ვარიაციები თემაზე iPod

iრჩიეთ ;) :)

"არის კონტაქტი(?!). არის ჯეოსელი!" - სüრპრიზი ჩემს ერთგულ მკითხველს/მაყურებელს

გახსოვთ, ხომ, ჩემი ერთ-ერთი ბოლო პოსტი, ასოციაციებზე?! მეორე ასოციაციას მინდა გადახედოთ, ან გაიხსენოთ. ჯეოსელის ახალ რეკლამასთან დაკავშირებულს.

გაიხსენეთ/გადახედეთ?

და ახლა მითხარით, მართალი მითხარით, პაპუნა ოქრომჭედელი ხომ არ გეგონათ ცოცხალი? არა, ხომ არ გეგონათ? :))) ხო, კაი, ვმაიმუნობ და მარტო ჩემი თაობისთვის იქნება ეს მაიმუნობა გასაგები ალბათ, უფრო პატარებს ეს ფილმი ან სულ არ გექნებათ ნანახი და ან ასე არ გემახსოვრებათ.

ახლა სერიოზულად: არც სახელი მახსოვდა, აზრზე არ ვიყავი სად და როგორ მენახა, და უაზროდ და უშედეგოდ ვეძებდი, მერე კი ხელი ჩავიქნიე. კომენტარებიდან და პირადი საუბრიდან გამოირკვა, რომ სხვებსაც ჰქონდათ მსგავსი ასოციაცია და სხვებიც ცდილობდნენ ამ მულტფილმის პოვნას. ოღონდ აქაც უშედეგოდ.

და აი, სულ რაღაც 1 საათის წინ ჩემი ძმა მიცხადებს, რომ უf, კაცო, ეგ უკვე იპოვა და გადმოწერა სახლში და ახლა მეც გადმომიწერს. "გითხარი უკვე?" - აშკარად არ მითქვამს და ახლა პირველად ვუმხელდი ჩემს ასოციაციას. როგორც ჩანს აქ წაიკითხა. მერე ეძია და ჰპოვა. მაგიჟებს ხანდახან :)
მოკლედ, გადმომიწერა, დესკტოპზე დამიტოვა და წავიდა.

მაშ ასე, ქალბატონებო და ბატონებო! "არის კონტაქტი. არის ჯეოსელი!" (რა მაგრა დაემთხვა ეს სიტყვები, იკაიფეთ, რაა. ყურებას რომ დაიწყებთ, მიხვდებით).

პ.ს. ბევრი ვეცადე, პირდაპირ ამეტვირთა აქვე მულტფილმი, მაგრამ 20 წუთი წვალების შედეგი ყოველ ჯერზე იყო ის, რომ კომპ-ის გადატვირთვა მიწევდა და ინტერნეტი ითიშებოდა. fაილი კი არ იტვირთებოდა. და რადგან სახელი უკვე ვიცოდი, მომენტალურად მოვძებნე ნუ, იცით, სადაც. უბრალოდ დააჭირეთ ხელი ზემოთ იასამნისფრად და მკვეთრად გამოყოფილ სიტყვას - კონტაქტი - და ჩაუსხედით ;)

მმმმმმმმმ........

ვინ იცის, როგორ მიყვარს...... აუუუუ.... მაკანკალებს, ისე მიყვარს ხანდახან :)))

НТВ+....жизнь :D

"Смотри чтобы выбрать, выбирай чтобы смотреть!!!"

представьте себе, что он/а (результат вашего выбора) "будет мелькать у вас перед глазами...туда-сюда, туда-сюда" - всю жизнь :D

так что... будьте поосторожней ;)

ну а если нечем смотреть или ж вы просто ..., то это уже ваша проблема

:)

ა(ბე/ცე/დე)სოციაციები :)

1.
თბილისის ქუჩები მაგონებს ჩვენს ბავშვობაში თამაში რომ იყო, "за рулем", გახსოვთ? აი იმას! ძალიან მიყვარდა. და ახლა, თბილისში რაღაც საოცარი გზის, ტროტუარის, მარჯვენა და მარცხენა მხარეს მოძრაობის, ადამიანების და მანქანების, მარშუტკების და ავტობუსების და ა.შ. სახის გზის გამყოფებით რომ დაყვეს გზები, პირველი ასოციაცია რაც გამიჩნდა, ეგ იყო: თბილისი გახდა "за рулем"ი

დამეთანხმა ერთი მეგობარი





თქვენ რას იტყვით? :)



2.
ჯეოსელის ახალი რეკლამა და კერძოდ ის გაუგებარი იასამნისფერი არსება, ქალაქში რომ დაფრინავს, მაგონებს ასევე ჩვენს ბავშვობაში მულტფილმი რომ იყო, სახელი ნამდვილად არ მახსოვს. იყო მხატვარი და ასევე გაუგებარი არსება, რომელიც მღეროდა მელოდიას, რომელსაც აქ ვერ დავპოსტავ, ცხადია. მღეროდა არასწორად და მერე ეს მხატვარი შეუსწორებს და დაუმეგობრდება. რაღაცნაირი სურეალისტური მულტფილმი იყო :) და ბავშვობის მერე არ მინახავს. აქაც აღმოჩნდა, რომ ერთ მეგობარს უქმნის ეს რეკლამა იგივე ასოციაციას.
გაგახსენდათ? დავდებდი მულტფილმსაც, სახელი რომ მახსოვდეს.



3.
(შესავალი: არასოდეს ვუყურებდი ჯეო რაღაცეებს. არც ბარებს, არც სტარებს და არც აკადემიებს. ვუყურებდი მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მოვხვდებოდი მაგ დროს ტელევიზორთან იმ მეგობრებთან ერთად, რომლებიც უყურებდნენ. შარშან ჯეოსტარში ჩავერთე ასე თუ ისე, მათი წყალობით. ნუ, კვირაში ერთხელ ტრადიციასავით დამკვიდრდა - მივდიოდით ერთ-ერთის უფრო სწორად ორის ოჯახში და იქ ვუყურებდით. მაშინ გავერკვიე კარგად. წელს უკვე შესარჩევი ტურიდანვე ჩამითრიეს, იმავე ოჯახში :) იქ ვუყურე გუშინ პირველად შესარჩევს (გამოვტყდები, რომ მეგონა, მხოლოდ ინტერნეტში იდებოდა ეს საოცრებები. თურმე ყველაფერს აჩვენებენ ტელევიზორშიც). მერე - დღესაც, უკვე სხვაგან, იგივენი +/- და გამოსვლა მეორე. და რაღაცეებზე ძალიან ვიხალისე მართლა. ასეთი რაღაცეების ყურება ერთად ღირს, მივხვდი :) რამხელა შესავალია...) ჯეოსტარის შესარჩევი ტურის დღევანდელი სერიის ერთ-ერთი მონაწილის ნამღერი fელიჩიტა - მაგონებს რუსული comedy club-ის ერთ-ერთ სკეტჩში შესრულებულ სიმღერას "დშნდა". აი, უყურეთ და თავად დარწმუნდებით :)



დღეისათვის ასოციაციები სულ ეს იყო დაგროვილი. მეტი არ მახსენდება. შეიძლება განვაგრძო თემა, მერე, პოსტებად და პერიოდულად

პ.ს. აი ეს ლინკი, ვერ დადებული ვიდეოს ნაცვლად :)

Rock/Rock n roll is king :)

ამ ბოდიალ ბოდიალში ხან რას ვუსმინე, ხან რას, ხან რა თემაზე ვისაუბრეთ, ხან რაზე და უცებ გამახსენდა Elvis Presley. იმიტომ ალბათ, რომ დღეს საღამოს მეგობრებთან საუბრისას თემამ მოიტანა და ვახსენე, როგორც ერთ-ერთი ლეგენდა. ხოდა მოვუსმინე - Jailhouse Rock-ს. დავდე კიდეც იქ სადაც ჯერ არს. ამან მერე თავის მხრივ შემდეგი ასოციაცია გამოიწვია - ELO - Rock n roll is king. ესეც დავდე
და უცებ გამახსენდა სცენა არც ისე შორეული (თუ უკვე შორეული?) - ადრეული ახალგაზრდობის წლებიდან. იმ პერიოდიდან, რადიო ყველაზე მეტად როცა იყო "ხოდში". გემოვნებიანი რადიოები და შესაბამისი მუსიკა რომ ჭარბობდა ეთერში. პერიოდი, როცა ლოგინში ბალიშის გვერდზე ჩართული რადიოთი ვიძნებდი. მახსოვს ცივ ზამთარში უკვე თბილად ჩაწოლილს ეს ჰანგები რომ ჩემესმა, როგორ წამოვხტი უცებ ლოგინში და ლოგინზევე თავდავიწყებით ვიცეკვე მთელი სიმღერის განმავლობაში. ეს იყო და ეს. უბრალოდ ამ სცენას მახსენებს ყოველთვის Rock n roll is king

და კიდევ დაემატა ერთი ასოციაცია/მოგონება - "ბიჭები საზანდარიდან". შარშან ცნობილი მოვლენების გამო ვეღარ ვიხილეთ/ვუსმინეთ. წელს კი ამ ბენდის ნაცვლად, როგორც გავიგე "ტაშ ტაშ ტაშ ტარამ ტარამ" სტილის დამკვრელები ჰყავდათ.

გონიო-კვარიათის გასაყარი. საზანდარი. ზაფხული 2006 (თუ ვცდები, შემისწორეთ) საიდანღაც ფეხით მომავალნი, მობოდიალენი, მონუსხულებივით მივყევით სიმღერის ხმას (ალბათ მიწერია კიდეც სადმე ძველ პოსტებში და აღარ დავიწყებ აქ აღწერას რას და როგორ უკრავდნენ და მღეროდნენ და რა ზაფხულები იყო) და იქ აღმოვჩნდით. მერე შანსი აღარ გაგვიშვია, რომ არ მივსულიყავით ღამე ამ ბიჭების მოსასმენად. ბოლოს - 2007 წლის 13 აგვისტოს :)


p.s. ვიდეოს დადებასთან დაკავშირებით რატომღაც პრობლემები შემექმნა. ნუ, ეგ არაფერი. დავლინკე და ისე მოისმინეთ (ვითომ ვისაც უნდა თვითონ ვერ ნახავდააა :D )

ნახეთ!!!

ამ ხალხის შემშურდა....

fb-ზე ex-თანამშრომელს ედო. გადავირიე. გადმოვქაჩე. იქაც დავდე. აქაც ვდებ. წაიღეთ, კი ბატონო, ვისაც გსურთ და სხვა...

რა ბედნიერებაა, როცა ადამიანმა ზუსტად იცის, რა უნდა და იმას აკეთებს, რაც უყვარს და სიამოვნებს...

დილა-საღამო მშვიდობის

რაღაც მინდოდა დამეწერა, მაგრამ იმდენად ბურანში ვარ, რომ თავს ვერ ვუყრი და ვერ ვიხსენებ. 14 საათი მეძინა. ასე არ მემართება ხოლმე... როგორც ჩანს, წინა დღეებში გვიან დაძინებამ და ადრე ადგომამ საბოლოოდ თავისი ქნა. ხოდა წუხელ დაწოლისას ვფიქრობდი, როგორ მინდოდა გამოძინება. და აი, დღეს წვიმიანმა ამინდმა გარკვეულ მოვლენებს ხელი შეუშალა და სამაგიეროდ ხელი შეუწყო ჩემს გამოძინებას. ძალიან კარგი. მართალია, ახლაც ძილ-ბურანში ვარ და ჩემს ოთახში ჯერ კიდევ ღამეა, ასე მგონია, მაგრამ ალბათ გამოვფხიზლდები.

ხოოო. კარგი დღე იყო გუშინ. ადრე დილიდან გვიან ღამემდე. ანუ არა მარტო დღე - დილა, შუადღე, საღამო, გვიანი საღამო და ღამე. გვიან - ამას წინ უძღოდა აქედან სად წავიდეთ? და მერე გადაწყვეტა სადაც უნდა განვაგრძოთ/დავასრულოთ საღამო. და მერე ამის სისრულეში მოყვანა - მივხვდი, რომ ამდენი სიცილისგან უკვე მიმიკური კუნთები აღარ მემორჩილებოდა. მართალია, სიცილი სიცოცხლეს ახანგრძლივებსო? აბა, ჩვენ ხანშიშესული ყვავის თუ არა მოწიფულ ასაკში მყოფი მათუსალას ხნის მაინც უნდა "მოვიყაროთ". და თან თუ გავითვალისწინებთ, რომ ყველაფერი წინ არის - ალბათ ყვავამდეც გავქაჩავთ, ასე თუ გავაგრძელეთ...
მოკლედ, მინდა ვთქვა, რომ ძალიან კარგია დადებითი ემოციებით დატვირთვა და რომ კმაყოფილი ვარ გუშინდელი დღით და არა მარტო გუშინდელით, უფრო ფართო ხედვითაც - ფრიად :P

კიდევ მინდა ვთქვა, რომ ძალიან მეზარება ხვალ დილის 9 საათზე დარჭობა საქმეზე. და საერთოდ, რა არის ეს დილის 9 საათი?! საქართველოში! ჰმ! და თუ გამოვიდა - ამიერიდან და გარკვეული ხნით მომიწევს ამ რეჟიმზე გადართვა და მიჩვევა. და უნდა დავივიწყო ღამის 11 საათზე გასვლები და მერე გვიან მოსვლები და მერე კიდე ინტერნეტში უფრო გვიანობამდე ბოდიალი. ისევ უნდა გავხდე working class herro. და otorvatsja შესაძლებელი იქნება ისევ მხოლოდ პარასკევს და შაბათს... და აგვისტოს ბოლოს/სექტემბერში ისევ გადავხედავ ხოლმე მეგობრებთან ერთად მთელი მომდევნო წლის კალენდარს და გამეხარდება დასვენების დღეებით უხვი სეზონები, განსაკუთრებით long weeken-ები, რომლებსაც "პატარა შვებულებუკებს" ვეძახდი. და ვიწუწუნებ თვეებზე, რომლებიც ერთმანეთს ისე ეწყობა, რომ შაბათ-კვირის გარდა დასვენება არ უწევს.

აი, ასე. ces't la vie

წავედი ახლა შოკოლადზე...

ტექნიკური ხარვეზების გამო წუხელ ვერ დადებული პოსტი

ეს ფოტო რომ არ დამედო, ვერ დავიძინებდი მშვიდად. დღეს გადავიღე. საავტორო უფლებები დაცულია და თუ გადაიწერთ, ავტორიც (წყარო) მიუთითეთ :)))

საკმაოდ დიდი ხანია ეს ქაღალდი დევს ერთ-ერთ მაღაზიაში (დელისთან), pay box-ის თავზე. სულ მინდოდა, გადამეღო და ხან მავიწყდებოდა და ხან მობილურში ადგილი არ მქონდა. მერე გადმოვედით... და აი, დღეს დილით მოვხვდი იმ ტერიტორიაზე, სპეციალურად შევედი სწორედ იმ მაღაზიაში, ბარათის ანგარიშის შესავსებად. ქაღალდი იდო, ოღონდ უკუღმა, წარწერით ქვემოთ. როგორც მერე მივხვდი, გაკეთდა ავტომატი, ქვითარს კვლავ იძლეოდა და ამიტომ გადაატრიალეს წარწერა. მაგრამ არ აიღეს - რა იცი, რა ხდება. ახლიდან დაწერას, იყოს უკვე არსებული. თან ხომ ხედავთ, როგორ დახარჯულან, გაუფორმებიათ, დაუხატიათ.
მე თუ მკითხავთ, ბოლოში ასე უნდა ეწეროს: სიყვარულით შპს "პური არსობისა"-ს ადმინისტრაცია!
დიახ, დიახ! ახლა არ ვიცი ზუსტად, მაგრამ ადრე ამ მაღაზიაზე სწორედ ეს აბრა იყო გამოკრული: შპს "პური არსობისა".

ბევრი მიხვდება, რომელ მაღაზიაზეც არის ლაპარაკი ;)

20.09.09
02.01

კიდევ ერთი ღამის p.s.

დალაგდა. ბოლომდე დალაგდა ჩემი ოთახი. თუ არ ჩავთვლით "ერთ პარკ წარსულს". დაკვირვებული ვარ, ჩემი ოთახი და კარადა როგორც წესი ჩემს შინაგან მდგომარეობას ასახავს ხოლმე. ახლაც. რაღაცნაირად გარშემოც დალაგდა უკვე ყველაფერი თითქოს. ცოტაც, სულ ცოტაც და საბოლოოდ გაირკვევა და გადაწყდება. ანუ ბოლო აკორდები - თვის ბოლოს. მერე - ახალი მარში.

დავმშვიდდი. და ამ საღამოს უცებ არსაიდან, ან საიდანღაც ვიგრძენი ახალი ძალით ახალი ენერგიის შემოტევა. ენერგიის და განწყობის, რომელიც მეგონა გონიოს მერე აღარ მექნებოდა ან ძალიან ცოტა ხანი გამყვებოდა. არა. ახალი ტალღა წამოვიდა :)

ხანდახან ძალიან ელემენტარული მოვლენა. სრულიად უცხო ადამიანი ან 2-3 სიტყვიანი ფრაზა შეიძლება დადებითი ენერგიის ბიძგის მიმცემი გახდეს. ხოდა წამოვიდა ენერგია. "ევროპიდან მოდის ენერგიაა". რეკლამების ზეგავლენას ვერასოდეს მოვიშორებ. ხო, ხო, "ევროპიდან" წამოსული ენერგია აღარ მჭირდება და არ მინდა ნამდვილად ;) (მაპატიეთ, ეს მხოლოდ მეგობრების გარკვეული წრის წარმომადგენლებისთვი გასაგები ფრაზა იყო. უბრალოდ გაატარეთ).

რას ვამბობდი? და საიდან დავიწყე? ხოოო, ერთი პარკი წარსული დამრჩა დასალაგებელ-გადასახედ-გადასაყრელ-დასაბინავებელი. აი ის პარკიც.

2-3 დღეში ერთხელ მივადგები. თითო ნივთს ვიღებ. გააჩნია რამდენად ძველია, იმის მიხედვით მჭირდება დრო: ვათვალიერებ, ვკითხულობ - თუ წასაკითხია, გადავხედავ... მერე არის რამდენიმე ვერსია:

ან
1. ვხევ;
ან
2. უკან ვდებ (порвать позже)
ან
3. უკან ვდებ (მენანება/ჯერ ვერ გადავწყვიტე მისი ბედი)
ან
4. უკან ვდებ (მჭირდება/გამომადგება)
ან
5. უბრალოდ ვაგდებ
ან
6. დავყურებ გაკვირვებული - ვერ ვიხსენებ რად მინდოდა, რა იყო, საიდან არის (მაგ.: გადავაწყდი საახალწლო მისალოც. გადავშალე - სულ 2 სიტყვა. ვისგან და ვის. ვის - ეს მე ვარ. ვისგან - ამ სახელს ცოტა ხანი დაბნეულმა ვუყურე. არაფერს მეუბნებოდა. მერე ამოტივტივდა. მაშინდელი გაკვირვებაც. მერე - კიდევ ერთი, სხვა თარიღის სხვა სახით მოლოცვაც. მერე სხვა ემოციებიც. მერე - ჩუმად შევიგინე და... ახლა ვერ ვპოულობ სად წავიღე ის მისალოცი :) არა და ჯერ არ გადამიგდია, აშკარად.)
ან
7. ნაკუწებად ვაქცევ, როგორც შემდეგ ფოტოზეა ამ უკანასკნელში სხვების ხელიც ურევია. სიამოვნებით დამეხმარენ მეგობრები :)))

კიდევ დარჩა 2-3 ნახატი, რომლებიც მალე მექნება და დაასრულებს ოთახს.

კიდევ ის, რომ ისევ 3 საათი დაიწყო, ისევ არ მძინავს და ისევ ადრე ვარ ასადგომი და ბევრი რაღაც მაქვს მოსასწრები. მომიწევს, გადავეჩვიო ამ ღამურობას და ისევ ჩავჯდე რეჟიმში, თორემ რამდენიმე დღეც თავისუფლებისა და მერე... დამერხევა ასე თუ განვაგრძე :)


ახლა უკვე თამამად შემიძლია ვთქვა: 'ღააამის 2 საათია (ნუ, კაი, 3 დაიწყო) და ყველაფერი რიგზეა!'

:)




პ.ს. ვიცი, არაფერ შუაშია ეს სიმღერა პოსტის ბოლო ფრაზასთან (ღამის 2...), მაგრამ ესეც გამახსენდა და ამით დავამთავრებ:


Уже поздно, все спят
И тебе пора спать
Завтра в 8 утра
начнётся игра
Завтра солнце встанет
в 8 утра

Крепкий утренний чай,
Крепкий утренний лёд
Два из правил игры,
а нарушишь - пропал
Завтра утром ты будешь жалеть,
что не спал (!!!)

პ.პ.ს. ორივე სხვადასხვანაირად გენიალური ადამიანი. ორივე ძალიან მიყვარს.

უბრალოდ გამახსენდა

Очень приятно, царь, царь, очень приятно, царь...

Gedeon Burkhard. прошу любить и жаловать

no name

originally upload by http://ffffound.com/

რა უცნაურია, აი ასეთი რაღაც არსება დავხატე ერთხელ. მთხოვეს/მომთხოვეს დამეხატა და ჩემი ფანტაზიით შევქმენი. ხატვა არ მეხერხება. საერთოდ. ანუ მიხვდებით ალბათ, რომ არანაირად არ იყო ეს "ნახატი". მაგრამ, ნუ, თავისი საქმე გააკეთა მაშინ. და ახლა, ამ წამს გამომიგზავნეს რაღაც ვებ-გვერდი, სადაც ასე, na ugad გადავდიოდი გვერდებზე, ვათვალიერებდი და უცებ წავაწყდი ამ არსებას, რომელიც ძალიან ჰგავს იმას, ჩემს მიერ დახატულს. ნუ, შეიძლება "ჰგავს" ხმამაღალი ნათქვამია, მაგრამ როგორც კი დავინახე, მაშინვე გამახსენდა. ისეთივე ტიპია, რა. უბრალოდ ეტყობა, რომ ვინც დახატა, ის ჩემგან განსვხვებით ერკვეოდა ამ საქმეში. სახელიც კი ჰქონდა ჩემსას. ოღონდ არ მახსოვს.

к чему я все это?

რიე ვიცი...

да просто так

* * * * * * * (фиеста)

აი, ვიპოვე. ეს რამდენიმე დღეა თავში მიტრიალებს ოთარ ჭილაძის ერთი ლექსი, უფრო სწორად ნაწყვეტი ლექსიდან - "თაკო და ზაზა", დასაწყისი. ყველაფერი კი ასე დაიწყო: როცა დრო ბევრი გაქვს, ბევრს ფიქრობ. რა თქმა უნდა შენს ცხოვრებაზეც. ხოდა დავიწყებდი რაღაცეებზე ფიქრს, ცვლილებებზე, სიახლეებზე, გარკვეულ და გაურკვეველ საკითხებზე და ა.შ. და მერე ამოტივტივდებოდა საიდანღაც ფრაზა: "ჩემი ცხოვრება აეწყო ასე..." მერე გამახსენდებოდა, საიდანაც არის ეს ფრაზა. მერე ვიხსენებდი იმ სტროფს, მაგრამ სრულყოფილად ვერ ვიხსენებდი, მეორე ხაზი მაკლდებოდა. ახლა გადმოვიღე წიგნი. როგორ გვაზარმაცებს კომპ. სარჩევში მოძებნა დამეზარა უცებ. ctrl + f მინდოდა მქონოდა, რომ მომეძებნა მარტივად... მაგრამ საბედნიეროდ ჯერ არ გადავჩვეულვარ "განსხეულებულ წიგნებთან" ურთიერთობას. და ვიპოვე. ნუ, თუ ოთარ ჭილაძე თქვენთვის არ არის უცხო, მაშინ ისიც გეცოდინებათ, ვისზეა ლექსი და ახსნა განმარტებებს არ დავიწყებ.

მაშ ასე, მხოლოდ პირველი სტროფი:

"ჩემი ცხოვრება აეწყო ასე,
ბევრი სურვილი გაქრა თავისით,
ფრთები კი შემრჩა და თითო ფრთაზე
თითო უმწეო ბარტყი დავისვი"

(როგორი სიტყვები არ მხსომებია, თურმე...)

ხო, ძალიან მაგრად წერს. ყველაფერს. და ლექსებსაც, ცხადია. ლექსები პერიოდულად მიყვარს. ზოგადად ლექსები. ვიცი ძალიან ბევრი. არა იმიტომ, რომ ვიზეპირებდი ან ვცდილობდი. არა. უბრალოდ მიყვარდა და მამახსოვრდებოდა ძალიან ადვილად. თავისით. შემომესწავლა ბევრი, ასე ვთქვათ. მერე დამეწყო პერიოდები: პოეზიის ვერ ატანის და პოეზიის 5 წუთების პერიოდების. პრინციპში ზოგადად მაინც კარგია, კარგი ლექსი. და ასე, მახსენდება სიტუაციურად, ისევე როგორც სხვადასხვა ფრაზები, ციტატები, ფილმებიდან და ა.შ.... ხო, ამაზე ალბათ მიწერია სადმე. ის, რომ კალომ მითხრა - შენ თავში fოლდერი გაქვს, სახელწოდებით movies-ო. ხო, და დესკტოპზე მიგდია თან მეთქი, დავეთანხმე. პრინციპში, movies ეს ერთ-ერთი fოლდერია და ctrl + f-ს არ ვიყენებ თან, ავტომატურად ხდება ეს ყველაფერი, თავისით მოდის...

ხოოო, კიდე რა დავწერო? რამ შემომიტია ახლა, на ночь гдядя? ისე, რა, მაინც სულ ღამე ვწერ. ღამე მუზები იღვიძებენ. დღისით ზარბაზნების ხმა ადუმებთ...
დღეს განწყობა მქონდა - წინასწარ დავიღალე მეთქი. წინასწარ, როცა წარმოვიდგინე წინ გადაშლილი წელი, სადღაც ზაფხულამდე... თან ზამთარი და ა.შ.
პერიოდულად რომ შეიძლებოდეს წლის განმავლობაში ელემენტების დასატენად, გადასახალისებლად და სილაღის შესანარჩუნებლად სადმე თბილ ქვეყნებში, სანაპიროზე გადაფრენა. აუუუ, რა ვიქნებოდი. ალბათ პირი არ დამეხურებოდა ღიმილისგან. და ღიმილი, ეს ყველაზე ლაითი ვარიანტი იქნებოდა. როგორ მიყვარს ეს მდგომარეობა...

ოოო, რაღაცის გადაღება მინდა მობილურით და მერე იმ ფოტოს დადება. მაგრამ მობ ჯდება. დამტენი არ ვიცი სად არის და რომც გამოვტყდე, რომ ვიცი, ვერ დავტენი, რადგან ეს სხვების გაღვიძების ხარჯზე უნდა მოხდეს და არ მინდა. ასე რომ, ფოტოს ხვალ დავაწევს პოსტს გზაში. ნაფლეთებს.

ახლა პოსტს დავუარე და სმაილები წავშალე. რაღაც არ მომეწონა ვიზუალურად. ხოდა გამოვიდა smilefree post.

აბზაცებს შორის ადგილები წერის შუალედების პირდაპირპროპორციულია.
ჩემი ოთახის კარი იღება ასე, თავისით. მგონია კატაა. არაა. არ არის. მგონია ქარია. არც ქარია. ნუ, ესე იგი აჩრდილი დადის სახლში, კომუნიზმის... აუუუ, რა შუაშია ახლა ამასთან და საერთოდ, არა მგონია ვინმემ დაამუღამოს და გაიგოს, ძალიან სპეციფიური ხუმრობა იყო, მაგრამ გამახსენდა ამ წამს და მომინდა დამეწერა. სიტუაცია: აწ უკვე ყოფილი სამსახური. ჩვენი დეპარტამენტი. ჩვენი ოთახი. უკვე/ჯერ კიდევ ოთხნი ვართ. ჩვენები... კარი იღება (სულ კარი იღებოდა და სულ ვიღაც შემოდიოდა ჩვენთან). არავინ შემოდის. გავიხედეთ. არც დერეფანშია ვინმე. ვკეტავთ. გიო: "არგასული კოპიოების სულებია..."
და აქვე (ესეც თემატურია): "ლანდებს სასახლეში მხოლოდ მაშინ ელი, როცა საუბარი ედგარ პოეზეა" (გალაკტიონი)

"არასერიოზული კაცი" ნანახი გაქვთ? ხო, გია ფერაძე. რა ვიცი, ისე გამახსენდა. რა, აქამდე რამე ლოგიკა დაინახეთ ამ პოსტში თემებს შორის?! ხოდა ნურც ახლა მომკითხავთ. უბრალოდ ვწერ. შეიძლება ითქვას ვყრი რაღაცეებს. რას ვამბობდი? ხო, არასერიოზული კაცი მეთქი. კარგი ფილმია. "ქალბატონო დეიდა, თქვენ სწორედ ისეთი ადამიანი ბრძანდებით, მე რომ წარმომიდგენია რომ ადამიანი უნდა ბრძანდებოდეს". და ის სცენა, ქუჩის კატას რომ მიუყვანს ვიღაც ქალს და გულისტკივილით ჩააბარებს. თან ხანდახან ნახვის უფლებასაც სთხოვს... და კიდევ გაზეთების ჯიხურთან რიგში კამათი და ფრაზა "...და თქვენ თუ თქვენისთანა ამხანაგები მიდი-მოდიოდით და გადი-გამოდიოდით ჩემზე...." ესეც კიდევ ერთი ტრაგიკული ბედის ადამიანი...

ალისა ამოტივტივდა თავში და Чеширский Кот, რომლისთვისაც თავის მოკვეთას ბრძანებს დედოფალი, მაგრამ რადგან მხოლოდ ღიმილი რჩება ჰაერში, თუ მარტო თავი, არ მახსოვს, თავის მოკვეთა შეუძლებელი ხდება: "нельзя отрубить голову, если не имеется тела, от которого ее можно отрубить". ბუნდოვნად მახსოვს, რომ კეროლს შაკიკი აწუხებდა და შაკიკის დაწყებამდე, რაღაცას ხედავენ ხოლმე თითქოს. აურა ქვია ამას? ხო, მგონი. და მგონი ამ მდგომარეობიდან გამოსვლის მერე დაწერა ალისაზე პირველი მოთხრობა? ხო, უფრო ბანალური ვერსიაც არის. ანუ რეალურად ერთ პატარა გოგონას მიუძღვნა, ვიცი ეგ ისტორია, მაგრამ შაკიკიც რაღაც როლს თამაშობდა მის ცხოვრებაში, ასე მახსოვს. უნდა გადავიკითხო, ერთი. რაღაც საინტერესო იყო...

ამასობაში 4-ის ნახევარი ხდება. მეჩვენება თუ მართლა მესმის ქუჩიდან ცოცხის ხმა? ჩვენი ქალაქის მეეზოვეები დავიჯერო ასე ადრიანად იწყებენ "თბილისი სისუფთავის ქალაქი"-ს დალაგებას? რა ვიცი, რა ვიცი...

ახლა სიჩუმეა სრული. დავწვები. იმედია დამეძინება. ხო, ძალები დამჭირდება აშკარად, და ენერგია... სამომავლოდ

и это пройдет...







И восходит солнце :)

ყველაფერი ახალი და კარგად არ დავიწყებული არც ისე ძველი

დავიწყო ასე, ბანალურად? - გავიდა ზაფხულიც.. დადგა ყვითელი შემოდგომა :)))))))))))))) არა, რა თქმა უნდა!
ან ასე, ერთ ძველ ქართულ მულტფილმში („გოგონა და შადრევანი“) რომ იყო: გაზაფხული, ზაფხული, შემოდგომა, ზამთარი... ოღონდ შესაბამისი ინტონაციით უნდა ამას წაკითხვა, ისე ხიბლი ეკარგება. თუ უკვე მიწერია ეს სადმე, ან პოსტი მაქვს რომელიმე დაწყებული ასე, ნუ გამკიცხავთ :)) მიყვარს ამ ფრაზის ამ ინტონაციით გამოყენება :))

გული მიგრძნობს, დიდი პოსტი გამოვა (ვითომ პირველად ხდება ასეეე). ხო, ნუ წინასწარვე რომ განეწყოთ. ეს იქნება მიქსი ალბათ რამდენიმე თვის და რამდენიმე ეტაპის. ასე რომ, ქვესათაურებად დავალაგებ სავარაუდოდ. პერიოდულად "ვწერდი" თავში, და მერე არ გადმომქონდა. სულ მინდოდა და მერე... ხოდა არ ვიცი ახლა რა გამოვა. შეიძლება რაღაც მოვლენები ან ფაქტები, ან თუნდაც რაღაც წვრილმანები, რის შესახებაც იმ მომენტში დაწერა მინდოდა, აღარ გამახსენდეს. არ გამახსენდეს ფრაზები, რომლებზეც ბევრი ვიცინეთ და გაგიზიარებდით, რომ მახსოვდეს, არ გამახსენდეს ზაფხულის ყველა მხიარული საღამო... განწყობები მიკარგულია. ეგრევე თუ არ დაიჭირე... მოკლედ. ვნახოთ. წავიდა



პალეოლითი

ქვედა პალეოლითი, ანუ უსაქმურობის ადრეული ხანა
3 ივლისიდან მოგეხსენებათ სრულიად თავისუფალი მსოფლიოს მოქალაქე გავხდი. ზაფხული. სიცხე. ბევრი თავისუფალი დრო. თავისუფლებაააა! ხო, ძალიან მაგარია. ხანდახან ფიქრობ, რომ იმისთვის ცხოვრობ, რომ იმუშაო. არა და არ მინდა ასე ვიყო. ა რა სო დეს! ასე ალბათ ისეთ პერიოდებში ვფიქრობდი, როცა ჩემი სამუშაო დღე ნორმირებულს 4 ან მეტი საათით აჭარბებდა და თავუსუფალი შუალედებიც დღის განმავლობაში ჯამში 15 წუთს თუ შეადგენდა. კი, ყოფილა ასეთი დღეებიც. რა თქმა უნდა მუდმივად და ხშირად არა, მაგრამ....
ვისაც დღისით გიწევთ სამსახურიდან გარეთ გასვლა, განსაკუთრებით მაშინ, როცა კარგი ამინდია, გამიგებთ, რას ვგრძნობდი ხოლმე ასეთ დროს. ძალიან მაგარია, ძალიან, როცა დღისით თავისუფალი ხარ და სადაც გინდა იქ წახვალ, ბოდიალი, უბრალოდ ბოდიალიც კი, უსაგნოდ, უმისამართოდ, და თავისუფლების შეგრძნება. მაგრამ ეს მაქსიმუმ 1,5 საათი თუ გაგრძელდებოდა იმ შემთხვევაში, როცა სადილად სადმე მივდიოდით ხოლმე (ეს ოღონდ როდის იყო ბოლოს, არ მახსოვს). მაშინ ძალიან გიჭირს უკან მიბრუნება და 4 კედელში და ჟალუზებში დღის ბოლომდე ჯდომა. რაც არ უნდა კარგი სიტუაცია გქონდეს სამსახურში, რაც არ უნდა კომფორტულად გრძნობდე თავს. განსაკუთრებით ძნელია, როცა საქმე არ არის და შენ უნდა იყო, მაინც უნდა იყო და გარეთ კი ასეთი კარგიააა...

მოკლედ, ივნისში მიღებულმა გადაწყვეტილებამ ივლისიდან ბევრი თავისუფალი დრო მომცა. თუმცა, როგორც ცოი იტყოდა "Время есть, а денег нет, и в гости некуда пойти..." ეგ არაფერი. ვახერხებდით. კაკ რაზ в гости всегда есть куда пойти :)) მოკლედ, ეიფორია საკმაოდ დიდხანს გაგრძელდა. შეიძლება ითქვას, მთვრალი ვიყავი ზაფხულით და თავისუფლებით. დავფრინავდი და სულ არ მაწუხებდა კრიზისი და გლობალური დათბობა.

წახვალ სადაც გინდა, უსაქმური ბევრი იყო იმ დროისთვის გარშემო. დაიძინებ და გაიღვიძევ როცა გინდა და ა.შ. მოკლედ, ბერვი + აქვს. ერთადერთი რაღაც ტეხავს. შენს შესაძლებლობებს და განწყობას ამ პირობებში ფინანსური რომანსების ჟღერადობა ცოტა არ იყოს არ უხდება :) რა დროს რომანსებია, როცა გარეთ ზაფხულია (ვგიჟდები ზაფხულზე)!


შუა პალეოლითი, ანუ ადრე ამდგარსა კუ(ს ტბაზე მორბენალსა)რდღელსა
სულ მალე გამოიკვეთა საოცარი შანსი და შესაძლებლობა: დილაობით ვიაროთ/ვირბინოთ კუს ტბაზე! დიახ, დიახ! იმ დროისთვის სამნი ვიყავით. თამუნა - კრიზისის პირველ ტალღას შეწირული, მე - ნებით და წყნარად წამოსული და ნინო, რომელიც მალევე შემოგვიერთდა (მიბაძეთ გოგიტა კვერნაძეს) და მესიჯით მამცნო: "ხომ არ ჩამოგრჩებოდი. სამსახურიდან წამოვედი" - მოულოდნელად წამოსული. არც ერთი არ ვართ ბუნებით ტოროლები. დილის ძილის ხიბლი სამივესთვის გასაგები და მისაღები იყო. მაგრამ, რაღაცამ გაიღვიძა ჩვენში! რაღაც მიძინებულმა! :))) და დავიწყეეეთ. დილის 7 საათზე სამარიაჟოდ არავინ ადის კუს ტბაზე, თუ ეს იდეა გაგიჩნდათ. მართლა ძალიან კარგი იყო. მააართლა. არ დამზარებია ფაქტიურად არც ერთხელ, იმ ხნის განმავლობაში. წინა საღამოს უკვე მიხაროდა, რომ დილით ადრე გავიღვიძებდი (და სხვათა შორის არ მიჭირდა გაღვიძება), გავემზადებოდი და თამუნას დავხვდებოდი. ეზოდან გასულს ნინო დაბარებულივით მეჩეხებოდა :))) ერთად ჩავდიოდით იმ მონაკვეთს და ველოდებოდით ან პირდაპირ ვსხდებოდით ახალ მოსულ თამარის მანქანაში.
დავრბოდი? ნუ ვერ მოვიტყუები. სირბილს ვერ ვქაჩავდი თამუნასგან განსხვავებით, მაგრამ საკმაოდ სწრაფ და სპორტულ სიარულს - კი. სამივეს სხვადასხვა ტემპი გვქონდა, მაგრამ ეს ხელს არ გვიშლიდა. ბოლო წრეზე პრინციპში ვიშლებოდით და სამივე სხვადასხვა სახის სირბი/სიარულ/სეირნობით მივდიოდით ბოლო მიზნამდე - ღია კაფე. იქ ყავა და მზე გველოდებოდა.

თუ რამე მოსაყოლი იყო, გზაში არც ერთი არ იწყებდა. ავიდოდით, დავადგებოდით პირველ წრეს და წავიდააა.... მერე უკვე შეკითხვა ჩამოყალიბდა: რამდენ წრეს გაქაჩავს? :))) იყო თემები, რომლებიც 3-4 წრეზეც კი გვყოფნიდა.... :))))

იყო უსაყვარლესი ძაღლი. ფაქტიურად "ქერა, ცისფერთვალება" :)) ნუ, ქერა არა, მაგრამ თეთრ-ღია ნაცრისფერი, მართლა საოცარი ცისფერი თვალებით. ულამაზესი და უსაყვარლესი. ჯერ კიდევ ძალიან პატარა. იცით როგორი იყო, ჯეკ ლონდონის მოთხრობების (მიხვდებით ალბათ, რომ ოქროს მაძიებლების საქმიანობისადმი მიძღვნილ ციკლს ვგულისხმობ. ნინო და თამუნა მაშინვე მიხვდნენ, რა თქმა უნდა) ეკრანიზაციაში რომ ძაღლებია, იმ ჯიშის იყო. მგელს ჰგავდა :) კიდევ რა ასოციაცია გამიჩნდა? - "Глаза голубой собаки " :) ნინოს გავუზიარე, მაშინვე გაახსენდა და "გადავწყვიტეთ" ჩვენ "Голубые глаза серо-белой собаки" დაგვეწერა :)და ასე... მერე დაგვარიგებდა თამუნა და სავარაუდოდ საღამომდე ვიშლებოდით.

პირველი ნინო გამოაკლდა სპორტულ რიგებს. სამსახურში უკეთეს პირობებში დაბრუნება ძალიან კარგია, მაგრამ შენი მეგობრები რომ აგრძელებენ დილაობით კუს ტბაზე სიარულს და შენ სამსახურში მიდიხარ ამ დროს, ეგ მესმის, რომ გულდასაწყვეტია და "შესაშური". მეც შემშურდებოდა, ნინელი :))

ნელ-ნელა უკვე ცნობ ყველას და ხვდები, ვინ ვინ არის. მალე ცნობადი უმუშევარი სახეებიც შემოგვიერთდნენ. სახელების ჩამოთვლისგან თავს შევიკავებ მაინც :) იყვნენ ასევე ცნობადი მოქმედი მუშაკი სახეებიც. ანუ სახე, რომლის სხეულიც რატომღაც "საროჩკა"ში გამოწყობილი ეწეოდა სპორტულ აქტივობას...

იყო "კაცი ტანგაში". მართლა. რომელიც რა დროსაც არ უნდა მისულიყავი, სადღაც "პრიჩალზე" იწვა და მზეს ეფიცხებოდა. ჰასაკით საკმაოდ სრულ ჩანდა შორიდან. ანრი ჯოხაძის გახმაურებული კლიპი ალბათ ყველამ იცის. არ არის ამისათვის საჭირო, რომ ანრის თაყვანისმცემელი იყო. ნავში შიშველი რომ წევს. აი ზუსტად ასე იწვა ის კაცი. ოღონდ არა ნავში...

იყვნენ ადრეული დილის სასტავები, მოგვიანებით დილის სასტავები და ა.შ. რას არ გაიგებ სირბილისას. ხვდები, რომ ჯობია ყველაფერი არ ილაპარაკო თუნდაც უცხო ადგილას და უცხო ხალხში. რა იცი, ვინ ვისი ვინ არის და ვინ დარბის შენს წინ/უკან ;) :)

მერე აგრილდა. დილაობით საკმაოდ ციოდა და მე და თამუნამ დრო გადავწიეთ. მოგვიანებით დავიწყეთ ასვლა. ასეთ დროს მართლა ან მარტო უმუშევარი დარბის, ან პენსიონერი (კიიი, ბევრი ბებია-ბაბუა დარბის/დადის. ზოგი ჩვენზე ბევრად უკეთეს ფორმაშია. აი მაგალითად, ერთხელ ჩვენს გვერდზე იჯდა (ხო, სირბილის მერე კაფეში) ქალი, რომელიც ბებიად მეკუთვნოდა. ეფიცხებოდა მზეს. და უცებ მოადგა 3 სხვა. აქედან ერთი ჯოხით. ალბათ "прабабушк"-ებად გვეკუთვნოდნენ. და ტექსტი: Девочки, где вы были? და "გოგოები" უყვებიან, როგორ ამოვიდნენ ფეხით!!!!!!! სადღაც, რაღაც მოვლითი გზებით! არც ერთს არ ეტყობოდა დაღლა, სუნთქვაც კი არ ჰქონდათ აჩქარებული. მე და თამუნა კი... ჩვენ მხოლოდ დავგეგმეთ, რომ იმ მთავარ გზაზე ვცადოთ და ავიდეთ ფეხით...)
და ან საკუთარი ბიზნესის მქონე საკმაოდ შეძლებული ხალხი. начальство не опаздывает, начальство задерживается ტიპები :) ისეთები მოვისმინეთ... ხო, გამოვტყდები, შემშურდა, ასე მშვიდად და ვითომც არაფერი რომ შეუძლია ახალგაზრდა ქალს ილაპარაკოს, როგორ იყიდა სასტუმრო ....-ში... და რის გაკეთებას გეგმავს იქ მომავალ წელს და ა.შ. მე კი ამ დროს ვზივარ, ხის სკამზე (Bank) გადაწოლილი, თავი უკან, ფეხები - ქვის მოაჯირზე და მზის სხივებში ვპოულობ შვებას და სიამოვნებას. ხო, აბა "ზაგარი" გადამივა მალე და სასტუმრო ვიყიდო კი არა, თურქეთის სასტუმროში რომ წავიდე იმის საშუალება თუ მექნება მომავალ წელს, ეგეც არ ვიცი :))) თუმცა, არ ვწუწუნებ, ახალი დაბრუნებული ვარ გონიოდან, ფრიად კმაყოფილი...
ამასობაში დაბრუნდება თამუნა, ნარბენი (ბოლო წრეზე в гордом одиночестве დარბის ) და ვუყვები მოსმენილს. მერე ერთად ვუსმენთ თვალდახუჭულნი ერთი მაგიდიდან მეორეზე გადაძახილებს, ბიზნეს სიახლეებს და საქმიანი ხალხის უსაქმურ გეგმებს....

მერე ავდგები, გადავჯდები ქვის მოაჯირზე. სიმაღლის შიშს დავივიწყებ, მაგრამ ამ დროს მოვა ვინმე ადმინისტრაციიდან და ზრდილობიანად მთხოვს, თუ შეიძლება ასე ნუ დავჯდები :) ზრუნავენ დამსვენებლებზე... შენ არ გეშინია, ჩემს ზურიკელას ეშინია, არ გადავარდე :)))

კარგი, მერე გადავეყუდებით და კუს ტბის "კამკამა წყალში" მოცურავე ხალხს გადავხედავთ. სცენა: ხანშიშესული ჭაღარა კაცი. კასტილი უჭირავს ხელში. აშკარად უჭირს გადაადგილება. მაგრამ ჯიქურ მიიწევს ტბისკენ. "პლავკა" აცვია. ერთი ნაბიჯი, ორი, სამი... უცებ კასტილს ხელის მკვეთრი მოძრაობით ისვრის ნაპირისკენ და... დგაფ! ისე ხტება წყალში და ისე მიცურავს, ყბა გვვარდება ორივეს გაოცებისგან! "Обычный подозреваемый" მახსენდება ამ სცენის დანახვაზე და თამუნას ვუზიარებ ასოციაციას. თამუნაც სიცილით მეთანხმება.

კასტილების თემა შემიძლია განვავრცო. თამუნა იდაყვს მკრავს გვერდში: იმას გახედე, რა. გვერდზე სკამზე ასევე ხანშიშესული მამაკაცი ზის და ჯოხის ნაცვლად ხელში არც მეტი არც ნაკლები, მაგიდის ფეხი უჭირავს! ! ! კი, მაგიდის. დაკვირვების შედეგად ვხვდებით, რომ სკამისაც კი არ არის. აი დიდი, მასიური მაგიდები რომ არის ჩუქურთმებიანი არა, მაგრამ ნუ მსგავსად გაფორმებული ფეხებით, ეგეთი....

კიდევ? კიდევ ბევრი დეტალი იყო, ყველაფერი არ მახსენდება ახლა და რაც მახსენდება ყველაფერს არც დავწერ :) მოკლედ, ძალიან კარგი იყო, იმდენად კარგი, რომ ზამთარშიც კი ვივლიდი სიამოვნებით... სამსახურზეც კი უარს რომ იტყვი, საშუალება რომ გქონდეს :)

მერე? მერე სახლის დაცლა და გადმობარგება, მერე აქ საქმეები დილიდან, მერე... ორშაბათიდან ახალ სამსახურს ვიწყებ (უნცაურია, ისე რა თანმიმდევრობითაც დავრჩით უსამსახუროდ, იმის საპირისპირო თანმიმდევრობით დავიწყეთ მუშაობა. თამუნა, მე, ნინო... ნინო, მე... თამუნა, ყველაფერი კარგად იქნება! :) მე კიდე რამდენიმე დღეში ისევ შემშურდება შენი თავისუფლების და ისევ თავდავიწყებით შემიყვარდება პარასკევი საღამო, იმიტომ რომ მას ნანატრი შაბათ-კვირა მოსდევს) და რამდენიმე დღეს აზრი აღარ აქვს და ასე შეწყდა ჩემი სპორტული მოღვაწეობა (იმედია დროებით და იმედია, მოვა დრო და უკვე არა უმუშევრის სტატუსით, არამედ მშვიდი საქმიანი დღის სპორტული დასაწყისი იქნება ეს ;)). გული მწყდება.


ზედა პალეოლითი ანუ gonieault 2009
არდადეგები ბებიასთან სოფელში გავატარე.... მეხუთე წელია გონიოში დავდივარ ზაფხულში. პირველ წელს ვიყავი მხოლოდ ერთ მეგობართან (მაკუშა, თუ კითხულობ შენს შორეულ კონტინენტზე, გაგახსენდება ის ზაფხული.... :) ) ერთად და სხვა სახლში.
მეორე წელს გავავრცელე ინფორმაცია ამ, მეორე სახლის შესახებ "სასტავში" და წავედით და წავედიიით... 4 წელია ბირთვი და დანარჩენები დავდივართ მზევინართან. როგორც ლადომ შეარქვა - who is the sun-თან.
მზადება და წასვლის წინა განწყობაც არაჩვეულებრივი იყო. ძალიან გვიხაროდა, რომ მოვახერხეთ და მივდივართ, და ისევ ერთად. შეიძლება ითქვას, „ზღვის უცვლელი სასტავი“ შეიკრა და ჩამოყალიბდა და სხვანაირად ვეღარც წარმომიდგენია :)
9 დღიდან პირველი ხუთი დღე იყო ძალიან კარგი ამინდი. მერე დაიწყო სტიქიის მძვინვარება და განუწყვეტელი წვიმა. ერთი დილა გააკეთა მშვენიერი შუალედი და მერე ისევ განაგრძო. ამ ხნის განმავლობაში იყო "ძირითადი სასტავი" და წამსვლელ-მომსვლელები. "one night stand"-ები :))), 2 დღიანები, "მიდი მოდიოდა და გადი გამოდიოდა"-ები, მხოლოდ პლjაჟზე მომსვლელი სტუმრები და ა.შ. ყველაზე ბევრნი ერთდროულად ვიყავით 10 კაცი (ვგულისხმობ ღამე დამრჩენებს)

მოკლედ რომ ვთქვა - ძალიან კარგი იყო. იყო ბევრი მზე. უფრო მეტი სიცილი (პირველივე დღიდან/ღამიდან). (სულ სიცილის, ხუმრობის, ღადაობის და მაიმუნობის ხასიათზე რომ ხარ, ჩასვლის წუთიდან - ასეთი განწყობა იყო. მერე ვიძახდი, რომ ჩემს თავს სრულად ვპოულობ ზღვაზე, რომ იქ ისეთი ვარ, როგორიც მართლა ვარ და მიყვარს ჩემი თავი. ამ სილაღეს თბილისი დიდხანს ვერ უძლებს. ან ეს სილაღე ვერ უძლებს თბილისს დიდხანს. :) გარკვეული ხანი მოგყვება, რაღაც მოვლენები, გასვლები, საღამოები, აგარაკები აცოცხლებს გარკვეული ხანი. მერე ფერმკრთალდება და მხოლოდ პერიოდულად ცოცხლდება სრულად)
იყო ასევე ბევრი არაყი და ხშირი სმა. ღამის 3 საათზე სისულელეების მოფიქრება და განხორციელება. მეორე დღეს შედეგის ლოდინი. კამერებით ცურვა და მზეზე ხრუკვა. ბუნგალო დილის ზღვის მერე და ყავა სადილის მერე ვერანდაზე... ხანდახან - მანქანა. ღამის პირველ საათზე "აქედან ყველანი მივდივართ ბათუმში" წასვლები, როკ-ფესტივალზე; ვიტამინის საქანელაზე "ერთხეეელ ვიხილეეე ბაღშიიი გაშლილიიი" - ის შესრულება (ჩემი ვესტიბულარული აპარატის არამდგრადობის გამო მე არ ვიყავი იქ მსხდომთა და მომღერალთა შორის); ღამე მორიგი დიდი სმის მერე ზღვასთან ჩასვლა ხმაურით, ფეხით და სიმღერით სიარული გონიო-კვარიათის ტრასაზე დღისითაც და შუაღამისასაც, მანქანების საპირისპირო მიმართულებით; ბოლო დღეს, ანუ ღამე "flat"-ში ბოლო ამოსუნთქვამდე როკვა; აფორიზმებად ქცეული ფრაზები... მოკლედ, მზით და სიცილით გათანგული, არყით და წვიმით გაჟღენთილნი და ძალიან კმაყოფილები დავბრუნდით (იმედია სხვებიც დამეთანხმებიან).



მეზოლითი

ეს არის სახლიდან სახლში გადასვლის მოსამზადებელი ხანა და თავად პროცესი. ამაზე უკვე დავწერე (აქ შეგიძლიათ გაეცნოთ პოსტს ახალ სახლში გადმოსვლის თემაზე და ჩემს მაშინდელ ემოციებს). ასე რომ, აღარ შევჩერდები და გადავდივარ პირდაპირ შემდეგ ხანაზე



ნეოლითი

Перемены всегда к лучшему или Дом 3
გადმოსვლის პროცესზე უკვე დავწერე და ინფორმირებულები ხართ ასე თუ ისე (ლინკი იხ. მეზოლით-ში). მოკლედ დავწერ დანარჩენს. სართული მესამეა. მეგობრები იძახდნენ, იმდენი იძახე „მე მე სა სა სა მე მე“ რომ აგიხდაო :)) არ მკითხოთ ახლა რას ნიშნავს ეს „მე მე სა სა სა მე მე“. იმედია ყველას გაქვთ „სიზმარა“ ნანახი და გახსოვთ ჭამის მინისტრი და მისი ეს „ფრთიანი ფრაზა“.
ჩემი მეგობარი ნოდარი კი არა და დათო :)) პირველი ერთი კვირა ყოველ საღამოს მეკითხებოდა, განვიცდი თუ არა დისკომფორტს, გული მწყდება თუ არა, შევეგუე თუ ჯერ არა. სახეზე იკითხებოდა, როგორ უნდოდა, რომ პირველ 2 კითხვაზე დადებითი და ბოლო კითხვაზე კი უარყოფითი პასუხი მიეღო. მაგრამ პირველივე დღეს საპირისპირო პასუხები მიიღო. მიუხედავად ამისა, მაინც ყოველ დღე მიმეორებდა კითხვებს, როგორც ჩანს იმედს არ კარგავდა, რომ რამე მაინც შემაწუხებდა. ბოლოს ხელი ჩაიქნია :))) რას იზამთ, ასეთია დათო. შეკითხვების ფორმულირებაც კი უარყოფითი აქვს :) მაგრამ ეს არანაირ დისკომფორტს არ გვიქმნის მის მეგობრებს :)))))

მოკლედ, ზეპირსიტყვიერად არაერთხელ ვთქვი, და აქაც დავაფიქსირებ: გადმოსვლიდან მეორე დღესვე მივხვდი, რა განწყობა მქონდა: ასე მეგონა, რომ იქ თითქოს არც მიცხოვრია :) მომენტალურად შევეგუე. კარგად ყოფნას რა შეგუება უნდა, ისე :) სახლიც ძალიან კარგი გამოვიდა და ჩემი ოთახი ხომ - ყველაზე კარგი :) იზოლირებული, კომფორტული და როგორც მეგობრებმა აღნიშნეს, გადაცემა "ბინა"-ში რომ ურემონტებდნენ და უწყობდნენ ოთახებს, ისეთიო :)) მოკლედ, "მე და ჩემი ოჯახი ძალიან კმაყოფილი ვართ" (რეკლამის გავლენას გრძნობთ? (იმედია არ ვმეორდები და უკვე არ მიწერია ეს ფრაზა წინა პოსტში) :))) )


სიახლე საქმიან ცხოვრებაში
ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა ვიფიქრე (ანუ ზუსტად 1 კვირა შეთანხმებისამებრ) დავთანხმდი შემოთავაზებაზე. ვიწყებ კიდევ ერთ ახალ ეტაპს ცხოვრებაში. იმედია ორივე მხარე კმაყოფილი დარჩება. წესით და რიგით ორშაბათიდან ახალ სამსახურს ვიწყებ. თუ რამე არ შეიცვალა.... დეტალები - მოგვიანებით

ეს იყო ჩემს ხელთ არსებული ბოლო ინფორმაცია ამ დროისათვის. გემშვიდობებით. მომავალ შეხვედრამდე.
ან ასე დავასრულებ, ივან დიმიდოვივით: А новостей на сегодня больше нет და კლავიატურას მოვისვრი უკან, ქაღალდების ნაცვლად :))))


03:17
09.09.09
p.s. ინტერნეტი ურევს, ამიტომ არ ვიცი რამდენად მოხერხდება პოსტის ახლა დადება. ვწვალობ რამდენი ხანია და თან გზადაგზა რაც მახსენდება ვამატებ. შეცდომები ტექსტში შეგიძლიათ 03:17-ს მიაწეროთ :) თუ არ დამეზარა, გადავხედავ დღის განმავლობაში და თუ სადმე რამეა, შევასწორებ. ან - არა :)