAR/hk_spina.txt"><span style="font-weight:bold;">Ночью на спине, лицом кверху</span></a><br /><br /><span style="font-style:italic;">Дино Буццати</span><br /><a href="http://www.litru.ru/br/?b=5074"><span style="font-weight:bold;">Капля</span></a><br /><br /><span style="font-style:italic;">Рэй Брэдбери</span><br /><a href="http://raybradbury.ru/library/story/49/11/1/"><span style="font-weight:bold;">Они были смуглые и золотоглазые</span></a><br /><br />ყველა ამ ავტორის და მოთხრობის ნახვა და წაკითხვა შეგიძლიათ lib.ru-ზე. მაგრამ მე ოთხივესთვის ალტერნატიული ვებ-გვერდები შეგირჩიეთ და ისე დავლინკე. რა ვიცი, იქნებ მერე იქ კიდევ სხვაც ნახოთ რამე, თქვენთვის საინტერესო. დაე გქონდეთ ფართო არჩევანი.<br /><br />რა თქმა უნდა, ამ მოთხრობებით არ ამოიწურება ჩემი ცხოველი ინტერესი და სიყვარული ამ მწერლებისადმი. უბრალოდ, ზოგი პირველივე, რაც თავში მომივიდა, და ზოგიც ყველაზე "მომნუსხველი", რაც ასევე უცებ თავში მომივიდა, ის შემოგთავაზეთ. დაინტერესების შემთხვევაში, ვფიქრობ, თვითონვე დაკვალიანდებით. რჩევისთვის კი აქ ვარ და მზად ვარ. <br /><br />და რატომ მაინცდამაინც ახლა და რატომ ეს თემატიკა? ჯერ ერთი, პერიოდულად მოთხოვნილება მიჩნდება მსგავსი რაღაცეების კითხვის. მეორე - ზოგადად მიყვარს ეს ჟანრი, მით უმეტეს კარგი მწერლის მიერ წარმოდგენილი. მესამე - ეს პერიოდი მქონდა ზუსტად ბოლო დროს. ოღონდ ცოტა ზედმეტი მომივიდა. სტივენ კინგით დავასრულე პერიოდი, მაგრამ იმდენი ვიკითხე, ბოლოს ისევ სიზმრებზე დაიწყო ზემოქმედება და ისევ "სტივენ კინგის სიზმარიზაცია" (c) დამეწყო (ამ თემას აქ ერთხელ უკვე <a href="http://n-irgendwann.blogspot.com/search?q=%E1%83%A1%E1%83%98%E1%83%96%E1%83%9B%E1%83%90%E1%83%A0%E1%83%98%E1%83%96%E1%83%90%E1%83%AA%E1%83%98%E1%83%90"><span style="font-style:italic;">შევეხე გაკვრით</span></a>). <br /><br />და ბოლოს - დღეს მეგობრის დაბადების დღის აღსანიშნავი მშვენიერი საღამო ისეთი жуткий ისტორიების მოყოლით დასრულდა, ოღონდ არა შეთხზული და გამოგონილი, არამედ თითოეული ჩვენთაგანის და/ან ჩვენი ახლობლების ცხოვრებიდან მოყვანილი საკმაოდ ჟრუანტელისმომგვრელი და ზოგჯერ თმის ყალყზე დამაყენებელი ამბებით, რომ ზოგმა უბრალოდ ვერ გაძლო და ოთახი დატოვა; ზოგიც დაჟინებით ითხოვდა სასწრაფოდ სახლში წასვლას. რა თქმა უნდა, ამ ყველაფერს თან ახლდა სიცილი და იუმორსაც არავისთვის უქცევია ზურგი. თუმცა...<br /><br />მერე, უკვე გზაში, ორი მანქანა შუქნიშანზე ერთმანეთის გვერდით რომ გაჩერდა და ფანჯრები ჩამოვწიეთ, გვერდზე მანქანიდან გვკითხეს: 'თემას აგრძელებთ?' ვაგრძელებდით. ჩვენც და ისინიც :))) თემა სახლებში მისვლის შემდეგ ონლაინაც განვაგრძეთ და განვავრცეთ, რა თქმა უნდა ისევ იუმორისა და ხუმრობის მოშველიებით. ნუ, ცალკე საკითხია, ვის როგორ დაეძინება დღეს ღამე... <br /><br />მოკლედ, მე ჩემი უნდა მეთქვა და მექნა და ეს ლინკები თქვენ - ჩემგან! :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-2092151169156740715?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-52507862190852798702010-11-23T03:38:00.002+04:002011-06-01T01:47:00.868+04:00ელგუჯავ, ცასა მფრინავო, რად ჩამოხვედი ბარადა,<br />მაჯარიმებ და გულს მიკლავ, საქმე მიქციე შარადა,<br />ოც ლარიანი წარმტაცე, ცრემლები მომდის ღვარადა,<br />არ გაიხარე ელგუჯი, მამა შეგერთოს ქმარადა,<br />მთელი სიცილის საღამო ამომადინე ძმარადა,<br />თავში ხელს ვიცემ – ნეტავ რად გესიტყვე ენამწარადა.<br /> <br />მაგრამ რად მინდა ლეჩაქი, მე თუ შური არ ვიძიე,<br />თუ კაბის კალთა შენს თვალწინ მუხლამდე არ ავიწიე.<br /> <br />მაინც ახლოში ცირკია, არავის გაუკვირდება ...<br />შენი მოთაფლვა ჩემნაირ ქალს კი – არ გაუჭირდება <br />შენი ხბოსებრი თვალები ათას სასწაულს მპირდება,<br />შენი შავარდნის მუხლებსა კანკალი მოუხშირდება,<br />და უნებლიე შარდვაში მუნ ჭმუნვა გადმოდინდება.<br /> <br />ბედშაუ, რაზედ კანკალებ?! - მეწყვილე შაფიქრიანდა.<br />ელგუჯა სახეს არიდებს, თვალები აუწყლიანდა.<br />ტუალეტს ეძებს თვალებით, არადა დააგვიანდა,<br />ახალ გარეცხილ შარვალზედ სისოვლე აუბრჭყვიალდა,<br />და ცხონებული ბაბუა საფლავში გადატრიალდა.<br /> <br />გასრულდა ესე ამბავი, ვითა პატრული ღამისა<br />ელგუჯი გამოწყობილი, თვის მანქანაში ღნავისა.<br />იმას ამბავი შეემთხვა – ვაი, მტრისას და ავისას.<br />ქალს ტყუილად ნუ შაებმევით, არის მორალი ამისა!<br /> <br /> <br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">ავტორები: <br />ცისია, ანუ მე, თქვენი მონა-მორჩილი<br /><a href="http://letitbe-kalo.blogspot.com/">ნინო კალანდია</a><br /><a href="http://feelgoodvibes.blogspot.com/">მარიკა კერესელიძე</a><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-5250786219085279870?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-35427741635077684722010-11-11T00:29:00.005+04:002011-06-01T01:47:19.140+04:00<span style="font-weight:bold;">Баю-баю, завтра будет день опять</span><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">სულ ეს არის მთელი პოსტი. აი ის, ერთი წინადადება ჩვენი ბავშვობის დროინდელი ძილისპირულიდან. სათაურიც ეგ არის და შინაარსიც. ოღონდ სინამდვილეში უზარმაზარი პოსტია ეს. ვერც კი წარმოიდგენთ, რამდენ რაღაცას იტევს და გულისხმობს, რამდენი რაღაცის დაწერა მინდ(ოდ)ა, მაგრამ/და არ (და)ვწერ. ყოველ შემთხვევაში ჯერ. <br /><br />ზღაპარი "შიშველი მეფე" გახსოვთ? რომ ჰგონია, აცვია ტანსაცმელი და სინამდვილეში შიშველია. და ყველა რომ დუმს. დაახლოებით ასეა. ოღონდ პირიქით. გგონია, პოსტი ცარიელია, და სინამდვილეში რამდენიმე ფურცელია სავსე. იქ ბავშვი დაინახავს ჭეშმარიტ სახეს და წამოიძახებს. აქ - არ ვიცი. <br /><br />Баю-баю, завтра будет день опять<br /><br />завтра будет день опять<br /><br />будет день опять<br /><br />день опять<br /><br />опять</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-3542774163507768472?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-91855609651604329932010-11-08T00:16:00.003+04:002011-06-01T01:48:18.631+04:00დღეს ალისა გადიოდა. პრინციპში, გუშინაც. და დღეს შაკიკი მესტუმრა. დიიიდი ხნის განშორების მერე. მივხვდი, რომ ეს ერთადერთია მყარი რაღაც არის ცხოვრებაში, რაც გარანტირებულად შემიძლია ვთქვა, რომ არასოდეს მიმატოვებს. ცოტა ფარდის იქითა აზროვნება მეწყება ამ დროს. ვერ აგიხსნით. და წერა მინდება. არა და არ იცით, რად მიჯდება ახლა ეს, ეკრანთან ჯდომა და თუნდაც 5 წუთით გადაწევა ძილის, ერთადერთი გამოსავალის ამ დროს. <br /><br />დღე იყო გრძელი. დავიღალე. მაგრამ მიხაროდა, რომ დავიღალე. სასარგებლო საქმეებით. და საღამოს ვიცოდი, რომ სულ რომ ვეღარ დავმდგარიყავი 2 ფეხზე, ოთხით წავიდოდი სადმე. "გასანიავებლად". საღამო თვითონ დაიგეგმა. ცხელი აბაზანა. უსწრაფესად ჩაცმა. ტაქსი. მეგობრის აყვანა გზად. და სტუმრად მეგობართან.<br /><br />ჩაი. სერიალი. რეკლამა. საუბრები. ჩაი. სიგარეტი - მათ... ნელ-ნელა წამოვიდა. ნელ-ნელა დამეკარგა მეტყველები უნარი. ნელ-ნელა სადღაც გამჭვირვალე ბლანტი ფარდის იქით დავრჩი და იქიდან ვუსმენდი მეგობრებს. ამ ფარდის იქიდან მოვისმინე ახალი ამბავიც. ამ ფარდის მიღმა გამეღიმა სრულიად გულით. ამ ფარდის იქით უკვე "ძალიან კარგი" და ღიმილის მეტი რეაქციის მიცემის თავი აღარ მქონდა news-ზე. <br /><br />ბუნდოვნად ვხვდებოდი, რომ ისევ რაღაც დამრჩა სათქმელი. უკანა გზაზე ტაქსში მარტო მჯდომს გამახსენდა: მიმიქარავს თიკო სადუნიშვილის ინტუიცია (არ გეგონოთ, ფანი ვიყო მისი. გადაცემის ბოლო ნაწილს შევესწარით და დავასკვენით, რომ ინტუიცია ჰქონია. არ ამახსნევინოთ, რა გადაცემის. მგონი ასევე ჰქვია). ხო, რა და. გზაში გამახსენდა, უფრო სწორად მივხვდი, რომ ბოლო დღეები არეულ ფიქრებში შეიპარა, გაკვრით შეიპარა აზრი, თუ ფიქრი თუ იდეა, რომელიც დღეს უკვე ახალი ამბის სახით მოვისმინე. ბოლო დღეებში თითქოს ვიცოდი, რომ რაღაც უნდა გამეგო. მერე რა, რომ სრულიად "სულ ერთი" და უმნიშვნელო ჩემთვის. უბრალოდ ფაქტი. <br /><br />ვიცი რომ პოსტი კი არა, ბოდვაა. უბრალოდ თითები მოითხოვდნენ წერას. არა და რად მიჯდება. სამაგიეროდ ერთი-ორი ერთგული მკითხველი შემოვა და ვეღარ მისაყვედურებს, რა არის, რამდენჯერაც შემოვალ ისევ ის პოსტი მხვდება, დაწერე რამეო ;) :) <br /><br />ალისაზე შაკიკზე ლუის კეროლზე უკვე დავწერე ერთხელ. კიდევ იმაზე, რომ мигрень -благородная болезнь. ახლა მეტის თავი არ მაქვს. ეს ბოდვაც ზედმეტი იყო. დანარჩენი - <a href="http://n-irgendwann.blogspot.com/2010/03/blog-post_21.html">აქ</a>.<br /><br />პ.ს. ნახევარი თავის ტკივილი, წერტილოვანი ტკივილი, გულის რევამდე მიდიხარ თითქმის, მეტყველება გიძნელდება, არაფრის თავი არ გაქვს... ძილი!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-9185560965160432993?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-50662067768696101102010-10-08T19:22:00.004+04:002011-06-01T01:49:15.378+04:00- Одиночество?! Я вам расскажу про одиночество!<br /><br />И уселась возле камина, не обращая внимания на вопросительный взгляд серых глаз. უცებ თავში წამოუტივტივდა ფრაზა, უფრო სწორად ნაწყვეტი ფრაზისა - ”когда всего этого добьешся, больше всего волком завыть хочеться”… ’Да вот и захотелось уже… Дошла до этого…’<br /><br />ცოტა ხანი კიდევ დაჰყურებდა გასაღებების ასხმულას ხელში და ბოლოს ბუხარში მოისროლა. რაღაცნაირად ზანტად ადევნებდნენ თვალს, როგორ დნებოდა რკინა. ’ესე იგი დღეს აქ ვრჩები’ - გაიფიქრა. არა, გამიზნული ჟესტი არ იყო ეს. უბრალოდ საოცარი სიცხადით იგრძნო, როგორ უნდოდა უცებ ეს ყველაფერი აეღო და ცეცხლში შეეყარა; მერე თითქოს ამ "ყველაფერმა" ერთად მოიყარა თავი რამდენიმე გასაღებში და ახლა მის თვალწინ იწვოდა მანქანა, ის საოცარი სიახლის სურნელი მანქანაში, რომელიც ასე მოსწონდა პირველი სამი თვე, იწვოდა სახლი, ყვავილები. job? - ისიც აქ იწვოდა. ყველაფერი, ყველაფერი, რასაც ამდენი ხანი ”აგროვებდა” და რაც მის ხელში იყო უკვე. და რა? “viel lieber würde ich augenblicke sammeln” - თავისთვის ჩაილაპარაკა და ცარიელი ჭიქა გაუწოდა. დაუსხა. დალია. მერე კურტკა და ქუდი სადღაც მოისროლა და ”მოკალათდა”. რასაც ჰქვია მოკალათდა.<br />- დარჩები?<br />- მშია.<br /><br />მერე ჭამდნენ. ნელა. უხმოდ. უხმოდვე დაცალეს პირველი ბოთლი. ამ оцепенение-დან ხმაურმა გამოიყვანათ. ბევრნი იყვნენ. როგორც ყოველთვის. თითქოს რაღაც კანონზომიერება დაირღვეოდა, ცალ-ცალკე რომ ევლოთ. მოლეკულების ქაოტურ მოძრაობას აგონებდნენ. უთხრა კიდეც. ოღონდ მერე. როცა უკვე позади იყო კიდევ ერთი ხმაურიანი საღამო, ერთ-ერთი იმ საღამოთაგანი, ”ხვალ დილით ადრე ასადგომები არ ვართ” რომ ჰქვია. ხო, მერე უთხრა, როცა უკვე პირში სიმშრალეს გრძნობდა ორივე... და თავში რძისფერ ბურუსს. როცა უკვე სუნთქვაც აღარ იყო გახშირებული...<br /><br />მანამდე კი... ბევრი დალია. ალბათ ათჯერ მაინც არ უპასუხა შეკითხვას ”აქ რჩები?” არავის უპასუხა. არც ერთს! ასე იცოდა... უბრალოდ არ გიპასუხებდა. შემოგხედავდა და არ გიპასუხებდა. და არც გაბრაზდებოდი. არც გაღიზიანდებოდი. ასე შეეძლო...<br /><br />არც დახმარება ისურვა.<br />- აგილაგებთ, ხო?!<br />ხელი აუქნია, небрежно, თან საოცრად ქალურად. გამჭვირვალედ გაიელვა თითებმა ცეცხლის ფონზე. და არავინ შეწინააღმდეგებია. ხმაურითვე წავიდნენ.<br /><br />- ავალაგოთ?<br />გაუღიმა პასუხად. პირველად გაიღიმა მთელი საღამოს მანძილზე. არა. იცინოდა. სხვებსაც აცინებდა და თვითონაც იცინოდა. იმხიარულა (?!)<br />მაგრამ არ გაუღიმია. ეს სხვა იყო...<br /><br />........................................................................................................................<br /><br />ხალიჩა ძალიან რბილი იყო. ოთახი უკვე თბილი. ძალიან თბილი.<br />- ვერ ვიტან, ბანალურად რომ წვიმს<br />- ვერც მე<br />ერთმანეთს გადახედეს და გადაიხარხარეს<br /><br />ცეცხლი მთელი ღამე ენთო... (я позабочусь об этом - ეს პირობა იყო, მანამდე დადებული და შესრულებული :) )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-5066206776869610110?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-72643152610826242552010-09-25T18:04:00.003+04:002011-06-01T01:49:42.597+04:00წითელი ღვინო. красное вино. Rotwein. red wine. vin rouge. vino tinto. vino rosso. vinho tinto<br /><br />Sah ein Knab' <span style="font-style:italic;">'n</span> Rotwein <span style="font-style:italic;">steh'n</span><br />Rotwein in den Gläsern<br /><br />........ ...... ...... ...... ... <br /><br />Rotwein Rotwein Rotwein rot <br />Rotwein in den Gläsern<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-7264315261082624255?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-50432748679822753512010-09-02T13:58:00.000+04:002010-09-02T14:02:59.051+04:00творить хочется<br />исписать бумагу<br />красками чудить<br /><br />творить хочется<br />идти на атаку<br />талант будить<br /><br />творить хочется<br />излить душу<br />себя не беречь<br /><br />творить хочется<br />все рассказать<br />а потом все<br />стереть<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-5043274867982275351?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-85250626995296409182010-09-02T01:37:00.002+04:002011-06-01T01:50:01.101+04:00როცა ზარბაზნები ქუხან, მუზები სდუმანო...<br /><br />ან მე დავყრუვდი და ან მუზებს აქვთ სმენითი ჰალუცინაციები<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-8525062699529640918?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-84944198611111481872010-08-25T00:40:00.006+04:002011-06-01T01:51:52.937+04:00პრინციპში, სხვებმა შეგიძლიათ დრო არ დახარჯოთ ამის კითხვით. ბოდიში უნდა მოვუხადო მათ, ვინც თვალს ადევნებდა ამბავს "უცნობი"ს შესახებ. <br /><br />ეჭვი მაქვს, თხრობას შევწყვეტ. უნდა მომესწრო, დამესრულებინა დღემდე. ახლა უკვე გვიანია. მიზეზზე დეტალური საუბარი არ არის საჭირო. უბრალოდ აი ასე, უცებ, ერთბაშად, ერთი (არა ზეპირი) სიტყვის შემდეგ უკვე დასრულებული ისტორია საბოლოოდ კიდევ ერთხელ დასრულდა და წერის სურვილიც გამიქრა. <br /><br />მოკლედ, როგორც ალბათ მიხვდით, ეს წარსულში (საკმაოდ ახლო, მაგრამ მაინც) წარსულში ხდებოდა. უკვე იმდენად დისტანცირებული ვიყავი ამ მოვლენებისგან, იმდენად "მეკიდა" და მეცინებოდა (ჯერ კიდევ), რომ თავისუფლად შემეძლო ამაზე დამეწერა. ალბათ სმაილები და გრაფიკული გამოსახულებები არ იყო საჭირო იმისთვის, რომ მიმხვდარიყავით, იუმორით, ცოტა სარკაზმით და ხალისით ვწერდი. უბრალოდ მეხალისებოდა ამ სისულელის მოთხრობა. სისულელის, რომელიც როგორც "არანაირად" დაიწყო, ისევე დასრულდა.<br /><br />ვიცი, რომ გაინტერესებთ და ამიტომ გეტყვით მოკლედ (აი ადრე სერიალის დასასრულს ვინც ვერ ნახავდა და განმეორებითი ხილვის საშუალება არსად იყო, იმას როგორც უყვებოდნენ მერე სხვები, ისე "მოგიყვებით"). უცნობი ნაცნობი გახდა. გავიცანი. შეხვედრაზე ცოტა დაბნეული იყო, ვერ მიხვდა ვინ ვიყავი და რა შუაში ამ ბავშვებთან. მე დიდი გმირობა ჩავიდინე, მოვახერხე და არ გამეცინა (რაც არც თუ ისე ადვილი იყო), სერიოზულობა შევინარჩუნე და თან ძალიან ბევრი ვისაუბრე იმ თემის გარშემო, რომელიც ჩემი პატარა მეგობრების პრეზენტაციის თემას წარმოადგენდა. <br /><br />მოკლედ, ნაცნობობა შედგა. რის შემდეგაც მცირე მიმოწერასაც ჰქონდა ადგილი. ასევე ჩემი ინიციატივით. შემდეგ კიდევ ერთი შეხვედრა შედგა, ახლა უკვე თავად პრეზენტაციაზე. იქ მცირე უმნიშვნელო მაგრამ სხვებისთვისაც კი თვალშიმოსახვედრი დეტალი იყო, რომელიც "იმედის ნაპერწკალს" აჩენდა. მაგრამ გაგრძელება ამას არ მოჰყოლია. <br /><br />უცნობი მოგვიანებით მხოლოდ იმით დაინტერესდა, ქმარი მყავდა თუ არა. პასუხი უარყოფითი იყო. ბოლოს დავასკვენი, რომ მას, როგორც ჩანს, მხოლოდ გათხოვილი ქალები და მეტი საფრთხე იზიდავდა ურთიერთობაში (რაც მართალი რომ აღმოჩნდეს, არ გამიკვირდება მისი დატვირთული გენეტიკიდან გამომდინარე). ამიტომ გადავწყვიტე, გათხოვებისთანავე მიმეწერა მისთვის: მე უკვე დაკავებული ვარ! გიხაროდენ! <br />მაგრამ მე არც გავთხოვილვარ, და არც უცნობთან ურთიერთობის გაგრძელების სურვილი გამჩენია მეტად. <br /><br />მეტსაც გეტყვით/გამოგიტყდებით - ჩემი უცნობი დღეს გავაქრე შესაძლო საკონტაქტო საშუალებ(ებ)იდან და უცებ მივხვდი, რომ ძალიან დამეზარა და ჩამიქრა ამის შესახებ წერის ენთუზიაზმი. არც ლანძღვას ვაპირებ, არც რაიმე ცუდის თქმას. უბრალოდ უცებ სხვანაირად შევხედე ყველაფერს. უცებ ტოქსიკური ნიშნები გამიჩნდა, კერძოდ კი გულის რევის მცირეოდენი შეგრძნება (არაფიზიკური, გადატანითი მნიშვნელობით, მიხვდით ალბათ) დამეუფლა (ვიმეორებ, ნუ დავკონკრეტდებით, რატომ). უცებ მივხვდი, რომ ასე ხუმრობით და სასაცილოდაც კი აღარ მინდოდა. ამაზე წერაც კი. უბრალოდ მორჩა.<br /><br />ფინალი იცით. <br /><br /><br />მაპატიეთ :)))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-8494419861111148187?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-55650094352938333352010-08-18T15:42:00.016+04:002011-06-01T01:51:27.067+04:00<blockquote><span style="font-style:italic;">(დასაწყისი იხ. <span style="font-weight:bold;"><a href="http://n-irgendwann.blogspot.com/2010/08/blog-post_12.html">აქ</a></span>, ნაწილი II - <span style="font-weight:bold;"><a href="http://n-irgendwann.blogspot.com/2010/08/draft.html">აქ</a></span>)</span></blockquote><br /><br />დამიდასტურა და დადუმდა. არც შეკითხვა, არც არაფერი. როგორც ჩანს, ჩვეულებაში ჰქონდა გამჯდარი უცხო ხალხის მიერ შეთავაზებული მეგობრობის მიღება. как должное, ასე იღებდა და მერე დუმდა. ან იქნებ, "უცხო <span style="font-style:italic;">ქალად</span> რომ შემიცნო შერცხვა და თავი დახარა?" არა, არ მგონია. არც ისე რთულად გამოდიოდა თითქოს კონტაქტზე, როგორც შემდგომში მივხვდი. თუმცა, იქნებ პირიქითაც იყო...<br />მოკლედ, მივყვეთ მოვლენებს. <br /><br />კიდევ ერთი ვირტუალური მეგობარი დაემატა სიას. უბრალოდ სიას. არ ვიცოდი, რა მიმეწერა, რა მეთქვა, რა მექნა. ოდნავი აქტივობა მაინც რომ გამოეჩინა თავის გვერდზე, ერთი ლინკი მაინც რომ დაედო, მერე კი, მე ვიცი რასაც ვიზამდი, მაგრამ ასე? რა მექნა? ინბოქსში მიმეწერა ყველაფერი? დიდი ხანია მომწონხარ, ახლახანს გავიგე შენი ვინაობა და შეიძლება გაგიცნომეთქი? რა მარაზმი იქნებოდა! ამიტომაც დავდუმდი მეც და მივყევი დინებას. <br /><br />დინება კი მდორე იყო. არსად მივყავდი. <br />ნელ-ნელა გაუფერულდა თემა. ამოიწურა. ვიცინეთ, ვიხუმრეთ, ვიხალისეთ და დავივიწყე/თ. <br /><br />და ისევ გამოხდა ხანი. <br /><br />ფარდა იხურება. ისევ იხსნება და სცენაზე ახალი მოქმედი პირები გამოდიან. მთავარი მოქმედი პირი კი ჩემი მოსწავლეა. ჰასაკი - 17. სქესი - მამრ. პირობითი სახელი - S. <br />არც პროფესიით ვარ მასწავლებელი და არც მოწოდებით. მაგრამ მოზრდილებთან ურთიერთობა და სწავლება საკმაოდ საინტერესო და სახალისოა. საბედნიეროდ ჩემი მოსწავლეების 90%-ს ამ ასაკის "ბავშვები" შეადგენდნენ წელს (ბოლო ერთი წელი აქტიურად გადმოვერთე ამ საქმიანობაზე). რაც მიადვილებდა საქმესაც და შედეგის მიღწევას. რა თქმა უნდა, ბავშვებად არ თვლიან თავს და რა თქმა უნდა, ბევრად უფრო დიდები არიან, ვიდრე ჩვენ ვიყავით მათ ასაკში. მემეგობრებიან, ვემეგობრები და ერთად მივდივართ გერმანული ენის მწვერვალის დასაპყრობად! <br /><br />დეკორაციები:<br />ჩემი ოთახი. გვიანი საღამო. კომპ. მე მასალებს ვამზადებ მეორე დღისთვის. მახსენდება, რომ რაღაც მაქვს გადასაგზავნი S-სთან. ვრთავ სკაიპს და ვეხმიანები. ცოტა ხანში საუბარი გერმანულს სცილდება. აუზი, ფილმები, სკოლა, სხვა საგნები და ა.შ. და აი, აქ იწყება მთავარი. დიალოგის ამ ნაწილს ვამჯობინებ პირდაპირ გაეცნოთ, ამიტომ "ალაგ-ალაგ <span style="font-style:italic;">ვაკოპირებ</span> საინტერესო ადგილებს":<br /><br />S: ra magar proeqts vaketeb ici? :D<br />S: :D<br />S: e.i<br />S: .......ebze :D (აქ და შემდგომში წერტილებით ის თემა და სახელებია მოცემული, რომელთაც ღიად არ ვასახელებ - ავტორის შენიშვნა)<br />c: RAAAA? (ეს იყო კიდევ ერთი შოკი ამ ისტორიაში)<br />S: didi sarkazmit da iumorit :D<br />S: proeqts vaketeb :D<br />S: ragac clubi<br />S: rotary<br />S: ackobs shejibrebas<br />S: gushin vikavi prezentaciaze ... skolashi<br />S: xoda me da kide 2 vaketebt proeqts<br />S: ra shejibreba?<br />S: dzaan magari prikolia :D<br />S: ra da 10 skolidan<br />S: vaketebt<br />S: sxvadasxva proeqtebs<br />S: prezentaciebs<br />S: xoda chven vaketebt mecnierebaze<br />S: .......elebi :D<br />c: :D<br />c: ui<br />S.: da dzaan didi iumorit<br />c: da masala gaqvs? :D<br />S: exla vagrovebt :D<br />c: gvkavs saqartveloshi ......logebi<br />c: da daekontaqte :D<br />c: mogacvdian zgva masalas :D<br />S: :D<br />S: ....s dzmis nomeri ar gaq? :D :D<br />c: saxeli gvari da fb<br />c: :D<br />S: :D<br />c: .... ....... (და ჩემი უცნობის სახელი და გვარი მივწერე)<br />c: :D<br />c: aha, meti ra gitxra :D<br /><br />პაუზა <br /><br />S.: ui ..... gkavs friendebshi :P<br />S: vame cisi :D<br />c: :D<br />c: :D<br /> <br />პაუზა <br /><br />S: au prosta imdeni idea gvaq<br />S: :D<br />S: magari prezentacia gamova<br /><br />პაუზა<br /><br />S: au ..... .......s vwer exla werils :D :D<br />S: rame informacia mome tqo :D :D<br />c: martlaaaaaaaaaaa????? :D<br />S: vcdi mainc :D: D<br />c: fb-ze cer? :D<br />S: xo :D :D<br />S: vetyvi cisia chemi maswia aba ..... araferi shegeshalos metqi :D :D<br />c: :D :D :D :D<br />c: me nu maxseneb tkuilad :D<br />S: :D :D<br />S: da rato gkavs friendebshi? :D<br />c: ise :D .....s (აქ გადაცემის სახელია) mere davamate, ar vicnob :D<br />S: :D :D :D<br />S: nwu nwu nwu nwu :D<br />c: uari ar utqvms sxvata shoris, damamata usitkvod :<br />c: :D<br />S: :D :D<br /><br />არ არის საჭირო დეტალურად ყველაფერი წაიკითხოთ. რა თქმა უნდა, ბევრი სისულელე ითქვა და ვიხუმრეთ, ვიცინეთ ბევრი ამ საკითხზე. S-მ ჯერ ვერსიები წამოაყენა, რატომ დამიმეგობრა N-მა, რაზეც, რა თქმა უნდა ისევ ვიცინეთ და მერე მართლა მისწერა წერილი, რადგან მასალა მართლა სჭირდებოდა და პრინციპში, მის გარდა ვერავინ დაეხმარებოდა. <br />ალბათ მიხვდით, ჩემი მოსწავლე თავის ორ მეგობართან ერთად აკეთებდა პრეზენტაციას თემაზე, რომლის ექსპერტიც, თუ შეიძლება ასე ითქვას, ჩემი უცნობი იყო (/არის. თუმცა თემა არააქტუალურია დღესდღეობით და მისი საქმიანობის სფეროც შესაბამისად ეს არ არის). <br />შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ ჩემი რეაქცია? აი როგორ, საიდან?! რამდენი დამთხვევა იყო შემთხვევითი. რამდენი პროცენტი იყო შანსი ამ ყველაფრის ასე დამთხვევისა: ჩემი მოსწავლე მონაწილეობას იღებს კონკურსში. თემები სხვადასხვაა. არჩევანი მოსწავლეებზეა. ირჩევენ თემას მეცნიერება. კერძოდ კი - ....ს. პრეზენტაცია უნდა იყოს შემეცნებითი, საინტერესო და იუმორით გაჯერებული. არა მოსაწყენი. S ამის შესახებ ისე, სიტყვაზე მიყვება მე. მე, რომელიც ასევე შემთხვევით შევდივარ სკაიპში მასთან დასაკონტაქტებლად, იმიტომ რომ გაკვეთილის მასალის მიწოდება დამავიწყდა აქამდე და უნდა გავუგზავნო. პრეზენტაციამდე რამდენიმე დღე რჩება და მასალა ჯერ არ აქვთ. არა, ნუ ამ თემის არჩევის ალბათობა....<br />ძალიან უცნაური ჯაჭვი იყო მოვლენების.<br /><br />ბერვი რომ არ გავაგრძელო, S-მ "ინბოქსში" გაუგზავნა N-ს წერილი დახმარების თხოვნით. მერე დავსხედით და სიცილით ჩამოვაყალიბეთ პასუხის შესაძლო ვერსიები. ანუ რა სახის შეიძლება ყოფილიყო პასუხი. მე მაინც ვფიქრობდი, რომ არასერიოზულად მიიღებდა ის ვიღაც უცხო ბიჭის მიერ მიწერილ წერილს და ყურადღებას არ მიაქცევდა. გარდა ამისა, მისი აქტივობის კოეფიციენტის მიხედვით შანსი წერილის დროზე ნახვისა და პასუხის გაცემისა არც თუ ისე დიდი იყო. <br />თურმე როგორ ვცდებოდი, თურმე როგორი გულისხმიერი ყოფილა N...<br /><br />იმ ღამეს არ ეძინა ილიკოს. იმ ღამეს არ ეძინა S-ს, იმ ღამეს არ მეძინა მე... ეძინა მხოლოდ N-ს, მშვიდი და უშფოთველი ძილით.<br /><br />მეორე საღამოს სკაიპითვე ვიგებ, რომ პასუხი მოვიდა... დეტალურად ამის შესახებ უშუალოდ გაკვეთილზე მოსმენა ვარჩიე და დაგვიანების გარეშე დავერჭე S-სთან. პასუხმა სასიამოვნოდ გამაოცა. ჩემი უცნობი აჟიტირებული თუ არა, კმაყოფილი მაინც იყო იმით, რომ ამ მივიწყებული თემით ახალი თაობა დაინტერესდა და მის კომპეტენციაში დარწმუნებულმა ახალგაზრდებმა რჩევისთვის და დახმარებისთვის მიმართეს. მანაც არ დაახანა და აღუთქვა დახმარება, რითიც შეეძლო.<br />მიმოწერა ჩემს იქ ყოფნაში გაგრძელდა. ორიოდ წერილის გაცვლის შემდეგ შეხვედრაზე შეთანხმდნენ. შეხვედრა მის სამსახურში უნდა შემდგარიყო. მეორე დღეს. დრო კი დილით ტელეფონით უნდა შეეთანხმებინათ. ტელეფონით.... N-მ თავისი მობილური მისწერა ჩემს მოსწავლეს... <br /><br />კომპ-ის ეკრანი ჩემგან არც ისე შორს იყო, მაგრამ არც ისე ახლოს, რომ ნომერი გამერჩია. თუმცა ამის საჭიროება არ იყო. S ისედაც ყველაფერს ხმამაღლა კითხულობდა და ახლა, როცა ნომერზე მიდგა ჯერი, ხმას კიდევ უფრო აუწია და ისე მკვეთრად, გარკვევით და დამარცვლით წაიკითხა ნომერი (თან მობილურში იწერდა), თითქოს სმენადაქვეითებულს ან წერა-კითხვის თითქმის უცოდინარს კარნახობდა. მიზანი ალბათ გასაგებია. S ყველაფერს კარგად მიხვდა. მე ძლივს შევიკავე თავი, რომ მის ამ ქცევაზე არ გადამეხარხარა. მადლობელი ვიყავი, რა თქმა უნდა, მაგრამ გარწმუნებთ, არც კი მიცდია ნომრის დამახსოვრება, არა თუ ჩაწერა. ამას არ ჰქონდა მნიშვნელობა. თავისთავად სიტუაცია იყო უკვე ისეთი სასაცილო და სახალისო... მოკლედ, შეხვედრაზე შეთანხმდნენ და გაკვეთილი ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდა. <br /><br />საღამოს, სახლში მოსული, მივხვდი, ვერ ვისვენებდი. სხვა არაფერზე მეფიქრებოდა. ვცმუკავდი. მართლა საოცარი შანსი მეძლეოდა, როგორიც ალბათ აღარასოდეს მომეცემოდა და ამ შანსის არ გამოყენება სამშობლოს ღალატის თუ არა, დანაშაულის ტოლფასი მაინც იქნებოდა. მოვლენათა ასე გავითარება, ასე აწყობა ჯაჭვივით, ასე უცნაურად, კარგად და წარმოუდგენლად. მართლა გაოგნებული ვიყავი. რომ იცოდეთ, რა თემას ეხება, კიდევ უფრო კარგად გაიგებდით და გაიზიარებდით ჩემს გაოგნებას-სიხარულს. მაგრამ მაპატიეთ, დავტოვებ ღიად ამ საკითხს.<br />წარმოიდგინეთ, ამდენი წელი, არც ერთი ნაცნობი. არც სახელი. არც გვარი. მერე უცებ სახლი, გვარი. ჟურნალი. ტვ. fb. მერე ისევ არაფერი და ხელის ჩაქნევა და უცებ! ჩემი მოსწავლე. ასეთი შანსი! მორჩა, გადაწყდა! უნდა გავყვე მეც! <br /><br />სკაიპი ჩავრთე და S-ს მივწერე:<br /><br />c: ha, S, shemogexmiana kide N?<br />c: :D<br />c: mec xom ar camogkvet shexvedraze? rogorc mascavlebeli, romelsac mouvida tavshi es idea da dagakavshira? :D<br />S: aha e.i. N-is gacnoba ginda ara? :D :D<br />c: xo, ra :D<br />c: davinteresdi tqveni proeqtit tan ;)<br />S: :D<br />S: vaime cisiaaa :D<br />S: me ver gamomapareeeb :D<br />S: :D<br />S: :D<br />S: gagacnob sheni facebookis friends :D<br />c: gmadlobt :D<br />c: :D<br />S: xval romel saatze gcalia shen rodis gavidet?<br />c: tqen togorc shetanxmdebit, me sagamomde mcalia, sadgac 6-mde<br />S: aha ok<br />S: dagirekav<br />c: ok <br /><br />მეორე დილით შევთანხმდით, S-სთან უნდა მივსულიყავი და ყველანი, მე, S და მისი ორი მეგობარი ერთად წავსულიყავით შეხვედრაზე. გავემზადე და ავედი. S-სთან მისი ორი კლასელი გოგონა დამხვდა. პირველი რეაქცია ერთ-ერთის (A-ს) მხრიდან იყო გაოცებული: "მე მასწავლებელი სხვანაირი წარმომედინა". გულით გამეცინა. შეიძლება ითქვას, სასიამოვნო კომპლიმენტი იყო. აჰა, კიდევ ერთ ბავშვს დავუმსხვრიე სტერეოტიპი მასწავლებლის შესახებ. <br />ბავშვები ძალიან მონდომებულები იყვნენ. ინტერესით ვადევნებდი თვალს, როგორ ამზადებდნენ საპრეზენტაციო მასალას, მაისურებს, ფორმებს.... მართლა მიხაროდა, რომ მივხვდი, ამ თაობას ჯერ კიდევ აინტერესებს რაღაცეები, სწავლა "არ ტეხავს" და მიზანდასახულები და მონდომებულები არიან. <br />მოკლედ, დავირაზმეთ და გავემართეთ ოფისის საძებნელად, რომელიც ამავე უბანში მდებარეობს, თუმცა ტრანსპორტი და ცოტა ძებნა მაინც დაგვჭირდა. <br />წინა დღიდან მოყოლებული ცოტა შეფიქრიანებული ვიყავი: 'სად ვუშვებ ისე ამ ბავშვებს, ვისთან გადავამისამართე? მე თვითონ არ ვიცი ვინ არის. დაეთანხმა შეხვედრაზე მომენტალურად, სამივე დაიმეგობრა. სად იბარებს? რა ოფისია? სად მუშაობს? კაცმა არ იცის...' თუმცა ეს ძალიან თეორიული და მკრთალი ფიქრი იყო. <br /><br />ცოტა ადრე მოგვივიდა ტრანსპორტიდან ჩამოსვლა. ძალიან ცხელოდა. გარკვეული მანძილი ფეხით ვიარეთ და სახლების ნომრებს ვაკვირდებოდით. მალევე მივაგენით. სადარბაზო შესასვლელი ეზოდან იყო. ოფისი ჩვეულებრივი, რიგითი საცხოვრებელი კორპუსის პირველ სართულზე აღმოჩნდა. აბრაზე ამოტვიფრული წარწერა არაფერს მეუბნებოდა. ღრმად ჩავისუნთქეთ ოთხივემ და ზარი დავრეკეთ იმედით, რომ არ შეგვეშალა და სწორად მოვადექით...<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">შემრჩა კიდევ მსმენელები? მაშინ გაგრძელება იხ. <a href="http://n-irgendwann.blogspot.com/2010/08/blog-post_25.html"><span style="font-style:italic;">შემდეგ პოსტში</span></a> ;) :) </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-5565009435293833335?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-25953484718173328742010-08-14T04:38:00.007+04:002011-06-01T01:53:17.421+04:00<span style="font-style:italic;"><blockquote>- კონიაკს დალევ? <br />- მანგოს წვენს<br />- უნდა გაკოცო<br />- მაკოცე, ჰა, ვინ დაგიშალა<br />- ..... (ფაქტის წინაშე დაყენებით გამოწვეული დაბნევა)<br />- ოიმმმმ. კოცნის ...ც არ გაქვს? თუ არ გინდა, მაშინ ნუ ამბობ</blockquote></span><br /><br />ამინდმა თუ შეიძლება ბედნიერება მოგანიჭოს, უბედნიერესი ვიყავი, როცა გავიღვიძე (ნუ, გამაღვიძეს მოლოცვის ზარით და ჰა, ახლა, მე სამსახურში ვარ უკვე და ადექი შენცო - ტექსტით) და დავინახე, რომ მზე ავბედითად არ ანათებდა. და საერთოდ, სიგრილის შორეული მინიშნება იგრძნობოდა ფადრის მიღმა. მოსაგვარებელი მქონდა რაღაც საქმეები, სასიარულო ვიყავი და ნამდვილად არ მეხატებოდა გულზე შუადღის მზის გულზე ბოდიალი, არა და მე სანამ სახლიდან გავიდოდი, სწორედ ეს დრო იქნებოდა. <br /><br />გემრიელად გავიზმორე, ტვ არ ჩავრთე, ცოტა ხანი თვალებღია ვიწექი, მერე ნომერი, რომლიდანაც ცოტა ხნის წინ ზარი შემოვიდა მობში ჩავიწერე (მერამდენე ტელ უნდა გამიფუჭდეს და მერამდენედ უნდა ჩავიწერო მეგობრების ნომრები?! სხვებს უკვე ვიკიდებ) და ბოლოს ავდექი. კევინი ხომ არ დავირქვა რამდენიმე დღით? მარტო სახლში, მარტო თბილისში, მარტო... <br /><br />არც ისე აჩქარებულად მომზადების, სერიალ "მეგობრები"ს ფონზე საუზმის, (ჯერ) სიმბას მიხედვის და (მერე) საკუთარი თავის მოწესრიგების შემდეგ ბიუროკრატიის ეკლით მოსილ გზას დავადექი. პრინციპში, ვაჭარბებ. უმტკივნეულოდ და შეიძლება ითქვას მალე მოვაგვარე რაც მჭირდებოდა, კიდევ ერთხელ დავძლიე Beamten-Phobie (ეს სიტყვა მეგონა მე გამოვიგონე, ჩემი და მარიკას საუბრის დროს წარმომეშვა, როდესაც ორივემ ვაღიარეთ, რომ მოხელეთა შიში გვაქვს, რომელიც მათ მიმართ სიყვარულს ვერაფრით ვერ შეიქმს). მერე ნათესაურ კავშირებსაც მივხედე ცოტაოდენი ხნით. მერე ისევ ერთი-ორი მსუბუქი საქმე და... პრინციპში მოვიდა ნაშუადღევი. ხო, გამომრჩა მეთქვა, რომ ჩემი დიდი იმედი ჰაერის დაბალი ტემპერატურის შენარჩუნებასთან დაკავშირებით ფუჭი აღმოჩნდა. მაგრამ ხანგრძლივ ეს სოფელი გაახარებს ვინმეს განა? ხოდა პირველივე საქმიდან გამოსულს კბილებდაკრეჭილი მზე დამხვდა გარეთ. მზე, რომელიც ასე მიყვარს. და რომელმაც ცოტა არ იყოს დამღალა. როგორ გადავუსვა ხაზი ამდენი ხნის სიყვარულს და როგორ ვუთხრა, დაგაბნელებ მეთქი? არ ძალმიძს. <br /><br />წყლის მოლოდინში ისევ ინტ. ფბ. სკაიპი. ზარი შორეული ქვეყნებიდან. ზარი ახლობლისგან. ზარი თბილისიდან. ზარი ...დან. სმსები. ა.შ.<br /><br />არც ახლა ვაპირებდი აღნიშვნას. არც სახლში გაჩერებას. სპონტანურად სადმე გასვლის იდეას შევასხამდი ხორცს, ამას ვხვდებოდი. გავალ, დავჯდები სადმე (ეს სადმე პრინციპში 2-3 ქუჩით შემოიფარგლებოდა) და ვისაც უნდა, გავახსენდები, შეძლებს - მოვიდეს. ამას მოგვიანებით განვახორციელებდი. მანამდე აუჩქარებლად უნდა მიმეღო შხაპი, მოვწესრიგებულიყავი. მევახშმა...<br />აი ვახშამზე კი... ვახშმის დროს გამოღებულმა და მარტო შესმულმა 3 ჭიქა (თუ სირჩა) გემრიელმა კონიაკმა (რომელიც წუხელ ბოლომდე დალევას გადაურჩა - მარტო რომ არ შევხვედროდი დაბადების დღეს, დიადი თარიღის დადგომამდე ცოტა ხნით ადრე 2 მეგობარი მესტუმრა და ასე ვთქვათ reinfeiern განვახორციელეთ) ცოტა არ იყოს იმოქმედა არა იმ კუთხით, რომლითაც ვგეგმავდი. სახლში მარტო ყოფნა ძალიან მიყვარს გარკვეული ხნით. იმდენად მინდა ხოლმე სრულიად დავტკბე ამით, რომ არც სტუმრები, არც მეგობრების დატოვება... საბედნიეროდ შიში არ მაქვს. ჩვენ ორნი ვართ ამ ბინაში, მე და სიმბა, მე და სიმბა...<br /><br />ხო, რას ვამბობდი, იმას, რომ უცებ მივხვდი, 13, პარასკევი, ჩემი დაბადების დღე და ჩემი მეგობრების უდიდესი ნაწილი ან საზღვარგარეთ არის, ან ქალაქგარეთ, ზოგი საქეიფოდ არის და ზოგი უქეიფოდ. ზოგი დღეს წავიდა, ზოგი გუშინ, ზოგი ხვალ ჩამოდის და ზოგი კაცმა არ იცის როდის, საერთოდ თუ ჩამოვლენ ოდესმე... პირადად მომლოცველებიდან მინიმუმ 15 ასეთი აქ არ მყოფი დავთვალე და უცებ მოვიწყინე. მივხვდი, სასწრაფოდ უნდა გავსულიყავი სახლიდან. გავემზადე. კედელზე შეტყობინება დავტოვე, სავარაუდოდ სადაც ვიქნებოდი და წავედი. ვიცოდი, ვისაც მართლა ენდომებოდა და შეძლებდა, მიპოვიდა, მოვიდოდა. მეგობრობა გზად დახიდადო, გამიგია და ზუსტად გზად ნ. ჩავისვი.<br /><br />სად დავსხედით და რა ვჭამეთ, ეს ნაკლებ საინტერესოა. ისიც, რომ რაც შევუკვეთე, მოტანისთანავე ვინანე და მერე კიდევ ნახევარი საათი ვნანობდი და ვცდილობდი შეცდომა გამომესწორებინა ნაბეღლავით, ფერმენტით და ა.შ. საბოლოოდ შედეგს მივაღწიე. მიზანი იყო მზაობა სმის გაგრძელებისათვის (იმედია ლოთი არავის ვეგონები. სმა ცოტა უხეშად ჟღერს, არა?).<br /><br />პირველ ადგილას 3 ვიყავით. მე და 2 ერთგული მეგობარი. მერე დასალევად გადანაცვლება გადავწყვიტეთ მანამდე გასეირნება-აფთიაქში ვიზიტით. სანამ მე მილოცვებს ვიღებდი გზადაგზა შემხვედრი ნაცნობ-მეგობრებისგან, მეგობრები შორიახლო მელოდებოდნენ და რომ მიუახლოვდი, რა თქმა უნდა იცინოდნენ. საოცარი დიალოგების მომსწრე გახდნენ, რომელიც ასევე საოცარ ცოლ-ქმარ შორის მიმდინარეობდა. ეს ცოლ-ქმარი ბომჟების წრის თვალსაჩინო წარმომადგენლები იყვნენ და ალბათ არც თუ ისე მაღალინტელექტუალურ საკითხზე ჩხუბობდნენ. მე სცენას ამ ფრაზიდან შევუერთდი: "შენი გულისთვის ბავშვი მომეშალა!" ოღონდ ეს ისეთი ინტონაციით და ტონალობით იყო ნათქვამი, სიბრალულის ნაცვლად ისტერიულ სიცილს უფრო იწვევდა. ავუყევით ლესელიძეს. ბომჟების ოჯახი უკან მოგვყვებოდა. ხმაურიანად. ბოშათა ჟამი. ქართველები იყვნენ აშკარად. ქმარი წინ მიდიოდა (ესეც მიდიოდა და ჩვენც?), ცოლი უკან მიჰყვებოდა და ეჩხუბებოდა. ქმარი ცდილობდა არ შეემჩნია, ისე პერიოდულად რეპლიკებს ესროდა. ცოლი სარგებლობდა ხმის მაღალი ტემბრით და განაგრძობდა. საამო იყო სასმენად. გავასწარით საკმაოდ და აფთიაქთან გავჩერდით. <br /><br />ერთ კაციანი რიგი საკმაოდ დიდხანს გაგრძელდა. ან ჩვენს წინ მდგომი ითხოვდა რამე უცნაურს და არ არსებულს და ან გამყიდველს უჭირდა მომსახურების გაწევა. ამასობაში ტკბილი წყვილი მოგვიახლოვდა. "შენ თუ არ გინდივარ აი გოგოების მეტი რა არის! სალამი ყველას" - ამ უკანასკნელ სიტყვებთან ერთად ნაბიჯი შეანელა და გადმოგვხედა მამრმა ბომჟმა. ცოლი წამოეწია. საფრთხის მოახლოება როგორც კი იგრძნო, კაცი ისევ დაიძრა. ჩვენ გაშეშებულები ვიდექით და ვცდილობდით, გადახარხარებისგან ცოტა ხანი შეგვეკავებინა თავი. "წადი ერთი, გოგოებს თავი დაანებე, ვის რაში სჭირდები" - არც თუ ისე უსაფუძვლოდ მისძახოდა ცოლი. ჩვენ დაგვიცვა თუ ეჭვიანობამ გაიღვიძა მასში, ეს ამოუცნობი რჩება. დისტანციას ორივე იცავდა. ქმარი რამდენიმე ნაბიჯით წინ, ცოლი უკან, თითქოს ნახირს მიერეკებაო. შეხმატკბილებული დიალოგი ცოტა ხანს კიდევ ისმოდა. <br />"ძალიან მაინტერესებს, როგორ დამთავრდება ამათი ამბავი, ხომ არ ავეკიდოთ?" - ნ.კ. "ამათ ახლა ველური სექსი შეარიგებთ" - თ.შ. ამ სიტყვებთან ერთად მეორე წყვილი აღმოცენდა უცებ ჩვენს გვერდით. ამჯერად საშუალო ფენის რიგითი წარმომადგენლები. ახალგაზრდა გოგო ბიჭი. თ-ს მიერ წარმოთქმული ბოლო სიტყვები გაიგო თუ რა იყო არ ვიცი, მაგრამ კი ეცინებოდა ბიჭს. თან პერიოდულად საკმაოდ თამამდ იყურებოდა ჩვენსკენ. აფთიაქის რიგში ჩვენს მერე დგომა ამის უფლებას არ აძლევდა - ასე ჩათვალა მისმა თანმხლებმა გოგონამ, რომელმაც უკვე მერამდენე გამოხედვა ვერ აიტანა და ბიჭს კისერზე შემოეხვია, თითქოს ისე არ იყო გასაგები, რომ ერთად იყვნენ და უფრო განამტკიცა ამით თავისი პოზიცია. <br /><br />ამ ხნის განმავლობაში იდუმალი "сделка" აფთიაქთან გრძელდებოდა. დამავიწყდა მეთქვა, რომ საკმაოდ გვიანი იყო და აფთიაქარი ხანში შესული ქალი ფანჯრის და გისოსებს იქიდან გვემსახურებიდა. ჩვენ არა, იმ კაცს. საინტერესოა, მაინც რას ყიდულობდა? ამის გამოსარკვევად არ გვეცალა, ჩვენ ჯერ ის პირველი წყვილი გვაღელვებდა და სისულელეების ლაპარაკით და ხუმრობით ვიყავით გართულები. პრინციპში უკვე ხმამაღლა სიცილში გადაგვივიდა. თან ეს გაუთავებელი რიგიც. ბოლოს თ-მ შემომთავაზა, მოდი, ჩაიკეცე აქვე, იქნებ მაშინ მაინც მოგაქციოს ამ ქალმა (აფთიაქარმა) ყურადღებაო. თვითონვე სცადა ცუდად გახდომის ინსცენირება, მაგრამ ამან ქალზე არ იმოქმედა. ყველაფერი არ მახსოვს და ვერც დავწერ, რაც იქ ითქვა და რამაც სავარაუდოდ მეორე წყვილის მამრის ცხოველი ინტერესი გამოიწვია. <br /><br />საბოლოოდ ქალმა მომაპყრო ყურადღება და ნანატრი ფესტალი მოვიპოვე! ჯერი ნ-ზე მიდგა. ქალი გაუჩინარდა. რაღაც გაუგებარი საქმით დაკავდა. "ახლა ხელს დავაჭერ ამ ზარს და არ ავუშვებ" გამოაცხადა ნ-მ. ამასობაში აღმოვაჩინეთ, რომ უცნაური ფორმის გისოსებში ერთი ადგილი ამოჭრილი თუ გამობრდღვნილი იყო. არ მგონია, ამხელა რადიუსის წამალი არსებობდეს და ამას გამოეწვია "ფანჯრის" გაფართოების აუცილებლობა. არც ის მგონია, ღამ-ღამობით ყუთებით მიჰქოდეს ვინმეს წამალი და მაინცდამაინც ამ ნახვრეტში ტენიდნენ იმ ყუთს. "ალბათ თავს აყოფინებენ და იქვე უწევენ დახმარებას. თავს კარგად დაუფიქსირებენ თან" გამოაცხადა თ-მ. ჩვენ უკვე ისტერიკა გვქონდა სამივეს. ალბათ ის ქალი პარალელურად დამამშვიდებელსაც ეძებდა. როგორც იქნა მოვრჩით მასთან ურთიერთობას და რიგი შეყვარებულ წყვილს დავუთმეთ. <br /><br />ლუკა პოლარე... ოოო, როგორ მინდოდა ეს ნაყინი და როგორ არ შემეძლო ჭამა! ნ-მ ცდუნებას ვერ გაუძლო და შევიდა. თ. შეჰყვა. მე გარეთ სკამზე ჩამოვჯექი და მოსულიერებას შევეცადე. მაგრამ ვინ დაგაცადა. მეორე წყვილი ფეხდაფეხ მოგვყვა. სანაყინეში ბიჭი შევიდა. გოგონა (რომელიც რუსულენოვანი აღმოჩნდა) მეორე სკამზე ჩამოჯდა. მაგრამ ცოტა ხანში როგორც ჩანს დაინახა, რომ შიგნით 2 გოგო იყო და სასწრაფოდ შეჰყვა ვაჟს. ამასობაში ყურში დიალოგი მომხვდა: ბიჭო, ეგ ის არაყია, 20 თეთრიანი, რომ სვამ და ყელს არ გიწვავს... მე ამას ვეღარ გავუძელი. ცრემლები მდიოდა და ქაღალდის ცხვირსახოცის საყიდლად ისევ იმ უცნაურ აფთიაქს მივადექი. შორიდან დავინახე სანაყინედან გამოსული ნ და თ-ს სახეები, რომლებიც ჯერ მეძებდნენ და მერე ისევ იქ რომ დამინახეს, წარმოიდგენთ ალბათ, რა მოუვიდათ. <br />მეორე წყვილი ახლა უკვე სანაყინის წინ იდგა. დავასკვენით, რომ ჩვენს ტრაექტორიას გადიოდნენ. ყოველ შემთხვევაში ბიჭი ასე ცდილობდა. <br /><br />სეირნობით გავუყევით ქუჩებს და ბოლოს და ბოლოს შემდეგ პუნქტში განვთავსდით, სადაც უკვე მესამე, ანუ მეოთხე მეგობარი მ. შემოგვიერთდა. აქ უკვე ლუდი-კამპარი-ლონგ აილენდი და საფუძვლიანად ჯდომა, რაც დიიიიდხანს გაგრძელდა. მოგვიანებით კიდევ ერთმა მეგობარმა დაგვხედა. ჩვენ ვისხედით, ვისხედით, ვისხედით,დიიიდხანს, სანამ ყველა და ყველაფერი არ დაიკეტა და წავიდა. სანამ ანგარიში თხოვნის გარეშე არ მოგვიტანეს. იმის თქმა ალბათ არ არის საჭირო, რომ ძალიან ბევრი ვიცინეთ. <br /><br />მერე ამავე ნოტაზე გავუყევით გზას უკან, სადღაც ნაწილობრივ დავიშალეთ, სადღაც ვიბოდიალეთ და ბოლოს წამოვედით.... ჩემთან. ჩემს სახლამდე მოსულები უკვე ორნი დავრჩით. სახლში - გამოპრანჭულობის ერთი ხელის მოსმით განძარცვა, საზამთრო, კონიაკი, წვენი. საათი - ალბათ 3. ცოტა ხანში იქ დროებით შემორბენილმა მეგობარმა მ2-მა დაგვირეკა და ახლა უკვე აქ შემოგვიერთდა. ისევ ისევ ისევ ისევ ისევ. 5 დაიწყო. მეგობრები წავიდნენ. ავალაგე. გადმოვჯექი. არ მეძინება. არ მეჩქარება. ყველაფერი მოგვარებული. დამთავრებული. ზეგ დილამდე რომ არ გავიღვიძო ან არ ავდგე მაინც და ტვ/ლოგინი-კომპ-ლოგინი/ტვ გავატარო, არაფერი დაშავდება. <br /><br />საქმიანი შეკვეთის დასრულების. ახლობლების ნახვის. ოჯახის დასასვენებლად გაშვების. საქმეების მოგვარების. არგადახდილი დაბადების დღის მხიარულად დასრულების. შემდეგ. მე. კმაყოფილი. ვისვენებ. სრულიად. დამსახურებულად. ყველაფრისგან.<br /><br /><br />პ.ს. რა თქმა უნდა, დაწერილი არ არის ის, რაც მოსმენილი თუ იმ წამს განცდილი. გაუგებარიც იყოს იქნებ, რაზე გვეცინებოდა. მომენტი და სიტუაცია განაპირობებს მთავარს, და განწყობა. <br /><br /><span style="font-style:italic;">და კიდევ, მაინტერესებს, იმ ბიჭს (მესამეხარისხოვან პერსონაჟს, რომელსაც მარტო მე შევეფეთე), 20 თეთრიანი არაყი 20 თეთრიან ჩინურ წებოში ხომ არ ეშლებოდა?! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-2595348471817332874?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-36130668899431680902010-08-13T18:12:00.011+04:002011-06-01T01:53:50.790+04:00<span style="font-style:italic;"><blockquote>(დასაწყისი იხ. <a href="http://n-irgendwann.blogspot.com/2010/08/blog-post_12.html"><span style="font-weight:bold;">წინა პოსტში</span></a>)<br />(თხრობას ახლა უკვე პირველ პირში განვაგრძობ)</blockquote></span><br /><br />რააააა? - ოღონდ ეს შინაგანი ხმა იყო. თავი გავაკონტროლე, რომ ემოცია ძალიან არ გამომეხატა. პრინციპში დიდი კონტროლი და ძალისხმევა არ მჭირდება, დამეთანხმება, ვინც მიცნობს.<br />სტუდიაში ის შემოვიდა. ჩემი დიდი ხნის უცნობი. რა თმა უნდა ვიცანი, რა თქმა უნდა!!! და სკამს დავეყინე, ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით... <br /><br />პერიოდულად მშობლების რეპლიკები მესმოდა. ბუნდოვნად მახსოვს, რომ ამოვილუღლუღე, ეს ტიპი დიდი ხანია შემჩნეული მყავს, რა სიმპატიურია მეთქი. და ერთი ისღა მოვახერხე, რამდენიმე მეგობრისთვის საერთო სმს გამეგზავნა. ტექსტი ზუსტად არ მახსოვს, მაგრამ შინაარსობრივად "იმ ერთადერთის" პოვნას ეხებოდა და იმპერატიულ მოთხოვნას შეიცავდა, გადაერთოთ მითითებულ არხზე. რეაქცია მართალი გითხრათ არ მოჰყოლია ჩემს მოკლე ტექსტურ შეტყობინებას. მერე გავიგე, ტვ-სთან არ იყვნენ. <br /><br /><span style="font-style:italic;">ჩანართი: თუმცა, მოგვიანებით, როდესაც სრულიად საქართველომ თუ არა სრულიად სამეგობრომ გაიგო ჩემი გატაცების შესახებ, ამ დიიიდი წრიდან ისედაც სულ რაღაც 2-3 ადამიანი აღმოჩნდა ჩემი აზრის გამზიარებელი (ვგულისხმობ აღფრთოვანების ობიექტის ჩემეულ აღქმას), თუმცა ზოგადად მხარდამჭერები და გულშემატკივრები ბევრნი იყვნენ და ნამდვილად არ ვიცი, რამდენი ადამიანი ჩაება ამ ყველაფერში შორიდან და თვალყურის დევნებით. მაგრამ ამაზე მოგვიანებით (ხანდახან მაინც ვფიქრობ, ხომ არ გავჩერდე - пока еще не поздно нам сделать остановку, кондуктор, нажми на тормоза. მაგრამ მაინც მივიყვან ალბათ ბოლომდე ამ აბსურდის მოყოლას. მომინდა. მომაწვა და რატომაც არა. მასალა და "გამბედაობა" კი მაქვს უკვე საკმარისი...).</span><br /><br />გადაცემა ალბათ დიდი ხნის დამთავრებული იყო, რომ გამოვფხიზლდი. ისედაც, რომ მკითხოთ, რა ილაპარაკაო, ვერ გეტყვით. რაზე ილაპარაკა, ეს კი ვიცი, თემა, მაგრამ... თემასაც, რა თქმა უნდა შეგნებულად არ ვასახელებ. ისედაც "გაყიდული პონტია", ჟარგონი რომ ვიხმაროთ და ასე ძალიან დაკონკრეტებაც არ ღირს. ორბიტის რეკლამიდან თვალისმომჭრელი ღიმილით მიცქერდა გარუჯული ქერათმიანი "მზეჭაბუკი", რომელსაც პრიორიტეტად ჯერ კარიესისგან საკუთარი კბილების ხსნა და შემდეგ უკვე მუხლამდე წყალში მდგარი და შველის მოლოდინსა და თხოვნაში ხმაჩაწყვეტილი ქერათმიანი "ლამაზმანი"ს გადარჩენა მიაჩნია. შუბლი შევჭმუხნე - დღეს ეს ითვლება სიმპატიურად?! - და ზომბირებული წავედი ჩემს ოთახში. <span style="font-weight:bold;">მარკოვიჩი</span> ჩავრთე და ხელის მარტივი მოძრაობით მოვძებნე... დიდება ცუკენბერგს! დიდება! აღმომხდა და ლამის მეტანია გავაკეთე ეკრანის წინ, მაგრამ დროზე შევიკავე თავი. ფოტო - 1. თუმცა დათაგული იყო სხვა ფოტოებზე. ფოტო გავადიდე და მივაჩერდი. რა ვქნა? მერე აქტივობებს გადავხედე. თვალის ერთი გადავლება საკმარისი აღმოჩნდა მივმხვდარიყავი - მისი ონლაინ აქტივობა აქ მხოლოდ friend requestების დადასტურებით შემოიფარგლება. ნუ, ტესტებს და პანდორას ყუთებს რომ ვერ ვხედავ, ეს უკვე კარგია და იყოს პასიური, აქ... ვიფიქრე და ისევ ფოტო გავადიდე. მგონი გავაფრინე.<br /><br />ცოტა ხანში ჩემს ვოლზე სტატუსი გაჩნდა: მგონი ვიპოვე ის ერთადერთი! :) და დაიწყოოო, მაგრამ რა დაიწყო. რა თქმა უნდა ძააალიან, უძალიანესად ვხალისობდი ამ ყველაფერზე და საკუთარ თავზე ვკაიფობდი. რამდენიმე მინიშნების შემდეგ 2 მეგობარი მიხვდა, ვის ეხებოდა საქმე და კოალიციაც შეიკრა. ის ღამე ხარხარში გავათენეთ სამმა ონლაინ. მათ სახელებს გავამხელ, ეს არავის არაფერს უქადის. თამუნა (შ) და ალექსი. ვერსიები, რჩევები, ვარიანტები, შესაძლებლობები. წარსული, აწმყო, მომავალი! რამდენი სისულელე ითქვა და რამდენი ხუმრობა. რამდენი ცრემლი დაიღვარა სიცილის. ვეღარ ვსუნთქავდი ბოლოს. სხვები ცოტა დაბნეულები შედი-გამოდიოდნენ ჩემს ვოლზე. რა თქმა უნდა ერთხმად შევთანხმდით, რომ დამეგობრება უნდა მომეთხოვა. ამაზე ორი აზრიც კი არ იყო. უბრალოდ გადავწყვიტე, ეს სტატუსი (თავისი კომენტარებიანად) ცოტა გაციებულიყო (ნუ, მთლად 40 დღიან ვადას არ ვიღებდი), ცოტა ლინკები და სხვა სტატუსები მიყროდა და მთლად თვალშიმოსახვედრი არ ყოფილიყო. <br /><br />ლოდინი არც ისე ადვილი აღმოჩნდა. ისედაც ვერ ვიტან ლოდინს. მაგრამ ამ ყველაფერზე სიცილი მაინც მიმსუბუქებდა. და აი, დადგა დღე, როდესაც გადავწყვიტე, სტატუსი საკმაოდ შორს არის უკვე (წაშლა? არა, წაშლა არ მინდოდა. არ მინდოდა ეს დაკარგულიყო) და შემიძლია მეგობრობის ხელი გავუწოდო ....ს. და გავუგზავნე request. <br />გვიანი ღამე იყო და <br />დადასტურება მეორე დილით დამხვდა<br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">გაგრძელება (ნაწილი III) იხ. <a href="http://n-irgendwann.blogspot.com/2010/08/draft-iii.html"><span style="font-weight:bold;">შემდეგ პოსტში</span></a> </span><br /><br />პ.ს. ჩემი დაბადების დღეა დღეს, ბოლოს და ბოლოს, მეპატიება ამიტომ ასეთ ადგილას გაწყვეტა :) :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-3613066889943168090?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-33601309313843532112010-08-12T13:43:00.005+04:002011-06-01T01:54:17.261+04:00ხოდა....<br /><br />მოგსვლიათ ასეთი რაღაც?! <br /><br />10 წლის წინ? ალბათ. დაახლოებით. მინიმუმ 8! ძალიან ბანალურად ჟღერს, მაგრამ მეგობრის დაბადების დღეზე რესტორანში ერთ მაგიდაზე შეკრებილი გოგოები. ე.წ. "ძევიშნიკი". ქმრები, შეყვარებულები და მამრობითი სქესის სხვა წარმომადგენლები არ ესწრებოდნენ საიდუმლო შეკრებას. გვერდზე მაგიდებზე სხვები ისხდნენ. ისინი - თავისთვის. და უცებ.... დენი რომ დაგივლის სხეულში, მოულოდნელობისგან, აღფრთოვანებისგან, შოკისგან, არ ვიცი კიდე რისგან. დაინახა და მერე მთელი საღამო იმას უყურებდა. აღარც საერთო საუბრებში ჩარეულა, აღარც ჭამა-სმა ადარდებდა. მონუსხულივით მისჩერებოდა მთელი საღამო. უქართულესი და უსიმპატიურესი! <br />მაშინ ამდენი გამბედაობა არ ჰქონდა, არც ზოგადად ურთიერთობის გამოცდილება... ვერ გაბედავდა მისვლას. უბრალოდ უყურა მთელი საღამო. მერე წამოვიდა.<br /><br />მერე? <br />მერე გამოხდა ხანი <br /><br />და სავარაუდოდ ჯანმრთელობის ელემენტარული პრობლემის (მოდი, დავაკონკრეტოთ, რომ ავადმყოფიო არ იფიქრონ), კერძოდ კი ჰაიმორიტის გამწვავების გამო ვაკის "ლეჩ.-კომბინატში" უწევდა სიარული. და იქ შენობაში უცებ იგივე შოკი განმეორდა. მინიმუმ 2 წელი იყო იმ დღის მერე გასული და რა თქმა უნდა აღარ ახსოვდა (მისთვის ლამაზი) უცნობი. უცნობი კი არა, არავინ და არაფერი ახსოვდა პერიოდულად, სხვა მოვლენებს შეევსო ამასობაში ცხოვრების და ემოციურ სფეროთა დიდი ნაწილი. საჭირო თუ არასაჭირო. მართლა გაქვავდა ადგილზე. რა თქმა უნდა არც ამჯერად გადაუდგამს რამე ნაბიჯი. საერთოდ, ნაბიჯებს მარტო შემხვედრს დგამდა, ძალიან დიდხანს. ინიციატივის აღებისა და აქტივობისგან ძალიან შორს იდგა. <br /><br />და ისევ გამოხდა ხანი. <br />და ისევ შემთხვევით, ისევ ქუჩაში, ან შენობაში და ისევ იმ ტერიტორიაზე. ისევ წლების მერე. და ისევ არაფერი. რამდენიმე წელიწადში 3 შემთხვებითი შეხვედრა. რამხელაა ალბათობა იმის, რომ თბილისში შემთხვევით წლების წინ დანახული (ნანახი კი არა, დანახული, თვალმოკრული) ადამიანი, რომელზეც უცებ შეიშალე, მაგრამ დაგავიწყდა, ნახო ასევე შემთხვევით და იცნო. თან არაერთხელ...<br /><br />.............. ............... ............... ............ .......... ....... ......<br />და ისევ გამოხდა ხანი. უცნობი წარსულს ჩაბარდა. და არა მარტო უცნობი. ახალი სახეები, სახელები, მოვლენები - ყველაფერი ერთად დაეფინა წარსულს. სახელი - უცნობი დარჩა. უბრალოდ სადღაც მეხსიერების უღრმეს კუნჭულში, სხვა ბევრ არასაჭირო ინფორმაციასთან და სურათთან ერთად იყო ესეც. საერთოდ რამდენ არასაჭირო ინფოს იტევს ჩვენი ტვინი და სულ რომ არ იცი, რომ იცი ეს, ამოტივტივდება, დაფიქრების გარეშე. სიტყვები, ციტატები, ფრაზები, სურათები, კადრები, სუნები, შეგრძნებები. ცოტა გადავუხვიე. <br /><br />ყვითელი პრესის მოყვარული არასოდეს ყოფილა. თავისი ინიციატივით არასოდეს უყიდია. მარტო მაშინ, შეიძლება, როცა დიდი ხნის გზა ჰქონდა მატარებლით გასავლელი და უსისულელესი და ტვინის განძრევის საჭიროების არანაირი მოთხოვნის დონის ინფორმაციის მიღების სურვილი როცა გასჩენია. სახლშიც ასეთივე შემთხვევითობით თუ ხვდებოდა მსგავსი ჟურნალები 1000-ში ერთხელ. <br />ტელევიზორის წინ მოცალეობის ჟამს უსაქმოდ მჯდომმა, დასვენების რეჟიმში მყოფმა ტვ-პროგრამის გაზეთისკენ გაიწოდა ხელი. უფრო პრიალა ყდა მოხვდა ხელში, ვიდრე გაზეთია და მექანიკურად აიღო. მექანიკურად ათვალიერა და.... რამდენჯერ შეიძლება ერთი და იგივე მოვლენის გამო ჩაგიტარონ შოკური თერაპია? სტატია არ იყო, მაგრამ იყო რაღაც პატარა საინფორმაციო მონაკვეთივით. ფოტოთი... შეუძლებელი იყო, შემცდარიყო....<br />ახლა უკვე ვინაობდა და სახელიც იცოდა.... მაგრამ მაშინ არ იყო ჯადოსნური ქსელი, რომელშიც ბუზებივით ვყავართ დაჭერილი მარკს და ენერგიას გვწოვს. ოღონდ ამაზე სრულიად ზომბირებულები ნებაყოფლობით მივდივართ. მოკლედ, fb არ იყო. სხვა სისტემებს დიდად არ ცნობდა და არ ინტერესდებოდა. ასე რომ სახელი სახელად დარჩა და უცნობი - მაინც უცნობად. <br /><br />.......................... ............ .......... ..................... .............. .<br />наши дни<br /><br />საღამოობით ამ დროს სახლში ვერც ისე ხშირად დაიჭერ. თუ ძალიან დაღლილი არ არის და დილით ძალიან ადრე ასადგომი, ძირითადად გასულია მეგობრებთან ერთად. ამჯერად გამონაკლისი იყო. სახლში და ოჯახთან ყოფნის სურვილმა სძლია სხვა შემოთავაზებებს. გამონაკლისი იყო ისიც, რომ ტელევიზორი არავის გადაურთავს ამ გადაცემის დაწყებისას... როგორც ჩანს, რეკლამამ თუ თემატიკამ, დასაწყისმა თუ მოწვეულმა ადამიანებმა შეაჩერა ოჯახის წევრების ყურადღება ეკრანზე. თვითონ ცალ თვალს და ყურს ადევნებდა სამზარეულოდან, მერე კი გავიდა და დაჯდა. მექანიკურად. არა, ეს ტიპი არასოდეს ეგონა ნორმალური. უბრალოდ ამჯერად კიდევ უფრო შეეპარა ეჭვი და კიდევ უფრო ეუცნაურა ეს ყველაფერი. მაგრამ ინტერესი არასოდეს ჰქონია ამის მიმართ. მერე შერჩა. მერე რეკლამა. ისევ ტვ-ს წინ იჯდა. სარეკლამო ჭრდა დამთავრდა და...<br /><br /><br /><br /><br />ახლა მე გავდივარ რეკლამაზე. გაგრძელება იქნება. არ გადახვიდეთ Next blog-ზე :)<br /><br />პ.ს. პოსტი რეალურ ფაქტებზეა დამყარებული. სახელებს (ნუ, პირველ პირში უნდა ვყვებოდე, ამას მიხვდებოდით), არხს, გადაცემას, პროფესიებს და ა.შ. შეგნებულად არ ვასახელებ :)<br /><br /><span style="font-style:italic;">პ.პ.ს.გაგრძელება (ნაწილი II) იხ. <a href="http://n-irgendwann.blogspot.com/2010/08/draft.html"><span style="font-weight:bold;">აქ</span></a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-3360130931384353211?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-31875146255110431042010-08-04T12:34:00.002+04:002011-06-01T01:54:46.553+04:00საოცარი სიმშვიდის შეგრძნებამ მომიცვა უცებ. მთელი არსება მოიცვა. და შეგრძნებამ იმისა, რომ ყველაფერი კარგად იქნება, თან ზედმეტი ძალისხმევის გარეშე; უბრალოდ მშვიდად უნდა იყო.<br /> <br />ფიზიკურ შეგრძნებას რომ შევადარო, აი ეს გამოვა: ზღვა. საღამოს მზე, რომელიც აღარ წვავს. წყალზე ვწევარ გულაღმა, ანუ ზურგზე. მოდუნებული და ზღვას მინდობილი. ოდნავ მაქანავებს ზღვა და ოდნავ საგრნძნობ "ტალღებად" მივლის ზედ. მზის სხივებიც ტალღებად მივლის, არამცხუნვარედ. <br /><br />ეს შეგრძნებაც ამ ტალღებს ჰგავს<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-3187514625511043104?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-91337709828465180842010-07-21T23:35:00.003+04:002010-07-22T00:10:12.936+04:00<blockquote><span style="font-style:italic;">all inclusive</span><br />ანუ<br /><span style="font-style:italic;">ყველას, ვინც ოდესმე...</span></blockquote><br /><br />ხელზე შემეხე „შემთხვევით“ ხელით <br />თუ გაგიშტერდა ჩემს მკერდზე მზერა<br />მე არც გელოდი, არც ახლა გელი<br />რისიც მჯეროდა, იმისვე მჯერა<br /><br />ხელში აგყავდი ცეკვის დროს უცებ<br />ხანაც უბრალოდ წყალში მაგდებდი<br />ხან გარიდებდი კოცნის დროს ტუჩებს<br />ბერძენ ქალღმერთის სახელს მარქმევდი <br /><br />თითქმის გიყვარდი, თავს გარიდებდი<br />შენ გხიბლავდი თუ მიყვარდი თვითონ <br />ხან არ გიცნობდი, ხან ვერ გიტანდი<br />ხან შენ ფიქრობდი - გამოვა ვითომ?!<br /><br />ხან გპოულობდი, ხან შენ მეძებდი<br />ვიკვეთებოდით ხანაც გზადაგზა<br />ხან ვინ ვიყავი, ხან ვინ იყავი<br />და სახელები გერქვა სხვადასხვა<br /> <br />არ იცვლებოდა ფონი გარშემო<br />და იცვლებოდნენ რითმები მხოლოდ<br />ვიმახსოვრებდი სახე(ლ)ებს, ხელებს<br />და ჩემს პარტიას ვმღეროდი სოლოდ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-9133770982846518084?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-91404459533369859972010-07-15T15:10:00.012+04:002011-06-01T01:55:34.262+04:00.<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">@*@*@*1*@*@*@</span><br /></span><br />პირველი, რაც თვალში მოხვდა, თეთრი ფერი იყო. ყველაფერი თეთრი. თითქოს მშვიდად თეთრი. მერე გაახსენდა საყოველთაოდ მიღებული სტერეოტიპი: „გონზე მოსულს არაფერი ახსოვდა“. დაფიქრდა და მიხვდა, რომ ყველაფერი კარგად ახსოვდა. ყველაფერი. გონების დაკარგვამდე.<br />კადრები ნელ-ნელა ამოტივტივდა გონებაში. თითქოს ნახევრად გახელილი თვალებით უყურებდა: მშვიდად იდგა და მწვანე შუქს ელოდა, მიუხედავად ცარიელი ქუჩისა (ასეთ რეჟიმზე გადასასვლელად 1თვე არ დასჭირვებია. ჩამოსვლის დღიდანვე ისე გადაეწყო, თითქოს ამათი სისხლი ჰქონდა ძარღვებში და უბრალოდ ხანმოკლე განშორების მერე ისევ დაბრუნებოდა ცხოვრების ჩვეულ რიტმს. მაგრამ ეს მხოლოდ მსგავს დეტალებში. ისე - უჭირდა. მიუხედავად იმისა, რომ არც პირველად იყო აქ და არც უცხო იყო მისთვის ეს ყველაფერი). როგორც იქნა აინთო. შუამდე გადასულმა მარცხენა თვალის კუთხით წითელი ფერი შეამჩნია. თვალშისაცემად წითელი. ახლად წითელი. იდგა. ისიც იცდიდა. რატომღაც იფიქრა, რომ პორშე უნდა ყოფილიყო. არც შეუხედავს, ისე იფიქრა. მერე გადახდილი თავი შეამჩნია, მაგრამ საჭესთან მჯდომისთვის არც შეუხედავს. ვერ მოასწრო. იგრძნო, რომ წითელი ფერი გაიდღაბნა ჰაერში. მერე გაიდღაბნა მწვანე, რომელიც ჯერ კიდევ ენთო, თითქოს მის გადასვლას ელოდებოდა. მერე უცებ შავ-თეთრი გახდა ყველაფერი და...<br /><br />......................................................................................................<br />......................................................................................................<br /><br />პირველი, რაც თვალში მოხვდა, თეთრი ფერი იყო. ყველაფერი თეთრი. თითქოს მშვიდად თეთრი.<br /><br />თვალები ისევ დახუჭა და კიდურები ოდნავ აამოძრავა. ოთხივე ადგილზე იყო და არც სტკიოდა. ‘პრინციპში, რატომ უნდა მომტყდომოდა ან ხელი, ან ფეხი? უბრალოდ გულის წასვლით კიდურები არ უნდა ზიანდებოდეს, ვფიქრობ. ‘ მაინც უფრო დამშვიდდა და თამამად გაახილა თვალები, რომ ამჯერად რეალობას დაბრუნებოდა და კარგად აღექვა, სად იწვა.<br />მოსალოდნელ რეალობაში მოულოდნელი დეტალი დახვდა. ეს მოულოდნელობა გაუნძრევლად იჯდა ფანჯარასთან დადგმულ სავარძელში და ინტერესით ადევნებდა თვალს მის ყოველ მოძრაობას. ჩაცმულობის მიხედვით აქაურ პერსონალს არ ჰგავდა. ერთი შეხედვით ადვოკატს მოგაგონებდათ, რომელიც სასწრაფოდ გამოეძახათ მდიდარი კლიენტის ინტერესების დასაცავად. მაგრამ ეს შთაბეჭდილება მალევე გაქრა „მოულოდნელობის“ ღიმილთან ერთად. ‘არა, ადვოკატები არც ასეთი სიმპატიურები არიან და არც ასე გულიანად გაღიმება შეუძლიათ. თან რაღაც არ მახსოვს, ვინმეს წინააღმდეგ სარჩელი მქონდეს შეტანილი ან ასეთის დაქირავების საშუალებას მაძლევდეს ჯიბე.’<br />ბალიშიდან წამოწევა მისასალმებლად საკმაოდ ცუდი იდეა აღმოჩნდა. თავში ისეთი ტკივილი იგრძნო, რომ აშკარად სახე შეეცვალა და უღონოდ დაესვენე ისევ უკან. ფანჯარასთან მჯდომის სახემ თითქოს მისი მიმიკა აირეკლა. ღიმილი მომენტალურად შეცვალა შეშფოთებამ. მისდა საბედნიეროდ სავარძლიდან წამოდგომა კი არა, წამოხტომაც კი უმტკივნეულოდ მოახერხა. მერე თითქოს მიხვდა, რომ ცოტა თავშეუკავებლად გამოუვიდა და ისიც უკან დაჯდა:<br />- ძალიან გტკივა? ექიმმა თქვა, მშვიდად უნდა იწვესო. ვერ მოვასწარი გაფრთხილება. ჩემი ბრალია... მმმ... შენობით რომ მოგმართე... არა უშავს?<br />ტკივილი ყრუდ კიდევ იგრძნობოდა და ამ ფონზე ცოტა მეტი დრო დასჭირდა მშობლიურ ენაზე წარმოთქმული ამ ყველაფრის და მარცხენა ხელზე ამავე ენაზე შესრულებული წარწერით ვერცხლის ბეჭდის აღქმას. ბოლოს იმპულსებმა გონებამდე მიაღწია, მაგრამ მოულოდნელობის ეფექტმა თავაზიანობა გადაწონა და პასუხის გაცემა ვერ მოახერხა. „გაუგებრობა“ თითქოს მიუხვდა გასაჭირს და გაეღიმა:<br />- უკაცრავად, პირადობის დამადასტურებელი რამე მოწმობა მჭირდებოდა და... მარტო სახელიც საკმარისი აღმოჩნდა, მივმხვდარიყავი, სადაური ხარ. მართალი გითხრა ვერ ვიფიქრებდი. აქაურისგან ვერ განგასხვავებდი. - და რაღაცნაირად მობოდიშებით გაუღიმა.<br /><br />......................................................................................................<br />......................................................................................................<br /><br />კარები მოულოდნელად გაიღო, და როგორც მოსალოდნელი იყო, თეთრებში ჩაცმული ქალი შემოვიდა. ‘ახლა მკითხავს - გაიღვიძეთ?! - არ მიყვარს, თავისთავაც ცხად ფაქტებს შეკითხვის სახეს რომ აძლევენ.’ მისდა გასაოცრად ქალმა უბრალოდ გაუღიმა, თან აშკარად გახარებულმა. ეს ის ყალბი ღიმილი არ იყო, რომელიც ხან მოსწონდა, უბრალოდ იმიტომ, რომ ღიმილი იყო და არა ბღვერა, და ხან აღიზიანებდა.<br /><br />- როგორ გრძნობთ თავს?<br />- თავი მტკივა.<br />- კი, ეგ გასაგებია... - ღიმილი უცებ უცნაურმა გამომეტყველებამ შეცვალა.<br /><br />ჯერ თეთრხალათიანს გადახედა ცოტა შეშფოთებულმა. მერე სავარძლისკენ გადაიტანა მზერა და... სავარძელი ცარიელი იყო. კარებში იდგა. ოდნავ გასაგონად უთხრა მეჩქარება, დავბრუნდებიო და გავიდა.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">@*@*@*2*@*@*@</span></span><br /><br />ოპერაცია რამდენიმე დღის შემდეგ დანიშნეს. გადადებას არც აზრი ჰქონდა და არც ღირდა. არ შეწინააღმდეგებია. ოჯახს არ გააგებინა. უწყინარი ტყული მეგობრებთან ერთად 10 დღიანი მოგზაურობის შესახებ საკმარისი აღმოჩნდა. არც მართლა სამოგზაუროდ წასული მეგობრებისთვის მოინდომა შეტყობინება - ‘ძლივს შვებულება აიღეს და ვერ ჩავამწარებ დასვენებას. კარგად ჩაივლის ყველაფერი და თან ისედაც 1 კვირაში ჩამოდიან.’ სახლი და ელემენტარული მოსაგვარებელი საკითხები აქაურობისთვის უჩვეულო სიცხეში ჯერ კიდევ ქალაქში დარჩენილ ერთ დროს „ერთ კავშირში“ მყოფი მოძმე ქვეყნიდან ჩამოსულ მეგობარს გადააბარა, მოასწრო მის გამგავზრებამდე. და დამშვიდდა. <br />დაზღვევა, კეთილგანწყობილი ხალხი და გარემო აღელვების საფუძველს არ აძლევდა. და რაც მთავარია... რაც მთავარია სავარძელი ფანჯარასთან ყოველ დღე დაკავებული იყო. <br /><br />რამდენიმე დღიანი მოსამზადებელი პერიოდი საუკეთესო დრო გამოდგა ერთმანეთის კარგად გასაცნობად. პრინციპში, ერთმანეთის - ცოტა ხმამაღალი ნათქვამი იყო. ზედმეტ ემოციებს და გადაღლას არ ურჩევდნენ ექიმები, ამიტომ თვითონ შეკითხვებით და კომენტარებით იფარგლებოდა და ისმენდა, ისმენდა, სიამოვნებით ისმენდა რამდენიმე დღე. ერთადერთი შეკითხვა, რომელიც არ დაუსვამს და რომელზეც პასუხიც უკვე ყველაზე მეტად აინტერესებდა და აშინებდა, იყო - ‘როდის მთავრდება შენი მივლინება აქ?’ ისიც არ ეხებოდა ამ თემას, თითქოს ერთ-ერთი რიგითი საქმიანი ვიზიტით კი არა, განუსაზღვრელი ვადით იყო ჩამოსული და როდემდეც უნდოდა, დარჩებოდა.<br /><br />პალატა მზიან მხარეს იყო და დღის ერთ მონაკვეთში მზე ისე შემოდიოდა, სავარძელში მჯდომს პირდაპირ თვალებში ურტყამდა. ის ამ დროს თვალებს ჭუტავდა სიცილით და სიცილისას პატარა ბიჭს ემსგავსებოდა. ალბათ ლოყებზე გაჩენილი ე.წ. „ямочки“ აძლევდა ამ იერს. <br />ასეთ დროს ოდნავ ქვევით დებდა თავს ბალიშზე, ჩასრიალდებოდა და ღიმილით აკვირდებოდა ამ სანახაობას. ასეთ დროს მზესთან ერთად ტალღას გრძნობდა ოთახში, ბედნიერების უეცრად გაჩენილ ტალღას, რომელიც თავიდან ბოლომდე გადაუვლიდა საწოლს და საოცარი სისავსის და სითბოს შეგრძნებას უტოვებდა. ‘თუ შეიძლება ადამიანი ოპერაციის წინ ბედნიერი იყოს, მე - ბედნიერი ვარ!’ მაგრამ ხმამაღლა ამის თქმას ვერ ბედავდა. <br /><br />იდილიას მაქსიმუმ ექთანი თუ დაარღვევდა. ნემსით ან წამლით ხელში შემოსული. ამ დროს მომენტალურად უნდა მოესწრო მზერის სავარძლიდან კარზე გადატანა, რომ დროებით დამშვიდობებოდა. დროებით. აქამდე შემთხვევა არ ყოფილა, არ მობრუნებულიყო. გვიან საღამომდე, სანამ აქაური განრიგი ფხიზლად ყოფნის საშუალებას და უფლებას იძლეოდა და სანამ დერეფანში ღამის მორიგე ექიმის ფეხის ხმას გაიგებდნენ. მერე შეთქმულებივით ჩუმდებოდნენ და ფეხის ხმის მიწყნარებისთანავე მთავრდებოდა გრძელი დღე. <br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">@*@*@*3*@*@*@</span></span><br /><br />ადრე გააღვიძეს. ცოტა ხანი გაუჭირდა მიხვედრა, სად იყო. როგორც ჩანს წამალმა კარგად იმოქმედა. ძილითაც გათიშულს ეძინა, უსიზმროდ. <br /><br />- რომელი საათია? <br />- 7-ის ნახევარი. ხომ არ ნერვიულობ? <br />- არ ვიცი, წამალი არ მაძლევს ემოციებში გარკვევის საშუალებას. <br /><br />დუნედ გაეღიმა. ‘საინტერესოა, რას განიცდიან სიკვდილმისჯილები, დილით წასაყვანად როცა მიაკითხავენ?!... რა სულელური შედარებაა!’ ფიქრები გაიდღაბნა და ფორმები მიიღო. გეომეტრიული ფიგურების ფორმები. მერე იგრძნო, რომ იწვა ისევ. ოღონდ უკვე მოძრავ საწოლზე. ‘რა სიმპატიური ექიმია. ეს არის ასისტენტი? გამიმართლა, აქ რომ მოვხვდი. умереть, так с...’ ისევ გაეღიმა. ვერც კი გაბრაზდა საკუთარ ფიქრებზე. <br /><br />უცებ აზრები თითქოს გაიყო და შუაში სფეროსავით რაღაც გაგორდა. ‘არ მოვა? არ მოვა დღეს? დავიჯერო ოპერაციამდე არ მოვა?’ სფერო თხელი შუშისგან იყო გაკეთებული. ოდნავ უხეში შეხება და დაიმსხვრეოდა. უცებ შეგრძნება გაუჩნდა, რომ ორივე ფეხაკრეფით მივიდა ამ დღემდე, ძალიან ფრთხილად, ფეხაკრეფით, თითქოს ეშინოდათ, ეს სფერო არ დაემსხვრიათ. ‘ალბათ ისიც გამოცდილია, იცის, რა სიფრთხილეა საჭირო. ალბათ რამდენი რაღაცის თქმა ვერ მოვასწარით... დავიჯერო არ მოვა?’ ფიქრი შუა გზაზე შეწყდა, ისე რომ, ვერც კი შეამჩნია როგორ შეიყვანეს საოპერაციოში....<br /><br />......................................................................................................<br />......................................................................................................<br /><br />დერეფნის ბოლოს კედელზე მიყუდებული ადამიანის ჩრდილი იატაკზე ირიბად დაეცა და საგორავაბელი მაგიდის გადაკვეთაზე გადატყდა...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">@*@*@*4*@*@*@</span></span><br /><br />ისევ ნაწყვეტი აზრები. უაზრო. ფორმები. წყურვილი. უცნაური შეგრძნებები. მერე უცებ ყველაფერი გაქრა და უსიზმროდ დაეძინა. <br /><br />უკვე საღამო. ოთახში მზე არ შემოდიდოდა. არც სავარძელი იდგა. ოთახი თითქოს სხვანაირად თეთრი იყო. სხვა ოთახი. პერიოდულად ისმოდა ფრაზა „ყველაფერმა კარგად ჩაიარა“. პერიოდულად იღებოდა კარი და თეთრი, თეთრი, თეთრი... სულ ღიმილი. წამალი. ნემსი. ძილი. ღიმილი. წამალი. ნემსი. მერე ისევ მოძრავი საწოლი. ისევ ოთახი. ახლა უკვე ნაცნობი. ისევ ის თეთრი. მზე ახლა უკვე სავარძლის საზურგეს და კედელს ეცემოდა. სავარძელი ცარიელი იყო. აზრები ნელ-ნელა უფრო გამოკვეთლი და აღქმადი გახდა. წამლის დოზა - მცირე. ექიმის ვიზიტები - უფრო იშვიათი. <br />სავარძელი ცარიელი რჩებოდა, მეგობრების დაბრუნებამდე - 2 დღე <br /><br />......................................................................................................<br />......................................................................................................<br />......................................................................................................<br /><br />- არა, საშიში არაფერია. ეს გარკვეულწილად წამლებით იყო გამოწვეული და გარკვეულწილად იმით, რაც ამოაჭრეს, შესაბამისად - კერაც გაქრა. <br />- ხომ არ გაუგრძელდება?<br />- არა, არა, ოპერაციის შემდეგ აღარც ჰქონია მსგავსი არაფერი. არც სმენითი და არც მხედველობითი. <br />- თვითონ დარწმუნებულია, რომ ის უბრალოდ უკან გაფრინდა და წუხს, რატომ არ დაემშვიდობა. ალბათ გამოწერის მერე ჯობია, ავუხსნა, რა და როგორ იყო.<br />- ნამდვილად, ახლა არ ღირს ზედმეტი ემოციური გადატვირთვა. აუხსენით, რომ ეს ჰალუცინაცია აღარ განმეორდება და საერთოდ, ყველაფერი კარგად დამთავრდა. <br />მიხარია, რომ დაბრუნდით. მაინც ძნელია, უცხო ქვეყანაში მარტო ასეთი რაღაცის გადატანა. ყველა გაოცებული და აღფრთოვანებული ვიყავით თქვენი მეგობრის ოპტიმიზმით და სითამამით. კარგი, მოგვიანებით შემოვივლი. რამე თუ დაგჭირდებათ, ზარი დარეკეთ.<br />- მადლობა<br /><br />ჩურჩული შეწყდა. კარის სახელურის და მოახლოებული ნაბიჯების ხმა. თვალები არ დაუხუჭავს. ‘რისთვის მოვატყუო, თითქოს მეძინა?!’<br />- გესმოდა ყველაფერი?!<br />გაუღიმა პასუხად. Willkommen in die Realität<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">@*@*@*5*@*@*@</span></span><br /><br />აქ ყოფნის 4 თვის მანძილზე პირველად იგრძნო თავი ასე „სხვანაირად“, „მაღლად“. ცოტა დისკომფორტი ახლდა ამ სიმაღლეს, გადაჩვეული იყო. ‘კედებიდან მაღალ ქუსლებამდე’ - სტატია ხომ არ დავწერო? არა, რად მინდოდა დღეს, რა მრჯიდა? კიდევ კარგი, არ მეჩქარება, თორემ ამ ტემპით როდის სად მივაღწევ?! მთავარია არ ჩამოვვარდე!’<br /><br />შუქნიშანზე დიდხანს ენთო წითელი. შაბათი nachmittag აქ ყოველთვის წყნარი იყო. ეს ქუჩა კი თითქმის უკაცრიელი. მერე ნელ-ნელა დაიწყო გადასვლა. ფიქრებში რიცხვი ამოტივტივდა. 13. ‘ფაქტიურად მეორედ დაბადების დღე მაქვს! 3 თვის გავხდი. თან... რა უცნაურია, ზუსტად 3 თვის წინ, 13-ში, ზუსტად ამ შუქნიშანზე...’ <br /><br />შუამდე გადასულმა მარცხენა თვალის კუთხით წითელი ფერი შეამჩნია. თვალშისაცემად წითელი. ახლად წითელი. იდგა. ისიც იცდიდა. რატომღაც იფიქრა, რომ პორშე უნდა ყოფილიყო. არც შეუხედავს, ისე იფიქრა. მერე გადახდილი თავი შეამჩნია, მაგრამ საჭესთან მჯდომისთვის არც შეუხედავს. ვერ მოასწრო. დაინახა, რომ წითელი ფერი უცებ მის თვალების გასწვრივ აღმოჩნდა. მერე ოდნავ მაღლაც კი. თითქოს ზემოდან დაჰყურებდა ორი ფარი. და ტკივილისგან გონება დაკარგა. ერთბაშად, კადრების გაშავთეთრების გარეშე. <br /><br />პირველი, რაც გონზე მალევე მოსულმა გაიფიქრა - ‘რისთვის ავბობღდი ამხელა ქუსლებზე? თუ მეგონა, ფეხის გადაბრუნება მარტო ბალერინებისთვის არის დამახასიათებელი?’ მერე მშობლიურ ენაზე მორიდების გარეშე გულიანად ამოთქვა მცირე ფრაზა და თვალები გაახილა. თვალში ძალიან ნაცნობი „ямочки“ მოხვდა. ძალიან ნაცნობი ღიმილი და ტკივილამდე ახლობელი, თითქმის მშობლიური ნაკვთები, ოდნაც გაოგნებაშერეული. ნაცნობი ხმა ცდილობდა გამოერკვია, წამოდგომა თუ შეეძლო და მოტეხილი ხომ არ ჰქონდა ფეხი. უცებ მიხვდა, რომ გაოცებისგან ტკივილს ვეღარ გრძნობდა. პირი გაეღო. პასუხის გაცემას ვერ ახერხებდა. ‘ახლა ხელზე დავხედავ და ბეჭედი თუ დავინახე, გული წამივა, ზუსტად ვიცი. ცხოვრებაში მესამედ. ამჯერად შოკისგან.’<br /><br />................ ................ ................ ................ ................. ................ <br /><br /><br />გული წაუვიდა..... :)<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;"><br /><span style="font-weight:bold;">ც.<br /><br />09.07.09 - 07.07.10</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-9140445953336985997?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-53999739868386902452010-07-12T14:09:00.001+04:002010-07-13T02:27:28.276+04:00როცა ფაეტონი-მოჩვენება<br />ჩემი აივნის ქვეშ ჩაიქროლებს<br />როცა მეათასედ მეგონება<br />შენი დაძახება გავიგონე<br /><br />როცა მეათასედ მოვტყუვდები<br />როცა მეათასედ გაცრუვდება<br />როცა დავივიწყებ ყველაფერს და<br />ძველი ტკივილებიც გაყუჩდება<br /><br />მაშინ კიდევ ერთხელ დავინახავ<br />კიდევ ერთ წყვილ თვალებს გავუღიმებ<br />კიდევ ერთ წყვილ ბაგეს ვაკოცებ და<br />კიდევ ერთხელ მშვიდად წავუძინებ<br /><br />მერე კიდევ ერთხელ მომბეზრდება<br />გაუცხოებული სარეცლები<br />მერე კიდევ ერთხელ აღმოჩნდება<br />ეს ის არ ყოფილა. გავეცლები<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-5399973986838690245?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-42853956433850537132010-07-11T14:19:00.006+04:002011-06-01T01:56:03.685+04:00<blockquote>პროლოგის ნაცვლად. იოახიმ ლöვის მიმართვა მიხაელ ბალაკს:<br /></blockquote><span style="font-style:italic;"><blockquote>"მე მრავალი ცოდვა მიმიძღვის ამქვეყნად, როგორც მწვრთნელს, ისე როგორც კაცს, თითქმის ყველა ღირსება და ყველა ნაკლი ჩემი გუნდისა მიტარებია. ვაჟკაციც ვიყავი და მშიშარაც, არგენტინას ვებრძოდი, მეშინოდა ესპანეთის ნაკრებისა, კაშნეუბრალოდმოხვეულიც ვიყავი და გაციებულიც, მაგრამ ჩემი ბიჭებისთვის არასოდეს მიღალატნია, მიხა..."</blockquote></span><br /><br />ჩემპიონატი დასრულდა (თითქმის), უვუვუზელობის გეშინოდეთ, ხალხო! <br /><br />ცხელი ზაფხული და ცხელი ემოციები. გრილ გარემოში და ცივი სასმელით ხელში. არ მეგონა, ამდენი ემოცია თუ მქონდა კიდევ შერჩენილი. თურმე მქონია. კარგად გამოვიზოგე. გერმანიის ყველა თამაშისთვის. ეს არ იყო მატრაკვეცობა და ტიპობა: "მე ფეხბურთს ვუყურებ,მე ჩემპიონატის საყურებლად ტერასაზე დავდივარ". ეს იყო ნამდვილი, მძაფრი და ძალიან სასიამოვნო შეგრძნებები მეგობრებთან ერთად. რომელთა დიდ ნაწილს შეიძლება ფეხებზე ეკიდა ფეხბურთი :)<br /><br />მუდმივი და ყველაზე აქტიური მაყურებლები ორნი ვიყავით. მე კალოსთან ცხადია ვერ მოვალ, კალოსთან, რომელსაც ლამის 74 წლის ჩემპიონატის გოლები ახსოვს (გაუგებარია საიდან). მაგრამ ამ წელს განსაკუთრებით გამიმძაფრდა გულშემატკივრობის შეგრძნება. ალბათ ზედმეტია კიდევ ერთხელ აღნიშვნა იმის, თუ ვის ვგულშემატკივრობდით - გერმანიას. ნერვიულობ, ესე იგი ცოცხლობ! გიხარია, ესე იგი ცოცხლობ! განიცდი, ესე იგი ცოცხლობ! <br /><br />ყველა ამბობდა, უცნაური და არაორდინალური ჩემპიონატია, რომ უცნაურად დაიწყო და ყველაფერია მოსალოდნელი. მერე უკვე უფროსი თაობის წარმომადგენლებმა მითხრეს, რომ ყოველ ჯერზე ასეა, სულ ასე ვამბობთ, ყველა ჩემპიონატზე. უბრალოდ მერე გვავიწყდებაო :)<br /><br />ასეა თუ ისე, მაინც კარგი საყურებელი იყო. გული მწყდება, რომ უცებ, ერთბაშად დამთავრდება ხვალ ყველაფერი და ცოტა ხანში დაგვავიწყდება. <br /><br />არც ვუვუზელა მიშლიდა ნერვებს და პრინციპში არც აგრესიული ფანების (ფანობა საერთოდ ეს რა არის, ნუ...) გამოხდომები. ეს უცნაური საყვირი ცხოვრების ნაწილი გახდა ამ მოკლე ხნის განმავლობაში. მგონი მომიწევს, ჩანაწერი ვიშოვო სადმე და ყოველ ღამე 22:30 ჩავირთო, თორემ დისკომფორტი შემექმნება მალე. <br /><br />ცოტა ხანი ალბთ ინერციით გაგვყვება სალაპარაკოდ და გასასხსენებლად ეს საოცრად ცხელი ერთი თვე. გამახსენდება, როგორ ვავსებდი სახლში მამაჩემთან ერთად ცხრილს. როგორ ოდნავ შეშფოთებული და გაღიმებული მიყურებდა დედაჩემი. როგორ ვარჩევდი ტელეფონით ჩემს ძმასთან ლამის ყოველ გოლს. როგორ ვემზადებოდი თითქმის ყოველ საღამოს ფეხბურთის საყურებლად. როგორ მივდიოდი 17:30-იან მატჩზე და ტერასის გრილ გარემოში დიდ ტელევიზორში ვუყურებდი, მერე მოვდიოდი სახლში, ცივ შხაპს მივიღებდი და არ მეზარებოდა ისევ იქ წასვლა. ახლა უკვე გარეთ და დიდ ეკრანზე 22:30 საათიანი მატჩის საყურებლად. <br /><br />გამახსენდება იქ მყოფი კომენტატორების და სპორტული ჟურნალის მფლობელის დამცინავი კომენტარები გერმანელების მიმართ. რა ქნას, ვერ მალავდა თავის დამოკიდებულებას. უცნობის გამოქომაგებაც გამახსენდება.<br /><br />გამახსენდება გვერდზე მაგიდასთან მჯდომი უცხო ხანშიშესული მამაკაცი, ჩემი გულშემატკივრობით და ფეხბურთში "განსწავლულობით" მოხიბლული და კონტაქტში შემოსული (მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდით მისი ვინაობა). <br /><br />გამახსენდება უცნობი და ცნობადი სახეები ტერასის ქოლგებს ქვეშ. მეპატრონე და მენეჯერი, მიმტანები და ბარმენები. ნაჩუქარი ვისკი და ნაყიდი fრი, რომელიც ტრადიციად იქცა. ერთი რაც არ გამახსენდება - ლუდია, რომელიც ჯერ კიდევ არ მიყვარს და ძალით შეყვარება არ მიცდია. არა და წელს მივხვდი, რა მაგრად წავიდოდა ამ ყველაფერთან. <br /><br />გამახსენდება ჩვენი მეგობრის შვედი და ქართველი სტუმრები, შეფები, რომლებიც უინდიფერენტულესი სახით უყურებდნენ ნახევარფინალს. იმდენად ინდიფერენტულად, ლამის შემრცხვა ჩემი ამოძახილების და წამოყვირებების დაძაბულ მომენტებში.<br /><br />სანდრო ცნობილაძე გამახსენდება თავისი ყოყმანით: ჩემპიონატის ბოლომდე ვერ გადაწყვიტა, პოდოლსკია თუ პადოსლკი, ჩავია თუ ხავი. ვერც იმ აზრს შეეგუა, რომ ბეკჰემი არ თამაშობდა და ბურთი გაუგორა ფეხებში. <br />დავით მინაშვილიც გამახსენდება. რვაფეხის წინასწარმეტყველაბა არ გვეყოფოდა, ნახევარფინალებში მისი ხმა რამდენიმე წამით ადრე რომ არ ყოფილიყო მახარობელი ჩვენს ეკრანებზე ჯერ არ გასული გოლებისა?! <br /><br />იტალიელების ცრემლები გამახსენდება და მარადონას მის ფიგურასთან საოცრად შეუსაბამო ჩაცმულობა. განას წაგება გამახსენდება, არადამსახურებული და მიკ ჯაგერის კმაყოფილი სახე ტრიბუნაზე. ყველა გავარდნილი გუნდი გულით მეცოდებოდა, ყველა, ვინც თამაშობდა და არ დადიოდა სტადიონზე პეპლების საჭერით ხელში. <br />საერთოდ, მაგარი საყურებელია თამაშის შემდგომი ემოციები. ორივე გუნდის. და ერთმანეთთან დამოკიდებულების გამოხატვა - მილოცვა თუ... მისამძიმრება(? ცოტა არასწორი ნათქვამია). მწვრთნელების სიხარული და გულში ჩახუტება ბიჭებისა. კიდევ - სტადიონზე ორი მოწინააღმდეგე გუნდის ფეხბურთელების ურთიერთობა ფეხბურთს მიღმა. წაქცეულის აყენება და წაქცეულის ცემა... წაქცეულს რომ არ ურტყამენ, ეს ზოგისთვის უცნობი აღმოჩნდა...<br /><br />ყველა მეგობარი გამახსენდება, ვისთან ერთადაც ერთ მატჩს მაინც ვუყურე. ყველას ვერ ჩამოგთვლით მაგრამ ჩათვალეთ, რომ მოგიხსენიეთ :) ისინიც, რომლებიც სატელეფონო ხაზზე იყვნენ ჩემთვის მნიშვნელოვანი თამაშების დროს. ისინიც, რომლებიც მოწინააღმდეგე გუნდის გულშემატკივრობის მიუხედავად, ერთობით აღიარებდნენ ჩემი ფავორიტების უპირატესობას და წლევანდელ განსაკუთრებით კარგ "ფორმაში ყოფნას".<br /><br />ნახევარფინალის (გერმანია-ესპანეთი) წაგების შემდეგ მომენტალურად აწკრიალებული მობილური და მამაჩემის ფრაზა: 'სასწრაფო ხომ არ გამოვიძახო?!' და მეორე დღეს ჩემს წითელ კაბაზე მისი რეაქცია გამახსენდება: 'რა არის, ვერ გავიგე, არ გრცხვენია? შავი თუ არა ნაცრისფერი მაინც ჩაგეცვა რამდენიმე დღე! ეს წითელი რა არის?!' - ყველაფერი დაცინვის გარეშე, მსუბუქი ირონიით თქმული, სამხრეთ ამერიკული ლამაზი ფეხბურთის მოყვარულის მიერ, რომელმაც წელს გერმანია სათანადოდ დააფასა და ჩემპიონობა უწინასწარმეტყველა, მაგრამ ვაგლახ, მამაჩემის ნათქვამი როდი ჰგავდა წინასწარმეტყველებას რვაფეხისას...<br /><br />კიდევ ლინკები გამახსენდება, ჩემს ვოლზე დადებული, სრულიად გალაქტიკაში გავრცელებული და Jogi-ს შემარცხვენელი... მაინც ბოლომდე ვირწმუნებ, რომ მონტაჟი იყო, იმიტომ რომ ჩემს თვალში Löwი დახვეწილი და (იმედია ყურში ცუდად არ მოგხვდებათ) светский ჩანდა ბოლომდე.<br /><br /> <br />გამახსენდება, რომ არც ერთი გავარდნილი გუნისთვის არ დამიცინია და არც ნიშნისმოგებით მიმიმართავს მათი გულშემატკივრებისთვის. ერთადერთი, რაც ვთქვი, არგენტინამ თუ წააგო ერთ სიმღერას მივუძღვნი მეთქი და დავდე კიდეც - "Don't cry for me Argentina". დავიჯერო ამისთვის დავისაჯეთ?...<br /><br />გარკვეულ დრომდე ყველა ჩვენი ხუმრობა და კომენტარი გამახსენდება. ზეპირსიტყვიერი თუ წერილობითი (fb-ზე). <br /><br /><br />Berliner Philharmoniker-ების მიერ დაკრული Berliner Luft გამახსენდება, საყვირების პარტიას ვუვუზელებით რომ ასრულებდნენ. აი <a href="http://www.facebook.com/?ref=home#!/video/video.php?v=10150226249180484&ref=mf">ეს ვერსია</a>. დააჭირეთ და მოისმინეთ. როგორ მიყვარს, ასე რომ ხუმრობენ და ცანცარებენ კლასიკოსები :) <br /><br />თემატური fb სტატუსები და კომენტარები გამახსენდება. უნდა ვპოვო და პოსტად გარდავთქვა, საქმე ვქმნა საჭოჭმანები. ან აქვე ჩავრთო, ისტორიის პარაგრაფებს ბოლოში დოკუმენტები რომ ჰქონდა ხოლმე დართული, აი ისეთი სახით. <br /><br />აი რვაფეხა კი უბრალოდ არასოდეს დამავიწყდება. ახალი ტალღა, რომელმაც მოიცვა სრულიად საფეხბურთო სამყარო. რვაფეხა, რომლის არსებობის შესახებაც საკმაოდ გვიან, გადამწყვეტი ნახევარფინალის წინ შევიტყე და ფეხებს... კი არა ყურებს არ დავუჯერე. <br /><br />განვიხილო ვერსიები? ან ჩამოვთვალო მაინც? <br />რვაფეხა მოსყიდულია! ჩემპიონატი გაყიდულია! რვაფეხას რაღაცას უყრიან! რვაფეხა დაკლეს და შეჭამეს ნაცისტებმა! რვაფეხა შეცვალეს! რვაფეხა ცოცხალია! რვაფეხა ბრუნდება! წინასწარმეტყველი რვაფეხას შურისძიება! несгибаемая нога осьминога!...<br /><br />ვფიქრობ, კინოინდუსტრიისთვის საკმაოდ კარგი საკბილოა ეს რვაფეხა. შევთავაზებდი "კუჩხი ბედინერი 2"-ის გადაღებას. მთავარ როლში თავისთავად პაული იქნებოდა დამტკიცებული. თუ უარი არ თქვა ამხელა ემოციური დატვირთვის შემდეგ. ან იქნებ ვარსკვავური დაავადება შეეყარა ამასობაში, თავში აუვარდა, ან ფეხში, ეს პოპულარობა. <br /><br />არა, ვერ დავიჯერებ რომ გერმანელები ამაზე წავიდოდნენ და უმწეო ცხოველის წინააღმდეგ დიდი ბაბუების მიერ გენეტიკურად თუ ზეპირსიტყვიერად გადმოცემული წამების მეთოდებს გამოიყენებდნენ, თან დასძახოდნენ: ბალაკსამც შაეწირები! ესეც ფილმის სიუჟეტს ან ფინალს ემსგავსება: კლოზე პირისპირ ხვდება რვაფეხას, მაგრამ ვერ იმეტებს მოსაკლავად. რისთვისაც მას გუნდიდან მოიკვეთენ. განრისხებული გერმანელები თვითონ გადაწყვეტენ შურისძიებას. თან კლოზეს დაჰყვირიან: მოჰკალ, მარჯვენა არ მოსჭერ, უკან მისდევდი მა რადა?... რთულია მარჯვენა მოაჭრა რვაფეხას, დილემის წინაშე დგები, რომელია ის მარჯვენა, რომელიც უნდა მოჰკვეთო?! <br />რვაფეხა ღირსეულად იტანს წამებას. არ შაიწირვის სულძაღლი (სულსპრუტი)...<br />ვნახოთ, ბოლო პროგნოზი რამდენად გამართლდება. თუმცა, ეს პროგნოზი არაცალსახა აღმოჩნდა. ორივე ვერსია გაჟღერდა. ჩირქს ცხებენ პაულის უმწიკვლო სახელს! <br /><br />საუკეთესო ფეხბურთელი? ვფიქრობ, კასილასს დაასახელებენ, თუ ფინალში რამე სასწაული არ მოახდინა და თავი არ შეირცხვინა. და დამსახურებულადაც. აი ამ ბიჭის გამო ვაფასებ მარტო ესპანეთის ნაკრებს!<br /><br /><br /><br />ეპილოგის ნაცვლად:<br /><br />ერთ-ერთი მატჩის შემდეგ დავწერე: რად მოველ ქალად, რატომ არ მოველ ბიჭადა?! მაგარ ფეხბურთელად რომელიმე მაგარ ქვეყანაში! ვითამაშებდი ასევე მაგარ საკლუბო გუნდში და ვიქნებოდი ჩემი ქვეყნის ეროვნული ნაკრების მაგარი და "ჯიგრიანი" ( :) ) თავდამსხმელი, ან თუნდაც მცველი! და აი ეს ჩემი ემოციები უფრო სწორად იქნებოდა მიმართული!<br /><br />ხო...<br /><br />გერმანია ფინალში თუ გავიდა, აუცილებლად დავიხატავ სახეზე თუნდაც პატარა დროშას, და ისე მოვალ მეთქი საგულშემატკივროდ, დავიქადნე... არ მომიწია... და მთელი ჩემპიონატის მანძილზე იმას ვფიქრობდი, ალბათ რა ბედნიერებაა, საკუთარ ეროვნულ ნაკრებს რომ გულშემატკივრობ, რა ემოციაა და რამხელა სიხარულია მეთქი ალბათ. მე გერმანიაზე ვინერვიულე ასე, მართლა ვინერვიულე ყველა გადამწყვეტი თამაშის წინ. თამაშის დროს პერიოდულად ვქვავდებოდი დაძაბულობისგან. გერმანიას... და რა იქნება ოდესმე, თუნდაც უკვე არსად სიარულის თავი რომ არ მექნება და სახლში სავარძლიდან მომიწევს ყურება, თუნდაც მაშინ მომიწიოს საქართველოს გულშემატკივრობა...<br /><br />ეღირსება კი, ლუხუმსა ლაშარის გორზე შადგომა?!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-4285395643385053713?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-73663892764225798992010-07-09T13:04:00.006+04:002011-06-01T01:57:02.130+04:00ეს დაუწერელი კანონია. მერე მარკეტინგში უკვე მაგალითებით გაფორმებული და ნაწილობრივ დაწერილ კანონად ქცეული. ეს დაახლოებით მგლური კანონს ეფუძნება: შეჭამე, თორემ შეგჭამენ -ს. ეს უხეშად ნათქვამი. უფრო მარტივად და დღევანდელობასთან მორგებულად კი: <br /><br /><br />როდესაც რაღაცას გაიფიქრებ - თქვი! მაშინვე, ხმამაღლა, ბოლო ხმაზე იყვირე! თან დააყოლე, რომ ეს - შენ მოგივიდა თავში პირველს, შენი აზრია, შენი! თქვი, თორემ მერე ვიღაც დაგასწრებს!<br /> <br /><br />როდესაც პასუხი გაქვს შეკითხვაზე - თქვი! რაც არ უნდა დაურწმუნებელი იყო. მერე როგორც წესი, სხვა აჟღერებს იგივე პასუხს და აღმოჩნდება, რომ სწორი ყოფილხარ. თქვი, თორემ მერე ვიღაც დაგასწრებს! <br /><br /><br />როდესაც რაღაც იცი, აუცილებლად თქვი, რომ იცი, შეგიძლია, კარგად შეგიძლია, რა თქმა უნდა შეძლებ, რა თქმა უნდა გამოგივა! ცოტა ეჭვიც რომ გეპარებოდეს, მაინც ჯობია ასე თქვა. გონება თუ გაქვს და ინტელექტი, რაც იცი, იმას გააკეთებ და დახვეწ ბოლოს და ბოლოს.<br /><br /><span style="font-style:italic;">როცა არ იცი მაშინაც თქვი, რომ იცი, აზრზე რომ არ ხარ, მაშინაც კომპეტენტური და ჭკვიანური სახით მშვიდად თქვი, რომ კი, კაცო, ექსპერტი ხარ ამ დარგში, შეგიძლია, უფ, რა უნდა ამას. თუ გჭირდება, უნდა ხელი აიღო ნამუსზე და თქვა - ვიცი, შემიძლია.</span> (ამ პუნქტში გადავაჭარბე ცოტა. აი ეს მე არ მევასება!!!! თავდაჯერებული კი, უნდა იყო ოღონდ არა უგუნურებამდე მისული და არა უსაფუძვლოდ. რის აზრზეც არ ხარ, არ უნდა იძახო იმაზე, რომ იცი და შეძლებ ამბიციების და თუნდაც მატერიალური მხარის გულისთვის. ელემენტარულად იმიტომ, რომ საქმე საქმეზე რომ მივა - ვერ შეძლებ. აი იმ რუსული ფილმის გმირივით მოგივა, "შურიკა"-ს რომ გაურბის და ბოლოს იმასვე გადაეყრება, მშენებლობაზე. ფილმი - Напарник. გმირი - Верзила. და ყველა შესასრულებელ სამუშაოზე ნაბიჯი წინ და ფრაზა - Я! Я! Я!)<br /><br /><br />როდესაც რაღაცას ვერ გაიგებ - იკითხე. რამდენად სულელურადაც არ უნდა მოგეჩვენოს შეკითხვა. ეს შენ მოგეჩვნება სულელურად, სინამდვილეში არსში გარკვევაში დაგეხმარება. ჯობს არც თუ ისე ჭკვიანური შეკითხვა დასვა და გაიგო პასუხი, ვიდრე ჭკვიანური სახით იჯდე და ვერაფერი გაიგო! <br /><br /><br />როდესაც რაღაცას ამბობ, თქვი ხმამაღლა, ბოლო ხმაზე! იყვირე! თან დაამატე, რომ შენ, შენ ამბობ ამას, შენი ნათქვამია! რომ პირველად - შენ თქვი! ბრძნული, უბრალო თუ სახუმარო, სულ ერთია. ხმამაღლა თქვი, თორემ მხოლოდ შენს გვერდით მდგომი (მჯდომი, მყოფი) გაიგებს მხოლოდ და მერე დიდი შანსია, თვითონ თქვას უკვე შენზე ბევრად ხმამაღლა, თუნდაც ოდნავი ვარიაციით და ოდნავ სახეცვლილი, მაგრამ მაინც შენი ნათქვამი.იტყვის და მერე უკვე "მის ხუმრობაზე" იცინებს ყველა, მის ხუმრობას აიტაცებენ, მისი ნათქვამი მოედება სხვებს. იმისი, ვინც "შეზე პირველი იტყვის" (ხმამაღლა). თქვი ხმამაღლა, თორემ ვიღაც დაგასწრებს! <br /><br /><br />როდესაც რაღაცის დაწერა გინდა, დაწერე მალე, ნუ გადადებ, თორემ მერე სხვა დაწერს! <br /><br /><br />როდესაც რაღაცას დაწერ, გაახმოვანე! იყვირე! ხმამაღლა თქვი, რომ <span style="font-style:italic;">შენ ეს დაწერე</span>! რომ <span style="font-style:italic;">ეს შენ დაწერე</span>! რომ შენ, შენ დაწერე პირველმა! შენია! იყვირე, აჩვენე, სახეზე ააფარე ყველას, პროკლამაციების სახით გადმოაყარე ქალაქს! თქვი ხმამაღლა, შეატყობინე, თორემ მერე სხვაც დაწერს და იმის ნაწერს აიტაცებენ, ის მოედება ყველას ელვის სისწრაფით და შენი, უკვე დიიიდი ხნის წინ იგივე თემაზე დაწერილი, (არ აქვს მნიშვნელობა, უკეთესი თუ უარესი), არავის ეცოდინება! თქვი, თორემ დაგასწრებენ! <br /><br /><br />ყველამ იცის ვინ აღმოაჩინა ამერიკა. ცხადია. არც ღირს ამ რიტორიკული შეკითხვის დასმა. პასუხი, ან პასუხების 99% იქნება კოლუმბი! და რამდენს სმენია ვიკინგების შესახებ იმავე კონტექსტში? იმ ტომის წარმომადგენლების, რომლებმაც კოლუმბზე ადრე დადგეს ფეხი ამ მიწაზე? შეიძლება ბევრს, მაგრამ პასუხი მაინც კოლუმბია. კოლუმბს ხმის უფრო მაღალი ტემბრი ჰქონდა ვიდრე თუნდაც Bjarne Herjolfsson-ს, წითურ ერიკს ან მის ვაჟს - Leiff Eriksson-ს... <br /><br /><br />პ.ს. ალბათ გაჩნდება კითხვები, რამ აგაღელვა, რა მოხდაო? მოდი, აქვე გავცემ პასუხს. როგორც იქნა რაღაცის დაწერა მომინდა, როგორც ყოველთვის მშვიდად და ღიმილით ვზივარ ამ დროს კომპთან, თუ ოდნავ მაინც აღელვებული - მხოლოდ იმით, რომ ვწერ და მიხარია (მიხარია, რომ fb-ს თუნდაც ყველაზე გრძელ სტატუსზე უფრო გრძელი პოსტი დავწერე როგორც იქნა, ამდენი ხნის მანძილზე. მე, ჩემი ტილო-პოსტებია ავტორმა. სადამდე მიმიყვანა fb-მ...) <br />არაფერი მომხდარა. უბრალოდ აზრები შევაგროვე თავში გაფანტული დროის მანძილზე და გადმომაქვს. შეიძლება ვიღაცისთვის მისაღები იყოს ეს "რჩევები", შეიძლება - მიუღებელი. შეიძლება ისედაც ცხადზე ვწერე, უბრალოდ ჩემი გაფორმებით და მიდგომით.<br /><br /><br />მოკლედ: შეიძლება ზედმეტად მშვიდი ხარ, შეიძლება გკიდია მასა, გვერდით მყოფების აზრიც საკმარისია შენთვის, შეიძლება გგონია ამ "ყვირილისთვის" ისტერიულობაა საჭირო, რაც შენში არ არის, შეიძლება ფიქრობ - რქები გჭირდება და ხის/რკინის შუბლი? დაიკიდე :) ან ყველა ეს "რჩევა" დაიკიდე და განაგრძე, ისე როგორც გისწორდება... :)<br /><br /><br /><br />p.p.s. de<br />W - wie Wikinger oder - Wir waren die Ersten!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-7366389276422579899?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-28321052511962212682010-07-08T01:52:00.002+04:002011-06-01T01:57:19.505+04:00ჩამოგვალაბორანტეს :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-2832105251196221268?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-85240573411002505712010-06-17T01:59:00.006+04:002011-06-01T01:58:03.138+04:00საიდან დავიწყო? ან რა უნდა დავიწყო? უბრალოდ მინდა რომ წამი ჩავიჭირო და განწყობა იქნებ გადმოვიტანო ბოლოს და ბოლოს ფურცელზე/ბლოგზე და მხოლოდ fb სტატუსით არ შემოვიფარგლო :)<br /><br />არ ვაპირებ ახლა იმაზე ვწერო, რა ხდება, როგორ ვცხოვრობ, რა არის ახალი, რა მოხდა და რა არ მოხდა, და სად ვუყურებ ჩემპიონატს :) ამ უკანასკნელზე კი დავწერდი ისე, სიამოვნებით, იმიტომ რომ მააააგარი შეგრძნებებია და სადაც და როგორც ვუყურებ ძირითადად, ას წო რებს! :)<br /><br />დღეს საღამო, უბრალოდ. ძალიან კარგ ხასიათზე მოვედი. ერთი პრინციპში საკმაოდ სულელური ფილმიდან, რომლის მეორე ნაწილიც ვნახე უკვე და რომლის ყურებაც ძალიან მისწორდება ჩემს მეგობრებთან ერთად :) კომენტარებით, გადალაპარაკებებით, ერთნაირი ასოციაციებით, პოპკორნით და პეპსით :) არ არის აუცილებელი, მუდმივად მაღალ ღირებულებებზე ისაუბრო და ყველგან რაღაც "ზე"-ს ელოდე. უბრალოდ იხალისე, ნუ! ხოდა ვიხალისეთ. როგორც პრინციპში ხდება მუდმივად, თითქმის მუდმივად. წინასწარ ლიტ კაფეში დაჯდომით, ამბებით, ჭორაობით, გარჩევით და ვერსიებით, მერე პეპსით და პოპკორნით ხელში. კიდევ გაგრძელებით და მერე ფილმით :) locker! აი ზუსტი სიტყვა :) <br /><br />მერე მაგრად წვიმდა :) 1, 2, 3 ტაქსი :) დავნაწილდით. ჩვენ ორს ქუჩის იქით მხარეს გადარბენა და წესით გაწუწვა მოგვიწია, მაგრამ არ გავიწუწეთ რატომღაც. ახალგაზრდა ტაქსისტი მგონი პირველივე წამიდან ცოტა დავაბნიეთ და ამაზეც ვიხალისეთ, ცხადია. <br /><br />მერე სახლი. გამოყოლილი მელოდია და მელოდიის ტაქტში შემოსვლა. სიჩუმე. სძინავთ. მიყვარს ჩემს სახლში დაბრუნება. დადებითად დამუხტული თუ ვარ მით უმეტეს, უფრო ღიმილით შემოვდივარ. მუსიკის ტაქტშივე გახ... გამოცვლა. "ზაპისკები" 1, 2. ერთი კომპ-ის ეკრანზე, მეორე - ბალიშზე. ისევ მუსიკის ტაქტში (მუსიკა თავშია) და ისევ გაღიმებული. დავალებების შესრულება ("ზაპისკების"). მერე კომპ ჩართვა. მეილი. fb. არა, მერე არ, პარალელურად :)))) რაღაც მომენტში მეგ რაიანი გამახსენდა. რაღაც მისებურად ვიგრძენი თავი. აი იცით როდის? არშემდგარი პაემანიდან რომ ბრუნდება, ფოსტას ამოწმებს, ცარიელია და ასე გაუხდელად წვება ლოგინზე და იძინებს. ოღონდ განსხვავება იყო :) არც არშემდგარი პაემნიდან მოვდიოდი, არც პალტო მეცვა, გავიხადე კიდეც და არც საწოლზე დავწოლილვარ. არც მოწყენილი. ისევ მუსიკის ტაქტში და ისევ ღიმილით განვაგრძე "დავალებების შესრულება" და ბოდიალი და ღამის პროცედურები. ამავე ტემპში/ტაქტში ვწერ ახლა. ყველაფერი პარალელურ რეჟიმში. ვდგები. ვჯდები. ვწერ. ქალებს ხომ რამდენიმე საქმის ერთად კეთება შეგვიძლია :) <br /><br />მიყვარს ეს განწყობა. და მიყვარს, გარდასახვის უნარი ჩემს თავში. მიყვარს შეთავსება. 4 დღეს იქმოდე და მეხუთე დღეს რომ ვისვენებ. ამ დღეს რომ შემიძლია თავი გადავდო, გავიგიჟო და კარგი დიასახლისივით მოვიქცე, სახლის სარკისებრ ეფექტამდე დალაგებიან, სამზარეულოში ტრიალიანად. მერე საღამოს 1-2 ზარი, მიმოწერა. 1 საათი აბაზანისთვის, მოწესრიგებისთვის, ჩაცმისთვის და საღამოს გარდასახვა :) როგორც ჩემი ერთი მეგობარი იტყოდა, "ზესვეტსკ" ზავიდენიაში "წასვეტსკება" :) დიასახლისის "облик"იდან მაღალ ქუსლებზე შემდგარ ქალამდე ბერვი არ არის :) ან თუნდაც locker საყვარელი ჯინსი, ბოტასები და მაიკა. გააჩნია განწყობას, მიზანს, ადგილს. მოვიდნენ, წავედიი! და წასვლა :) <br /><br />მერე ღამე ისევ აქ დაბრუნება, ისევ ჩემს სახლში. აურა - ფანტასტიური! სახლში, სადაც ჩემები არიან! ჩემები, რომლებიც ძალიან მიყვარს. სახლში, სადაც ასევე ორ ნაბიჯში ძალიან ჩემები არიან, რომლებიც ასევე ძალიან მიყვარს. სამივე. ერთი - სხვანაირად განსაკუთრებით.<br />მერე ჩემს ოთახში, ჩემს კომპ-ში და ინტ-ში, სადაც ცოტა ხნის წინ დამშვიდობებული, დიდი ხნის უნახავი, ცოტა ხნის წინ ნანახი, ხვალ სანახავი, და სხვა მეგობრები არიან, რომლებიც ყველა ძალიან მიყვარს. <br /><br />ეს წვიმაც მიყვარს, რომელიც ზურგს არ მისველებს ხანდახან. მზეც, რომელიც გაჩერებაზე დგომისასაც კი მეკიდება. ჩემი საქმეც. ჩემი უსაქმურობაც. ჩემი დასვენებაც. ჩემი გართობაც. ჩემი საქმიანი კვირაც და ჩემი პარასკევიც. ჩემი შაბათ-კვირაც. სიცილი რომ მიყვარს ეს მერამდენედ ვთქვი? :) პერიოდულად წამოვლილი და განხორციელებული სიგიჟეებიც მიყვარს. აი ახლა ბოლო წინადადებას რომ ვწერდი და განხორციელებულზე "მითანა - განხორციელებული ოცნება" რომ გამახსენდა, ესეც კი მიყვარს. ეს ასოციაციები, რომლებიც ესმით გარშემო და რომლებზეც იმდენი შეგვიძლია ავაგოთ და ვიხალისოთ ჩემს მეგობრებთან ერთად. ეს მიყვარს. ახსნა რომ არ სჭირდებათ და ცოტა რომ ვერ ვართ ყველა :)<br /><br />როგორც ჩანს, ჩემი ცხოვრება მიყვარს :) :) :)<br /><br />პ.ს. ეს პოსტი თითქოს დიდი ბლოკნოტიდან/რვეულიდან უსწორმასწოროდ ამოხეულ ქაღალდზე უნდა ეწეროს, ასე მგონია. ამიტომ ერქვას ასე, როგორ დავარქვი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-8524057341100250571?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-3330883693561710802010-06-01T18:34:00.003+04:002011-06-01T01:58:23.595+04:00facebook მუზებს კლავს, სტატუსები - პოსტებს, youtube - playlist-ს შენს comp-ში, skype - რეალურ ურთიერთობებს და ვირტუალური რეალობა - რეალობას საერთოდ! <br /><br />მუზების მასობრივი ჟლეტა არ მომწონს განსაკუთრებით! დანარჩენს რაღაცნაირად აბალანსებ-აგვარებ-დადებით მხარეებს იყენებ.<br /><br />არ მომწონს, რომ ვეღარ ვწერ. არ დამაწყებინოთ ჩამოთვლა, კიდევ რა არ მომწონს. უბრალოდ ამ ეტაპზე ეს მაწუხებს...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-333088369356171080?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-63141706630442543272010-04-20T19:18:00.003+04:002011-06-01T01:58:41.850+04:00აივანზე წვიმის სუნია. სახლში - სველი იასამნის (ღამე წვიმაში მდგარი ბავშვისგან ვიყიდე, ამოსვლისას). მაგიდაზე ცხელი ჩაი და Kinder გოცირიძე (Kinder delice. {საავტორო უფლებები ამ სახელზე - ჩემი}) :) კომპში - მეგობრები, fb და ცოტა საქმეც. მოკლედ ძილის წინა იდილია წვიმიან ღამეს :)<br /><br />20.04.10<br />00:11<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-6314170663044254327?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-55842415183039716882010-03-21T00:13:00.009+04:002010-07-14T13:15:52.635+04:00უკვე ორი თვეა, შეიძლება მეტიც, ამის დაწერას ვაპირებ და მავიწყდება/მეზარება/ვერ ვიცლი/ვერ ვახერხებ. ხოდა ასე გადავდებდი კიდევ საუკუნოდ, ჩემგან დამოუკიდებლად რომ არ გააქტიურებულიყო რატომღაც ეს თემატიკა ჩემს სამეგობროში. ნუ გააქტიურებულიყო, ცოტა ხმამაღალი ნათქვამია, მაგრამ ხშირად საუბრობთ სიზმრებზე და სიზმრისეულ შეგრძნებებზე? არა, ალბათ. და რა უცნაურიც არ უნდა იყოს, ის, რაც ბოლო დროს სულ მიტრიალებს თავში, ერთი-ორი დღეა აქტიურად განიხილება ჩემს ერთ-ერთ სამეგობრო წრეში. აღმოჩნდა, რომ ჩემს ერთ მეგობარს, კერძოდ კი <span style="font-weight:bold;"><a href="http://letitbe-kalo.blogspot.com/"> კალოს</a></span> განუხორციელებია კიდეც ის, რაც მე ამდენი ხანია ჩაფიქრებული მაქვს (მაგრამ არა გახმოვენებული. ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად ხშირად ერთი და იგივე რაღაცეები მოგვდის თავში და ცხოვრებაში). კიდევ აღმოჩნდა (და ეს მისგან გავიგე), რომ ის, რაზეც ვფიქრობდი, წინა საუკუნის დასაწყიში განუხორციელებია რამდენიმე დიდ სურეალისტს. ხოდა უკვე აღარ შეიძლებოდა, ზოგადად მაინც რომ არ შევხებოდი ამ თემას (მეგობრებო, მადლობელი ვარ თემის გააქტიურებისათვის და თქვენდაუნებურად სტიმულის მოცემისათვის, ბოლოს და ბოლოს დავმჯდარიყავი და დამეწერა).<br /><br />არა და აზრზე არ ვარ, რა დავწერო. უბრალოდ, ჯერ გეტყვით, რა მინდა უკვე ძალიან დიდი ხანია: მინდა, როცა სიზმარს ვნახულობ, ვიღაც ამ სიზმარს პარალელურ რეჟიმში იღებდეს კამერით, ან იწერდეს თუნდაც სიტყვიერად. ნუ, მე თვითონ მინდა ამის გაკეთება შემეძლოს, მაგრამ ეს კიდევ უფრო არარეალურია. თუმცა, რას მივედ-მოვედები, ის ხომ რეალურია, სხვამ რომ ჩაიწეროს/გადაიღოს?! თუმცა, გამოსავალი ალბათ ის ხერხია, რაც ზემოთხსენებულმა მეგობარმა გამოიყენა: გაღვიძებისთანავე ჩაწერა სიზმრის. რამდენჯერაც გადავდე ამის გაკეთება, იმდენჯერ სრულიად დამავიწყდა და გული დამწყდა (მივხვდი, არაფერი არ უნდა გადადო. რამის თქმას აპირებ - თქვი. რამის დაწერას აპირებ - დაწერე. რამის გაკეთებას აპირებ - გააკეთე. გადადებ - დაიკარგება!). ასე რომ, როგორც კი განახლდება ჩემთან ციკლი იმ სიზმრებისა (ამაზე ახლავე მოგახსენებთ), მაშინვე ჩავიწერ (და სავარაუდოდ 2 ბლოგზე გაჩნდება მალე სიზმრებზე აგებული ნაწერები).<br /><br />დაახლოებით 2-3 კვირის წინ მქონდა განსაკუთრებული პერიოდი. სიზმრების ციკლი იყო, ფაქტიურად, ისეთი, რომ მართლა გული მწყდებოდა, ასე რომ იკარგებოდა. ვიღვიძებდი და ვფიქრობრი, აუ რა მოთხრობები იკარგება მეთქი. ვიფიქრე, აუცილებლად დავიმახსოვრებ და დავწერ მეთქი. ჩავიწერ კი არა, დავწერ სიზმარს, როგორც მოთხრობას. როგორ სიზმრებს ვნახულობ, იცით, ასეთ პერიოდებში - სიზმრებს, რომლებიც მახსენებს კორტასარს, ბრედბერის, ბუცატის, სტივენ კინგს. ადრე სადღაც დავწერე კიდეც, სტივენ კინგის სიზმარიზაციას ვახორციელებ მეთქი. ბოდვაა, ეს შეიძლება, მაგრამ მართლა ძალიან მაგარი შეგრძნებაა, მთლიანად შედიხარ იმ სამყაროში და მგონია, რომ იმ დროს, როცა იქ ვარ, ვიცი ის, რაც მერე, გაღვიძების მერე არ ვიცი/არ მესმის.<br /><br />თითქოს ვერ ვხვდები, სად ვარ, ან ვერ ვფხიზლდები. არა, ჩვეულებრივად ვიღვიძებ და ყველაფერს კარგად ვხვდები. სიზმარს და ცხადსაც მშვენივრად ვარჩევ. უბრალოდ, უკვე ამდგარს და აბაზანისკენ მექანიკურად მიმავალს ჯერ კიდევ გამოყოლილი მაქვს რაღაც იქაური და თითქოს არ მეთმობა, თითქოს დრო მჭირდება აქაურ რეალობასთან შესაგუებლად. მერე ვფხიზლდები სრულიად (შინაგანად) და მორჩა, აქ ვარ და შეგრძნებებიც ქრება... (ასეთ დროს, როცა ასეთი დილაა, მახსენდება დემი მურის გმირი ფილმიდან <span style="font-style:italic;">Passion of Mind</span>. მომწონს ეს ფილმი. რომ გითხრათ, ვისურვებდი მეთქი ასეთი რაღაცის საკუთარ თავზე გამოცდას, ალბათ არ ვიქნები მართალი; არ ვიცი, რამდენად სასიამოვნო იქნებოდა ასეთი გაორება. საინტერესო - კი, მაგრამ სასიამოვნო... არ ვიცი).<br /><br />ასეთივე შეგრძნება მქონდა შაკიკის ბოლო შემოტევის დროს. რაღაცნაირი, ცოტა ძნელად აღსაწერი შეგრძნება იყო და მართლა გული მწყდება, მაშინ რომ არ გავაკეთე ჩანაწერი. სავსე ვიყავი რაღაცით, რაც ძალიან მინდოდა, გადმომეტანა. რა თქმა უნდა არა ჩვეულებრივი, ცოტა უცნაური და შეგრძნებებზე დამყარებული ნაწერი გამოვიდოდა, მაგრამ მგონია, რომ კარგი იქნებოდა. მაგრამ სამწუხაროდ ვერ გავთვალე, რომ მეორე დილით აღარ გამოვიდოდა ამ ყველაფრის გადმოცემა და დავიძინე, დავიძინე იმ მიზნით, რომ ეს სპაზმი მომეხსნა. მეორე დღეს აღარც სპაზმი იყო და აღარც ის ბურუსიანი და საინტერესო განწყობა, ის რაღაც ვეღარ დავიჭირე. გამისხლტა. <br /><br />მერე ვფიქრობდი, რომ ცოტა გაბრუებულ, რეალობას ასეთი მიზეზებით მოწყვეტილ მდგომარეობაში შეიძლება რაღაც სხვა, სხვა გააკეთო, დაინახო, დაწერო.... და სიზმრის და შაკიკით გამოწვეულ შეგრძნებებს რაღაცით ვაკავშირებ...<br /><br />ორ ადამიანს მინდა შევეხო. ორივე ძალიან მომწონდა იმ დროიდან მოყოლებული, რაც კითხვა დავიწყე. <br />ერთია ლუის კეროლი და მისი ალისა. ალისა, როგორც საოცრებათა სამყაროში, ასევე სარკის მიღმა სამყაროში. წიგნ(ები)ც და მულტფილმიც ყოველთვის ძალიან მიყვარდა, მაინტერესებდა და მიზიდავდა. ბავშვობაში მულტფილმს ჩვეულებრივ მულტფილმად აღვიქვამდი, მაგრამ რომ გავიზარდე და ახლიდან წავიკითხე და ვნახე, ბევრად უფრო დამაინტერესა და ბევრად მეტის მთქმელად აღვიქვი, ვიდრე უბრალოდ ზღაპარი. კეროლი ერთ-ერთი იყო იმ ცნობილ ადამიანთაგან, რომელსაც შაკიკი აწუხებდა. შაკიკს, ხშირად სხვა სიმპტომებთან ერთად წინ უძღვის ჯერ შეგრძნებების გამძაფრება (ან პირიქით) და შემდეგ ე.წ. "აურა". მისი ერთ-ერთი სიმპტომია საგნების რეალურზე უფრო მცირე ან უფრო დიდი ზომით, ანუ არასწორად აღქმა. ამას "синдром Алисы"-ს ეძახიან. პრინციპში, მშვენივრად აღწერა თავის ნაწარმოებში ეს შეგრძნებები.<br /> <br />მეორე - პილატე, როგორც "мастер и маргарита"-ს მოქმედი პირი. საერთოდ, ძალიან მიყვარდა(მიყვარს) ეს წიგნი და ვგიჟდებოდი იმ ადგილებზე, სადაც პილატეს აივანი და ის საოცარი დიალოგები იყო აღწერილი... ვგიჟდებოდი პილატეს თავის ტკივილზე (მასაც ჰემიკრანია აწუხებდა, ნაწარმოების მიხედვით) და ფრაზაზე "О боги, боги, за что вы наказываете меня?"<br /><br />ეს ქვეცნობიერი, გაუცნობიერებელი სიყვარული ამათ მიმართ იქნებ ნაწილობრივს შაკიკის დამსახურებაა. ქვეცნობიერად თუ ინტუიტიურად ნაპოვნი родственные души. ნუ, ეს ნახევრად ხუმრობით. თუმცა... <br /><br />ინტუიციას და იმ სიზმრებს, რომლებიც შეშფოთებამდე ზუსტად მიცხადდება, არ შევეხები. მაგრამ ვერც ვერაფერს ვუზამ და ვერც ვუარყოფ. ცრუმორწმუნე არ გეგონოთ. და არც ის გეგონოთ, რომ სისულელეების მჯერა და დილით ეფრემვერდში ვიხედები ან წყალს ვატან სიზმარს, ან თუნდაც ჰოროსკოპს ვეცნობი კვირის დასაწყისში.<br />უბრალოდ, ვერ ვუარყოფ, რომ მაქვს ინტუიცია. ხანდახან რაღაც უბრალოდ ვიცი. საიდან - არ ვიცი. ვხვდებიმეთქი - არა. უბრალოდ ვიცი. განსაკუთრებით გარკვეულ მოვლენებთან და ადამიანებთან დაკავშირებით. მერე მოგვიანებით ვიგებ ამას უკვე რეალურად, რომ თურმე მართლა ასეა, ან მართლა ასე მოხდა. ან დამდევს რაღაც შეგრძნება, რომელიც მერე მატერიალიზდება. <br />და მაქვს სიზმრები, რომლებიც ცხადდება: საგნები, ადამიანები, ფაქტები, შეგრძნებები, სუნები. ყველა სიზმარი არა, ცხადია. ძირითადად ის, რომლებიც უფრო რეალურია და მამახსოვრდება. <br /><br />რაც შეეხება იმ, სიზმრების ახალ, სურეალისტურ-პარანორმალურ-ცნობიერების ნაკად გარეულ სერიას - ეს მომწონს. ფილმებივით ვუყურებ, ხანდახან ჯერ კიდევ ძილში აღვიქვამ, რომ მაგარია და მინდა, ეს გადმოვიტანო ქაღალდზე. ხან ეს სიზმარიც არ არის, არამედ სიზმრის წინა, შესავალი ეტაპია, რაღაც შუალედური დერეფანი ძილსა და სიფხიზლეს შორის, საიდანაც ასევე ძალიან საინტერესო რაღაცეების წამოღება შეიძლება. ეხ, შემეძლოს ნეტა ჩაწერა...<br /><br /><br />პ.ს. ყოველთვის მაინტერესებდა, რა საჭიროა შემოკლება სიტყვისთვის "სხვა"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-5584241518303971688?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-19556655798048443052010-03-14T00:46:00.006+04:002011-06-01T01:59:13.043+04:00ბრავო! ბრავოო! ბის! წინადადება შემომაქვს, 2 წელიწადში ერთხელ კი არა, წელიწადში ორჯერ გავაკეთოთ ასეთი იმიტაციები, ოღონდ უფრო გავამრავალფეროვნოთ და მცხეთასთან ომის ინსცენირება მოვაწყოთ. პირდაპირ ეთერში ყველა არხით გავაშუქოთ! აბა ეს რა იყო, ასე კარგად ვერ დაიზაფრა ხალხი. слабо! <br /><br />ერის გენოციდი თუ გვინდა უიარაღოდ, ცოტა უნდა დავიხვეწოთ. ასე მხოლოდ გულით ავადმყოფებს, მოხუცებს და მაქსიმუმ ჯერ არ დაბადებულებს შეიძლება მოვუღოთ ბოლო. <br />კადრები უნდა იყოს აუცილებლად შესაბამისი: მაგალითად, ზამთარში - ზაფხულის და ზაფხულში -ზამთრის კადრები დაეჭვებას გამოიწვევს. გარდა ამისა, დღისით არავის გაუგია აფეთქების ხმა და არსად გასულა სიუჟეტი, არა და ბევრი კადრი დღის იყო. ესეც არასწორია. ესეც ჩვენი მინუსი. ნუ, ის, რომ არც ექსპერიმენტი და არც სიმულაცია/იმიტაცია არ ეწერა ზედა/ქვედა მარჯვენა/მარცხენა კუთხეში, ეს მაგარია, რა თქმა უნდა, ვერ დაგვიკარგავენ ამ მიგნებას! ისიც დასაფასებელია, რომ საქმეში ქრონიკა ჩაერთო მთელი სერიოზულობით. მაგრამ მაინც слабо! <br /><br />ხო, კიდევ, საპირველაპრილოდ რომ არ გავიდა ეს გადაცემა, ან ბოლოს რომელიმე ჟურნალისტი რომ არ გამოვიდა სიცილით და ტექსტით: გაიღიმეთ, ფარული კამერაა-ო, მიკვირს. <br /><br />რა გახდა ერთი-ორი სამხედრო თვითმფრინავის გაშვება თბილისის თავზე?! ეფრინათ ცოტა ხანი. ამ ისედაც დაზაფრულ ხალხს ცოტა დიდი ზომის უცნაურ ფრინველზე რომ უთხრა, სამხედრო თვითმფრინავის ახალი სახეობააო, დაიჯერებს და ნამდვილი თვითმფრინავის დანახვისას ომის დაწყებაში ოდნავადაც აღარავის შეეპარებოდა ეჭვი.<br /><br />თუმცა, მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც ბრავო! როდესაც ასეთი რაღაც ერთხელ უკვე გამოვლილი გაქვს, როცა კიდევ ბევრი სხვა რაღაც გაქვს გამოვლილი, ზოგს მეტად და ზოგს ნაკლებად საშინელი, როდესაც სიმართლესთან ძალიან ახლოს არის ეს ყველაფერი და ზღაპრული ელემენტები არ ურევია, ძალიან ძნელია, დააკვირდე, რა ამინდია სიუჟეტში, რა აცვი მოსახლეობას, დღეა თუ ღამეა და სხვა მსგავს დეტალებს. <br />ეს მერე, როცა tvali.ge-ზე უყურებ მშვიდად - ხო, მაშინ ყველა დეტალს აღიქვამ, მაგრამ როცა ფაქტიურად სახელმწიფო არხი საღამოს მთავარ საინფორმაციო გამოშვებაში მსგავს ინფორმაციას გაწვდის... <br />არააა, ძალიან კარგად მესმის, რომ მსგავსმა დეტალებმა შეიძლება დაგაეჭვოს, მაგრამ მოწოდებულმა ინფორმაციამ მაინც ყველაფერი გადახაზოს და შოკში ჩაგაგდოს! განსაკუთრებით, როცა თავიდანვე არ უყურებ გადაცემას (და რა, ილუზია გაქვთ რომ იმედის არხს არის მიჯაჭვული სრულიად საქართველოს მოსახლეობა, წუთით არ რთავს არსად და არავის არაფერი გამორჩებოდა, გადაცემის არც ერთი ეტაპი?!), არც ამ გადაცემის რეკლამა გაქვს ნანახი, სრულიად შემთხვევით რთავ ამ არხზე და თან სრულიად შოკისმომგვრელი ინფორმაციის გადმოცემის მომენტში... <br />საინტერესოა, მოსახლეობის რამდენმა პროცენტმა ნახა ეს ყველაფერი თავიდან და მშვიდად უყურა? მე ისეთებიც ვიცი, ვისაც რეკლამაც ნანახი ჰქონდა, იცოდა, რომ ეს გადაცემა უნდა გასულიყო ეთერში, მაგრამ ნანახმა და მოსმენილმა იმდენად გადააჭარბა მოლოდინს, ეჭვი შეეპარა და ჩათვალა, რომ ეს მართლა ხდებოდა... ასე რომ - ბრავო!<br /><br />მე, პირადად, ყველაფერი პოსტ fაკტუმ გავიგე, როდესაც უკვე გარკვეული იყო ტყუილ-მართალი. მაგრამ მე ვიცი, რა შოკი მიიღეს ჩემმა ახლობლებმა, მეგობრებმა. სტატისტიკაზე და ინტერნეტში გავრცელებულ ინფორმაციაზე (შედეგების შესახებ) აღარაფერს ვამბობ. <br />მე მახსოვს ორი წლის წინ რას ვგრძნობდი აგვისტოში, როცა ერთადერთი სურვილი მქონდა, თბილისში დავბრუნებულიყავი ჩემს ოჯახთან, გამომეღწია გონიოდან და აქ უკვე სულ ერთი იყო, რა მოხდებოდა. მე მახსოვს, რომ გორიდან ჩვენი გამოსვლის შემდეგ 20 წუთში გორი დაიბომბა. მე ვიცი, რომ ეს ყველაფერი რეალობა იყო და არ დამსიზმრებია. <br />ჩემი ემოციები და "თავგადასავალი" საერთოდ რა მოსატანია, არაფერი, საერთოდ არაფერია იმასთან შედარებით, ვისაც ეს პირდაპირ შეეხო მაგრამ მე ამის გამეორების და გახსენების სურვილი, რატომღაც არ მიჩნდება. <br />ვიცით, რომ გამეორება ცოდნის დედაა, ვიცით ბატონო! გამეორების გარეშეც ვიცით, რა მოხდა და რა შეიძლებოდა მომხდარიყო.<br /><br />მედიცინაში არსებობს მკურნალობის ასეთი მეთოდი: მაგალითად, ფრენის ვისაც ეშინია, ფრენის სიმულაციით ცდილობენ მისთვის ამ ფობიის მოხსნას. რომელმა ექიმმა გამოუწერა ქართველებს ეს საღამო? საინტერესოა, ვინ გადაწყვიტა, რომ ასეთი "შოკური თერაპია" დადებითად იმოქმედებდა როგორც ქართველებზე, ასევე ჩვენი და რუსეთის ურთიერთობაზე?! ფობია არ მგონია გვქონდეს. შიში ვერ იხსნის სიკვდილსა, ხომ ვიცით. <br /><br />რა ვიცი. რაღაც ვერც კი ვხვდები, რა რეაქცია უნდა მქონდეს. რა ს...ობა იყო ეს? მხრებს ვიჩეჩავ და პოსტს ვამთავრებ. <br /><br />თუ შეგიძლიათ - გაიღიმეთ. ეს ფარული დაცინვა იყო, როგორც ჩანს<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-1955665579804844305?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-49038690556012494582010-03-09T18:35:00.003+04:002011-06-01T02:01:10.425+04:00ჭერი ასწიეთ კი არა, მგონი იმ ჩემს მიერ შექმნილ "parfüm"-ს ავხადე თავი. <br /><br />დაყნოსეთ - <span style="font-weight:bold;"><a href="http://n-irgendwann.blogspot.com/2008/03/one-more-fine-day.html">გუშინ. ორი წლის წინ</a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-4903869055601249458?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-74026386509102287392010-03-07T00:42:00.003+04:002011-06-01T02:02:10.468+04:00თუ ვინმეს გეცნობათ ეს სიუჟეტი და შეგიძლიათ დამეხმაროთ, არ დაიზაროთ :) ან ფილმი, ან წიგნი, სულ ერთია. მიმასწავლეთ ინტერნეტის უკიდეგანო სივრცეში. ამაოდ ვეძებე :)<br /><br />მოკლედ, ამოვიკითხე ერთ წიგნში და დამაინტერესა. დიალოგს მოვიყვან იქიდან და რამეს თუ გეტყვით ეს დიალოგი, მომწერეთ<br /><br />- Это напоминает мне одну старую картину. Там участвовал Джон Гарфилд. Они сели на корабль, на котором не было ни одного моряка, и в конце концов это оказался корабль смерти.<br />- Да, это по пьеса Сеттона Вейна<br /><br /><br />სულ ეს იყო, რისი თქმაც მინდოდა<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-7402638650910228739?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-48288995624209614982010-03-03T23:05:00.004+04:002011-06-01T02:02:36.298+04:00ჩათვალეთ რომ ეს draft-ია. გამოქვეყნებული. შაკიკის შესახებ უნდა დავწერო. უბრალოდ ისეთი შეტევა მაქვს ახლა სწორად შაკიკის, რომ ვიცი, ძილის გარდა ვერაფერი მიშველის. <br />ასე რომ ისტორია, შედარებები, შეგრძნებები და იქნებ საინტერესო პოსტიც - მერესთვის. ეს უბრალოდ რეკლამა იყო. ჩემი ლუის კეროლისადმი სიყვარულის და ალისასთან თავის გაიგივების ქვეცნობიერი მიზეზები - რეკლამის (ძილის) შემდეგ. ც-ს ბლოგზე. არ გადართოთ<br /><br />Мигрень - благородная болезнь...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-4828899562420961498?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-54538430404082422172010-03-02T01:44:00.005+04:002011-06-01T02:03:17.395+04:002-3 დღეა პერიოდულად მიტრიალებს თავში ეს სახელი, ბრედბერის მოთხრობის სახელი: Время в полёте твоём. აღმოჩნდა, რომ სხვა ვერსიაც არის, სხვისი თარგმნილი და შესაბამისად ოდნავ განსხვავებული, სახელიც ოდნავ სხვა - Время, вот твой полет. მე ის, პირველი მომწონს! Время в полёте твоём...<br /><br />შინაარსი? არ მახსოვს. გადავიკითხავ, არ არის პრობლემა. ბრედბერის ხასიათზე ვარ. თუ განწყობაზე. მუსიკაც კი მესმის, როცა ამაზე მეფიქრება (<span style="font-style:italic;">ოღონდ ის მუსიკა არა, პოსტის ბოლოს რომ ისმის. პრინციპში, 2 ნაწილიანი პოსტი გამოვიდა. სხვანაირად დავიწყე და სხვანაირდა განვითარდა :) შეერია ცოტა სხვა ნოტები. თუმცა, плавно გადავიდა, ასე რომ - იყოს.</span> ეს ბოლოს ჩამატებული კომენტარია, პოსტის გადაკითხვის მერე ჩამატებული. სათაურიც მერე დაიბადა, ბოლოს.).<br /><br />სიმშვიდე. სიმშვიდე მიყვარს. ის, რომ მშვიდი ვარ, ერთია, მაგრამ მეორე ის არის, და ძალიან სასიამოვნო, უცებ საიდანღაც რომ მოვა და დარჩება, დიდი ხნით რჩება სიმშვიდე, შინაგანი და სითბოსჩამღვრელი. შენგან დამოუკიდებლად რომ მოდის (დაახლოებით 6 თვის წინ მოვიდა და დარჩა :) უბრალოდ პერიოდულად მავიწყდება, თვლემს, მაგრამ არის და როცა იღვიძებს და აქტიურად ფხიზლობს, განსაკუთრებით მაგარია. ბედნიერების ტალღებს იწვევს). შეიძლება რაღაცეები ისე არ იყოს, როგორც გინდა, მაგრამ სიმშვიდე მაინც რომ რჩება და ვარდისფერი სათვალიდან კი არა, რაღაც თბილი ოთახის და ბუხარში ანთებული ცეცხლის გარემოდან რომ უყურებ სიცივეს. და რომ მოგწონს. არ გცივა. გარეთაც გახვალ და არ შეგცივდება. ეს ბუხარი, ცეცხლი და "მერე რა, რომ ზამთარია", გადატანითი მნიშვნელობით ვიხმარე. თუმცა პირდაპირი მნიშნელობითაც რა მაგარია!...<br /><br />რამდენ რაღაცაზე შეიძლება თქვა -'მერე, რა'...<br /><br />გუშინ დილით გავიღვიძე შეგრძნებით, რომ ყველაფერი კარგად იქნება. და ეს შეგრძნებაც გამომყვა და დამრჩა. კონკრეტულად რამეზე კი არ ვამბობ. არა, ზოგადად, 'ყველაფერი კარგად იქნება შეგრძნება' გამომყვა სიზმრიდან.<br />სიზმრებს კი ძალიან აბსურდულს და უცნაურს ვნახულობ ბოლო დროს. ერთი პერიოდი, "სტივენ კინგის სიზმარიზაცია"ც კი დავამკვიდრე ტერმინი, ისეთი რაღაცეები მესიზმრებოდა. ნუ, ის მთლად სიმშვიდის გარანტი არ იყო :) ეს ისე, სიტყვამ მოიტანა. <br /><br />Shhhh, Shhhh<br />It's, oh, so quiet....<br /><br />until...<br /><br />რაც მთავარია, ეს ყველაფერი არ უშლის ხელს გულიან სიცილს, მხიარულებას და ხანდახან - ცოტა არანორმალურ ქცევას - <br /><br />You ring the bell, bim bam<br />You shout and you yell, hi ho ho<br />You broke the spell<br /><br />- თუ გიღიტინებს და "გეანცება" (რა დალაგებულად ვწერ?!), თუ ჭინკები ჩნდება უცებ თვალებში, რატომაც არა? <br /><br /><br />and then...<br /> <div> <div style="text-align: left; color: #595653; font-size: 11px; font-family: Verdana, sans-serif; padding-top: 10px; padding-right: 5px;"> Discover Simple, Private Sharing at <a href="http://drop.io">Drop.io</a> </div> <object width="400" height="100"> <param name="movie" value="http://s3.amazonaws.com/stlth/static/production/swf/audio_controller.swf"></param> <param name="wmode" value="opaque"></param> <param name="flashvars" value="song_label=converted-Bjork - Post - Its Oh So Quiet(Mus.Ge)_converted.mp3&amp;music_track=http://drop.io/download/public/estijlwuanlsn75pbzmk/e62505fa64ed9f2b3d33d5436639f5e06dfffcd7/28a3fe80-07af-012d-3347-f6ce75dd69ce/2fc24d40-07af-012d-e509-f04f5c08dac2/v2/content&amp;autoplay=false"></param> <embed src="http://s3.amazonaws.com/stlth/static/production/swf/audio_controller.swf" type="application/x-shockwave-flash" wmode="opaque" width="400" height="100" flashvars="song_label=converted-Bjork - Post - Its Oh So Quiet(Mus.Ge)_converted.mp3&amp;music_track=http://drop.io/download/public/estijlwuanlsn75pbzmk/e62505fa64ed9f2b3d33d5436639f5e06dfffcd7/28a3fe80-07af-012d-3347-f6ce75dd69ce/2fc24d40-07af-012d-e509-f04f5c08dac2/v2/content&amp;autoplay=false"> </embed></object></div><br /><br />Shhh, Shhh<br />It's nice and quiet<br />:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5701443390506626024-5453843040408242217?l=n-irgendwann.blogspot.com' alt='' /></div>c.http://www.blogger.com/profile/01536052710107752812noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5701443390506626024.post-12004997504338783092010-02-27T02:56:00.008+04:002011-06-01T02:04:16.591+04:00ფანქარი მინდაა, ფან ქა რი! თან ზუსტად ასეთი! ისე ვერ ვაგრძელებ წერას. არა და მინდა. ხოდა ჩემი ფანქარი მიითვისეს :)) დამეზარა ახსნა, რომ მჭირდება და მინდა ეს ფანქარი და თან რაღაც პატარა ბავშვივით ქცევა გამოვიდოდა. და დავიკიდე. <br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_8vf1eGrYEEc/S4hUX4Df3EI/AAAAAAAABZ8/9d9Ui1I7tuE/s1600-h/jrnl.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 114px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8vf1eGrYEEc/S4hUX4Df3EI/AAAAAAAABZ8/9d9Ui1I7tuE/s200/jrnl.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442692918838025282" /></a><br />და ახლის ყიდვა კი მავიწყდება. ნუ, ორიგინალს ვეღარსად ვნახავ, ცხადია. მაგრამ არა უშავს.<br /><br />რას არ იპოვი ინტერნეტში. და აი, ვნახე მეც ჩემი ბლოკნოტი, ჩემი საყვარელი ბლოკნოტი. მართალია გვერდის მისამართი არ იყო ზედ მითითებული, მაგრამ მონდომებული და აზრიანი ადამიანი... მოკლედ, აი, ასეთი ბლოკნოტი მაქვს, რაც ფოტოზეა, ზუსტად <strong><em><a href="http://gifts.barnesandnoble.com/home-gift/index.asp">ამ ფირმის</a>,</em></strong> ოღონდ წითელი, ოდესღაც თავისი ფანქრით, handmade in Italy. წითელი რატომღაც არ უდევთ საიტზე. <br /><br />ბლოკნოტი არ მახსოვს რამდენი ხნისაა. არც ისე დიდია ჰასაკით. ყოველ შემთხვევაში სულ ახლად გამოიყურება და თუ არ გადაშლით (და ცხადია არ გადაშლით :)) ), ახალი გეგონებათ. სულ რაღაც 7-8 (ჩა)ნაწერიან და 1 ნაჯღაბნიან (!). სუნი აქვს რაღაცნაირი. მაგარი. და მიყვარს. <br /><br />მოკლედ, დავასრულებ ოდესმე იმის წერას, რაც იქ გასულ ზაფხულს დავიწყე და ვეღარ დავასრულე. გონებაში დიდი ხანია დასრულებულია. უბრალოდ რატომღაც ვერ ვაგრძელებ, ვეღარ გადამაქვს ქაღალდზე. მაგრამ არა უშავს, მოევლება მალე. და იხილავს მერე დღის შუქს, ალბათ. ან - არც. <br />ხო, და რაც მთავარია, თუ დავდებ მერე აქ და რამეს მიამსგავსებთ, თუ სიუჟეტი გეცნოთ, ნუ იფიქრებთ, რომ მოვიპარე. ნურც იმას იფიქრებთ, რომ სხვებმა იცოდნენ, და მოიპარეს. არის გარკვეული დამთხვევები, რამაც ცოტა შოკი გამოიწვია, მაგრამ ეს სულ სხვა რაღაცას ადასტურებს და მოკლედ, არ აქვს ახლა ამას მნიშვნელობა. ჩემი ბოდვა - ჩემი ბოდვაა :) <br /><br />p.s. გაინტერესებთ, რა შუა�