©

 რას წარმოვიდგენდი, რომ ოდესმე მთვარის ასული მე ვიქნებოდი.  ძალიან უბრალო და ძალიან მაგარი მოთხრობა აქვს რევაზ ინანიშვილს, "მთვარის ასული". ისეთივე მარტივი და ამავდროულად გენიალური, როგორც ბევრი სხვა დანარჩენი, სადაც რეალურად თითქოს არაფერი ხდება, და ამავდროულად სულ რაღაც ორ-სამ გევრდზე ადამიან(ებ)ის მთელ ბედს და ცხოვრებას ატევს. და ყველაფერს კითხულობ, კითხულობ იმაზე ბევრად მეტს, ვიდრე იმ ორ-სამ გვერდზე წერია. სახლში მოსულმა ნელა მოვიხსენი ბეჭედი, საათი, სამაჯური. მერე პიჯაკი დავკიდე საკიდზე, მაისური და შარვალი უბრალოდ სკამზე მივაგდე საძინებელში, კარგად ათქვეფილი გოგლიმოგლისფერი კაბა გადავიცვი და საღამოს რიტუალს - ჩემი და ჩემი მცენარეების ურთიერთობას შევუდექი.  ახ, მანამდე ცოტა უნდა გადავახვიო. ეზოში ჩემი ფისო დამხვდა. ჩემი - ძალიან ხმამაღალი განაცხადია. მთელი ჩვენი კორპუსი და შეიძლება გვერდზე კორპუსიც კვებავს. და პრინციპში, როგორც ერთმა ადამიანმა მითხრა, მონები ხართ მისიო. ხოდა კარგი, ჩემი ბატონი ფისო შემხვდა :) წავედით ერთად და მის კუთხეს დავხედეთ. საჭმელი არ ედო. 5 წუთ...

 დიუშენის სინდრომის მქონე ბავშვები წამალს მიიღებენ. პერსეოპოლისის ავტორი "გატეხილი გულის სინდრომით" გარდაიცვალა. ეს - გლობალური მოვლენები ... გატეხილი გულის სინდრომი ფიზიოლოგიური მოვლენაც რომ ყოფილა, 5 წუთის წინ სალომე ასათიანის პოსტიდან შევიტყე.  მანამდე კინოში მივდიოდი ღია ცის ქვეშ. ავტობუსით ერთი გაჩერება გავიარე 22-დან და ჩამოვედი. უკან ამოვბრუნდი. და საბოლოოდ ჩემ ეზოში აღმოვჩნდი. შტოშში, წინ ბეზეს და ყავის რულეტით და უკოფეინო ყავით. ძალიან დიდი ხანია, ნამცხვარი არც მიყიდია და არც გამომიცხია. და საერთოდ, ტკბილს ფაქტობრივად აღარ ვჭამ. არა, თავს არ ვიგვემ. უბრალოდ ნელ-ნელა თვითონ მოხდა ასე და არც მინდებოდა. ახლა მომინდა. კონკრეტული ნამცხვარი ანტრეში, რომელიც დიდი ხანია, მინდა გავსინჯო და რამდენჯერაც მაგ მიზნით მივედი, იმდენჯერ აღარ ჰქონდათ. არც დღეს. ამიტომ ალტერნატიულად აქ მოვედი და ჩემი უსაყვარლესი რულეტი ავიღე, რომელსაც ბოლო 2 კვირა ძალიან გულგრილად ვუვლიდი გვერდს და ვერც კი წარმომედგინა, როგორ უნდა მეჭამა. დღეს წარმოვიდგინე.  მანამდე ისევ ავტობუსში ვიყავი. სახლისკენ...