პოსტი ემყარება რეალურ მოვლენებს... როლებში: იური მეჩითოვი (კამერის წინ და კამერის მიღმა) - თამუნა (ვაჩნო) იურის მუზა და ფოტოსიგიჟის წამომწყები - მე ხუჭუჭა სიუ ახალი ვარცხნილობით - ნინო (კალო) დედა მარიკა - მარიკა (რომელმაც ორივე ბავშვი მიაძინა და მერე შემოგვიერთდა) ზაგრიანი მაჩო - დათო (ითონი) ”ა ტაკჟე” (ხმები და შიგადაშიგ კადრები) - გიგა (მარიკას ძმა), ნინო (კალო/მარიკას მეზობელი ახლობელი გოგონა), ნიღაბი (სანდერსის, ანუ სანდროს (მარიკას ვეჟის) ვეფხვის ნიღაბი) ი დრუგიე მოქმედების ადგილი - მარიკას აივანი მოქმედების დრო - ადრეული სექტემბრის გვიანი საღამო/ღამე მაშ ასე, ქალბატონებო და ბატონებოოო ”ერთი გიჟური საღამოს მოკლე შემაჯამებელი მიმოხილვა ფოტო და ვიდეო მასალითა და კომენტარებით (რამდენიმე სურათი ანუ ეპიზოდი მეგობრების ცხოვრებიდამ)” ყველაფერი ერთი საიმიჯო ფოტოთი დაიწყო (რომელსაც პრინციპში დიდი ფოტოსესია მოჰყვა. ყველაფერს არ დავდებ ცხადია). თამუნამ (იურიმ) არ დაიზარა, დამხატა, მომამზადა გადაღებებისთვის და მეც შევიჭერი როლებში შემდეგ ჩემში ვეფხვმა გაიღვიძა! тигрица :D მალე ეს ყველაფე...
იყო პერიოდი - "все казалось — не живу, а так, черновик пишу, успею еще набело перекатать" იყო პერიოდი - მეგონა, ვიცოდი, რა იყო წინ. კმაყოფილი ვიყავი და მეგონა, ყველაფერი ასე იქნებოდა სულ. თურმე რამდენი რამ იცვლება ცხოვრებაში, თურმე სულ სხვა გზები იყო წინ. სრულიად ვერგანსაჭვრეტი იყო პერიოდი - მაინტერესებდა, რა იქნებოდა წინ. აზრზე არ ვიყავი იყო პერიოდი - მეგონა ვიცოდი, რაც იყო წინ. დაახლოებით მაინც. ვგეგმავდი, ვაწყობდი მომავალს, გეგმებს, ვხედავდი თითქოს იყო პერიოდი - სავსე. რაღაცნაირად სავსე. ყველაფრით იყო პერიოდი - მეჩვენებოდა, რომ прожигаю жизнь. მიუხედავად იმისა, რომ უსაქმურად არ ვიყავი. მუშაობაში, გართობაში, იქით-აქეთ წოწიალსა თუ ბოდიალში, კაფით-კაფედ, ბარით-ბარად, მეგობრით-მეგობრად და ა.შ. მეჩვენებოდა, ან ვგრძნობდი, რომ რაღაცას, ან ვიღაცას ვაკლებდი ჩემს ყურადღებას. რაღაცას არასწორად ვაკეთებდი. ამას იმ იშვიათ მომენტებში ვგრძნობდი, როდესაც ვჩერდებოდი იყო პერიოდი - ისევ მეჩვენებოდა, რომ прожигаю жизнь. თან არაფერში. და ნერვები მეშლებოდა ამაზე. თუმცა, არ ვცდილობდ...
ეს დაუწერელი კანონია. მერე მარკეტინგში უკვე მაგალითებით გაფორმებული და ნაწილობრივ დაწერილ კანონად ქცეული. ეს დაახლოებით მგლური კანონს ეფუძნება: შეჭამე, თორემ შეგჭამენ -ს. ეს უხეშად ნათქვამი. უფრო მარტივად და დღევანდელობასთან მორგებულად კი: როდესაც რაღაცას გაიფიქრებ - თქვი! მაშინვე, ხმამაღლა, ბოლო ხმაზე იყვირე! თან დააყოლე, რომ ეს - შენ მოგივიდა თავში პირველს, შენი აზრია, შენი! თქვი, თორემ მერე ვიღაც დაგასწრებს! როდესაც პასუხი გაქვს შეკითხვაზე - თქვი! რაც არ უნდა დაურწმუნებელი იყო. მერე როგორც წესი, სხვა აჟღერებს იგივე პასუხს და აღმოჩნდება, რომ სწორი ყოფილხარ. თქვი, თორემ მერე ვიღაც დაგასწრებს! როდესაც რაღაც იცი, აუცილებლად თქვი, რომ იცი, შეგიძლია, კარგად შეგიძლია, რა თქმა უნდა შეძლებ, რა თქმა უნდა გამოგივა! ცოტა ეჭვიც რომ გეპარებოდეს, მაინც ჯობია ასე თქვა. გონება თუ გაქვს და ინტელექტი, რაც იცი, იმას გააკეთებ და დახვეწ ბოლოს და ბოლოს. როცა არ იცი მაშინაც თქვი, რომ იცი, აზრზე რომ არ ხარ, მაშინაც კომპეტენტური და ჭკვიანური სახით მშვიდად თქვი, რომ კი, კაცო, ექსპერტი ხარ ამ დარგში, შეგიძლია...
Comments
მა გა რი ააა!
და ჩვენი დღევანდელი საუბარიიი?! ტრაპის გატაცება და ჯიმ კერობა.... :D