©

ვერ ვმეცადინეოოოობ! ვეეეერ! რა ვქნა?! ვერ ჩავუჯექი! და წიგნებიც... ფუ ამისი... სად ვიშოვო?! :( არ გამომატანეს... :( არა და დროოო?! კაროჩე, რა.... надо федя, надо!!!

სანამ დასაძინებლად წავიდოდე, მინდა დავწერო, ვთქვა, კიდევ ერთხელ აღვნიშნო, კიდევ ერთხელ, რომ ძალიან მიყვარს ჩემი მეგობრები! ძა ლი ან! :) და კიდევ, მიყვარს, მშვიდად რომ ვარ, რაღაც, რაც მანერვიულებდა позади რომ მაქვს უკვე, იმიტომ რომ გადავჭერი და დავისვენე. თან კმაყოფილი რომ ვარ საკუთარი თავით. :) და მიყვარს ასე მშვიდად, ოპტიმისტურად, რეალისტურ-ოპტიმისტურად განწყობილი რომ ვუყურებ ცხოვრებას, მოვლენებს და და ”სიცილის ხალისი” რომ მაქვს (რა სიტყვათშეთანხმებააა?! :D ) და საინტერესოდ გატარებული საღამოები მიყვარს :) და ასე მგონია... არ ვიცი რა მგონია :) რაღაცნაირი განწყობა მაქვს, სიტყვით ვერ გადმოვცემ. აი, ისეთი, ბუნდოვანი, თითქოს რაღაც ბურუსში ხარ გახვეული, სასიამოვნო ბურუსში, არ არის ისეთი სქელი რომ ვერ ხედავდე, ყველაფეს ხედავ. და იცი რაღაცეები თითქოს, წინასწარ იცი, და თან სახელებს ვერ არქმევ და არ იცი რა რა არის და რა იქნება, მაგრამ მშვიდად ხარ და არ ღელავ, როგორ ვთქვა... თითქოს იცი რომ ყველაფერი, რა თქმა უნდა კარგად იქნება, ზედმეტი აღელვების გარეშე, იცი რომ რაღაც უნდა იყოს, და ეს რაღაც შ...

ისე, უბრალოდ იმიტომ რომ ძალიან მიყვარს ეს სიმღერა და ტექსტიც ძალიან მომწონს და სურათი, ანუ ფოტო რაღაცნაირად განწყობაში ჩაჯდა ამ სიმღერის, ნუ ჩემთვის - ჩაჯდა ისე, უბრალოდ არის რაღაცეები, რაც ალბათ ყოველთვის და ყველაფრის მიუხედავად გეყვარება ადამიანს. ეს სიმღერა, მაგალითად. ხოდა აჰა, ვდებ, რა :) ისე, უბრალოდ И то что было на бело откроется потом Мой рок-н-ролл это не цель и даже не средство. Не новое, а заново один и об одном Дорога в мой дом и для любви это не место. Прольются все слова как дождь И там где ты меня не ждёшь. Ночные ветры принесут тебе прохладу. На наших лицах без ответа Лишь только отблески рассвета Того где ты меня не ждёшь. А дальше это главное похоже на тебя В долгом пути я заплету в волосы ленты. И не способный на покой я знак подам тебе рукой Прощаясь с тобой, как будто с легендой. Прольются все слова как дождь И там где ты меня не ждёшь. Ночные ветры принесут тебе прохладу. На наших лицах без ответа Лишь только отблески рассвета Того где ты меня не ждёшь. ...

მალე ალბათ აღარ მექნება comp და შესაბამისად აღარც ინტერნეტი და შესაბამისად აქაც ვეღარ დავწერ ასეთი სიხშირით... მერე იმედია ისევ მექნება :) და კიდევ იმედია და კიდევ იმედია.... და კიდევ (ამეკვიატა მგონი ეს ფრაზა, 2 დღეა, არა 3! ) - надежда умерает последней! сказала вера и пристрелила любовь :D მოკლედ, თავის დროზე ერთ მეგობარს რომ არ ეთქვა ეს ფრაზა (საიდან იცის, არ ვიცი), რა მეშველებოდა პირდაპირ არ ვიცი, რა :D სიახლეებს ველოდები. რაც მთავარია გადაწყვეტილება მივიღე, და ხვალ მოვახსენებ მონათმფლობელური წყობილების უკანასკნელ მოჰიკანს, ტელეფონით, ან უკეთესია - გაფუჭებული ტელეფონით.... და მერე კიდევ უფრო კარგად ვიქნები და დაველოდები რამეს, ისე, რომ არც კი ვიფიქრებ რომ ველოდები (ახალ სამსერს :) )

”ფანჯარა. ნახატი ნახატზე მთვარეა მთვარეზე კატაა მაღალი ფეხებით თვალი გამიშტერდა აზრი გამიჩერდა გაჩერდით! ჩემს ფიქრებს ხელით ნუ ეხებით! ოთახი. საწოლი. მაგიდა. სურათი. ფოტოზე სახეა ნაცნობი თვალებით ტყუილად მიყურებთ არა გაქვთ უფლება მკაცრი ვარ იცოდეთ არ შემებრალებით. კარადა. კარები. კარებზე სარკეა იქ სხვა სამყაროა რატომ გეცინებათ?! ფოტოდან გადმოვა კატასაც წაიყვანს იქ შევა როდესაც თქვენ ღრმად გეძინებათ...”

ძალიან მომწონს, თუ - ”მიყვარს” - не громко сказано, მაშინ მიყვარს :) მოუსმინეთ ან მოისმინეთ :)