©

რთულია იმ წამის განწყობის შენარჩუნება, ეგრევე თუ არ გადმოიტანე. მერე ხსნი გვერდს და ... სხვა რამეზე წერ :) გადაწყდა. უნდა ვწერო. :) გინდა წერო? უნდა წერო :) თოვს დილიდან. არა, ღამიდან. დილით ფარდის მიღმაც კი არაჩვეულებრივი სითეთრე ჩანდა, დათოვლილი ხის ტოტები, საიდანაც პერიოდულად დიიიდი გუდნები ცვიოდა. ხო, ვიცი, ეგ გუნდა არ არის, რაც არის.  ღამე ჯერ დასრულებული და ლოგინში გვერდზე გადადებულ წიგნზე ფიქრმა, მერე ატკიებულმა კბილმა და მერე უკვე ამის გამო სქროლვის დაწყებამ (რაზეც უარი მინდა, ვთქვა ბოლომდე) ცოტა დიდხანს არ დამაძინა. მაგრამ ძალიან გვიანაც არ გამიღვიძია. ალბათ ამ სითეთრემ მომჭრა თვალი. მერე მედიტაცია, რეფლექსია, ცოტა გულის აჩუყება, მერე ყავის მოდუღება ბიალეტით და ფანჯრის წინ ისე დაჯდომა სასაუზმოდ, რომ კარიც და ფანჯარაც ჩანდეს და თოვას ხედავდე. პარალელურად აფირმაციები და ცოტა ხანში ხვდები, რომ გადასარევ ხასიათზე ხარ. თანაც კბილიც აღარ გტკივა. კბილი რა, ნაკბილარი, ჭრილობა.  დილიდან ფიქრობ, რომ სადმე გახვიდე საწერად. ერთი-ორი ადგილი გეგულება, სადაც გინდა და ფიქრობ, სა...

შობის ღამეს ბლოკნოტში ხელით დაწერილი პოსტი. ეს შეიძლება, ტრადიციადაც იქცეს. მხოლოდ ჩაის ფერი შეიცვლება ხოლმე. სანამ ჯერ კიდევ ციმციმებს ნაძვის ხის განათებები, მანამდე უნდა გადმოვიტანო აქ. ახლა: ყველა სანთელი დავანთე, რაც მქონდა. ანუ სულ სამი ცალი დეკორატიული სანთელი. თეთრი, მწვანე და ოქროსფერი. შუშხუნებიც ავანთე. სამი ცალი. და კიდევ ნათურები ანათებს სახლში, საახალწლო ნათურები. შუქები ჩამქრალია. მანამდე: პურის ცომი მოვზილე ვიდეოქოლის თანხლებით. და იქვე შევთანხმდით, რომ ზუსტად 12 საათზე კიდევ ერთი ვიდეო ზარი გვექნებოდა შობის შესახვედრად. პურის ცომი ლამაზად და თბილად შეფუთული დგას მაგიდაზე. მელოდება, როდის მოვრჩები სახლის მილაგება-დასუფთავებას საშბაოდ, ცხელი შხაპის მიღებას და მომზადებას.  შობას შევხვდი. ალოლოსაც ვუსმინე ბევრჯერ. ვიტირე კიდეც, მგონი უკვე ტრადიციულად. სიხარულისგან და ბედნიერებისგან, სისავსისგან. ხომ შეიძლება. სენტიმენტალურ განწყობაზე იყო და თან ბედნიერი? 2020 წლის მემორიში შობის დილას ჩემ ახალ სახლში მოვედი, კონიაკით და შოკოლადით მივულოცე  ჩემ მუშებს შობა. გადავკარ...

ერთი * პოლარული ლიუკი ახალ წელს აქ შემოსვლამ რაღაცნაირი ამბივალენტრუი გრძნობები გამოიწვია. ლუკა პოლარეში შემოსვლას არა, ბლოგზე შემოსვლას ვგულისხმობ. იქნებ იმიტომ, რომ დიდი ხანია, ვპირდები ჩემ თავს და აქაურობას, რომ შემოვალ და დავწერ. რამეს დავწერ. იქნებ იმიტომ, რომ უკვე ათასი დრაფტი მაინც შევინახე თავში. ზოგი შეიძლება აუდიო ფაილებადაც მაქვს ტელეფონში, ქუჩაში მიმავალმა და უცებ წერის ჟინით შეპყრობილმა რომ ჩავწერე. იქნებ ნოუთებშიც კი გადავაწყდე რამეს. მაგრამ ძირითადად მაინც თავში იყო დრაფტებად შენახული და მერე ამ დრაფტებს ვადა გაუვიდა, გაფერმკრთალდნენ და გაქრნენ. ყველაფერი ქრება, თუ არ მოუარე ... ლუკაში რომ შემოვედი, არ იყო თითქოს ბევრი ხალხი. თუმცა რეალურად მხოლოდ ორი მაგიდა იყო თავისუფალი ამ დიდ სივრცეში. მაგრამ დავჯექი თუ არა, უეცრად გადაივსო, მოძრაობა დაიწყო კაფემ თითქოს.  ორი ** მიაძაკის დრო კაფის მოძრაობაზე გამახსენდა - მიაძაკის "მოსიარულე სასახლე" ვნახე გუშინწინ. თუ გუშინ იყო ეს? სადღაც გადიოდა. რატომღაც მომინდა ნახვა. ჩავრთე და ვეღარ მოვწყდი, მონუსხული. მერე ის გავაკეთე,...

05.09.25  ≈ 12:30 მატარებელი თბილისი-ბათუმი ჩანაწერი კატიან ბლოკნოტში  "მთები აჭრელდა, როგორც ჟირაფი მატარებელი მიჰქრის ბინდებად,  ახლა იწყება წიფის გვირაბი, თქვენ ხომ არაფრის შეგეშინდებათ?" წიფის გვირაბი უკან მოვიტოვეთ/ ფანჯარაში დიდად არ ვიყურებოდი. არ ვიცი, გულმა მიგრძნო, თუ რა იყო, მაგრამ ზუსტად იმ დროს გავიხედე, როცა წარწერა "წიფა" გამოჩნდა. მატარებელი იდგა. გადაღება მოვასწარი. მალევე დაიძრა.  ეს ბლოკნოტი 8 წლის წინ მაჩუქეს. ერთად ერთი ჩანაწერი მაქვს გაკეთებული აქამდე: "კატას 9 სიცოცხლე აქვს. მე ჯერ-ჯერობით 1 გავხარჯე". ამ ერთი სიცოცხლის გახარჯვიდან მალევე მაჩუქეს და ეს ჩანაწერიც მალევე გავაკეთე.  არ ვიცი, აქამდე რატომ არ ვკიდებდი ხელს. ალბათ რამე განსაკუთრებულს ველოდი, ან მინდოდა, მხოლოდ რაღაც განსაკუთრებული დამეწერა. ან იქნებ უბრალოდ ციფრულ ერას ისე მივეჩვიე, ისე მივეჩვიე კლავიატურაზე, პირდაპირ ბლოგზე წერას და ისე გადავეჩვიე ხელით ასოების გამოყვანას, რომ ამანაც განაპირობა.  პრინციპში, რომ დავფიქრდე, კი არის ახლა ეს წასვლა მეტ-ნაკლებად განსაკუთრე...

ბოლომდე გამოვწურე ზაფხული, აი ღვინის ბოთლს რომ გადმოატრიალებ და ბოლო წვეთამდე ჩამოასხამ, ისე. მზისგან დამცავი კრემი და ზაფხული ფაქტობრივად ერთად დამთავრდა. ხვალ კარგად თუ ვეცდები, ბოლო წვეთებს გამოვადენ ტუბიდან.  დღეს აუზში ცურვისას გამახსენდა, რომ ჩემი ზაფხულის წიგნი ამჯერად არ წამიკითხავს. არა და დაუძლეველი მოთხოვნილება გამიჩნდა, ყურსასმენები გამეკეთებინა და ცურვისას მომესმინა. მაგრამ ბოლომდე ვერ მოვასწრებდი. ხვალ ზაფხული მთავრდება. ამიტომ, უბრალოდ ბრედბერის აუდიოწიგნები დავძებნე და მართალია სავარაუდოდ ყველაფერი წაკითხული / მოსმენილი მაქვს, მაინც ჩავრთე ვარაუდით ერთ-ერთი მოთხრობა, რომელშიც მზე მთავარ როლს თამაშობს, მაგრამ რომელიც საკმაოდ არამსუბუქია. რაღაც მომენტში ვიფიქრე, გავწყვეტ მეთქი, რადგან მახსოვდა, როგორ ვითარდებოდა მოვლენები, მაგრამ მერე შევეშვი. მოკლეა. იყოს, ეს მე ვერ დამამძიმებს. ვიფიქრე. მერე კი შემდეგი მივაყოლე, ასევე ბრმად, არ მახსოვდა, რომელი მოთხრობა იყო და აი, ზუსტად ის იყო, რაც მჭირდებოდა. ვერ ვიხსენებ, ეს მოთხრობა მართლა მოთხრობად მაქვს წაკითხული, თუ სწორედ იმ...

სერიალებში ყველაფერი მარტივად არის. ფილმებშიც. ნუ, მთლად ყველაფერი არა და ფილმს და სერიალსაც გააჩნია, მაგრამ მე რასაც ვგულისხმობ, ის ყველაფერი მარტივი ჩანს ასე ეკრანიდან. სირთულეებსაც რა მარტივად უმკლავდებიან გმირები, ურთიერთობებიც როგორ მარტივად ეწყობა. გამოივლიან ქარტეხილებს, კონფლიქტებს, დაშორდებიან, გამოიცვლიან 1-2  სხვა ურთიერთობას და ბოლოს მაინც პოულობენ გზას ერთმანეთისკენ.  განსაკუთრებით ისეთ სერიალებში, პატარა ქალაქებში რომ ხდება მოქმედება, სადაც ყველა ყველას იცნობს, ყველა ყველას ეხმარება. ყველა კეთილია და მხარში მდგომი. ვინც არ არის კეთილი, ისიც კეთილშობილდება ბოლოს.  და დროც თითქოს მეტი აქვთ ყველას. საქმისთვისაც, თავისთვისაც და ერთმანეთისთვისაც. თითქოს იქ უფრო ნელა გადის დრო, ან დღე-ღამეში მეტი საათია. ყველაფერს მშვიდად ასწრებენ და ახერხებენ. არსაც ჩქარობენ. იქნებ მართლა მეტი საათია ციფერბლატზე ასეთ ადგილებში?  ხვდები, ხომ, როგორ სერიალებზე ვლაპარაკობ? ერთი ოდესღაც გადაღებული და დღემდე პოპულარული სერიალის გადამღერებაზე. პერსონაჟებიც კი რომ ერთმანეთს ჰგავს, ...

 ჯერ მზემ გამაღვიძა. მზის სხივები პირდაპირ სახეში მეცემოდა. ისეთი სასიამოვნო იყო, არა და არსად მეჩქარებოდა და საათს რომ დავხედე, ჯერ საკმაოდ ადრე იყო კვირა დილისთვის. ამიტომ ავდექი, წყალი დავლიე, ფარდები ჩამოვაფარე და ისევ დავწექი. ცოტა ვიფიქრე, ცოტა რაღაცეები გავაანალიზე და ცოტაც წავთვლიმე. მაგრამ ღრმად აღარ დამიძინია. თუმცა, ამის გამო მზეზე ვერ გავბრაზდები. მზე ხომ ჩემი ენერგიის წყაროა, ჩემი ბატარეის დამტენი.  ეზოდან ძაღლის ყეფა ისმის. მშენებლობაზე მომუშავე ხალხის ხმაც ისმის, მაგრამ მე ძაღლის ყეფაზე ვაჩერებ ყურადღებას. ასოციაციურად მახსენდება სხვა ხმა, უფრო სწორად სხვა ძაღლის ყეფა. ეს ყეფა უკვე რამდენჯერმე შევამჩნიე რუსთაველზე. დგახარ ასე შენთვის და სადღაც უკნიდან ან გვერდიდან, ოღონდ ცოტა შორიდან გესმის მოგუდულად ძაღლის ყეფა. თითქოს რეალურად იმ ქუჩაზე კი არ დგას, არამედ საიდანღაც მოდის ეს ყეფა. ამ ხმაზე ასოციაციურად, ყოველ ჯერზე მახსენდება Jay-Jay Johanson-ის სიმღერა  Everything I own , რომელიც ასე იწყება, ძაღლის ყეფის შორეული ხმით, ასეთივე მოგუდულით. ამ სიმღერაზე ...