05.09.25 ≈ 12:30 მატარებელი თბილისი-ბათუმი ჩანაწერი კატიან ბლოკნოტში "მთები აჭრელდა, როგორც ჟირაფი მატარებელი მიჰქრის ბინდებად, ახლა იწყება წიფის გვირაბი, თქვენ ხომ არაფრის შეგეშინდებათ?" წიფის გვირაბი უკან მოვიტოვეთ/ ფანჯარაში დიდად არ ვიყურებოდი. არ ვიცი, გულმა მიგრძნო, თუ რა იყო, მაგრამ ზუსტად იმ დროს გავიხედე, როცა წარწერა "წიფა" გამოჩნდა. მატარებელი იდგა. გადაღება მოვასწარი. მალევე დაიძრა. ეს ბლოკნოტი 8 წლის წინ მაჩუქეს. ერთად ერთი ჩანაწერი მაქვს გაკეთებული აქამდე: "კატას 9 სიცოცხლე აქვს. მე ჯერ-ჯერობით 1 გავხარჯე". ამ ერთი სიცოცხლის გახარჯვიდან მალევე მაჩუქეს და ეს ჩანაწერიც მალევე გავაკეთე. არ ვიცი, აქამდე რატომ არ ვკიდებდი ხელს. ალბათ რამე განსაკუთრებულს ველოდი, ან მინდოდა, მხოლოდ რაღაც განსაკუთრებული დამეწერა. ან იქნებ უბრალოდ ციფრულ ერას ისე მივეჩვიე, ისე მივეჩვიე კლავიატურაზე, პირდაპირ ბლოგზე წერას და ისე გადავეჩვიე ხელით ასოების გამოყვანას, რომ ამანაც განაპირობა. პრინციპში, რომ დავფიქრდე, კი არის ახლა ეს წასვლა მეტ-ნაკლებად განსაკუთრე...
Comments
მარტივი და მშვენიერია ეს ყველაფერი და შევირგოთ, ცის:)))
არა, არ მეშინია, უბრალოდ არ მინდა გამიაროს :) ნუ, ყოველ შემთხვევაში - დიდხანს არ გამიაროს და მერე - უბრალოდ მშვიდ და ღიმილიან განწყობაში გადაიზარდოს, მართლა სულ აჟიტირებული ხომ არ ვიქნები :))))
ხო და მეც მივხვდი, რომ სწორია :) და მაგრა გამეხარდა, რომ დავბრუნდი :) იმიტომ რომ რაღაც ხნის განმავლობაში მიძინებული იყო, ან ნახევრად მიძინებული ჩემი ის თვისებები, რაც ძალიან მიყვარს, და ის, რომ ძალინ მხიარული ვიყავი და სიცოცხლის ხალისით და სიყვარულით სავსე, ეხლა მახსენდება და ვხვდები, რომ ეს ჩემი ჩვეული მდგომარეობაა. სამწუხაროდ ისეთი სიხშირით არ ვლინდებოდა აქამდე და იმედია აწი დომინანტური იქნება :)აუ რა ვიბაზრე :))))
ვიპუსწი იო, ვიპუსწიიი:)))))
უბრალოდ არ მინდა მერე ერთბაშად დაუჯდეს ელემენტები :)