©

იქნებ ვინმე დამეხმაროს. სავარაუდოდ, მეგობრებიდან რომელიმე, მაგრამ ესეც იმ შემთხვევაში, თუ ეს ადგილი ჩვენი რეალობიდან არის აღებული. მოკლედ, ბლოგს ვათვალიერებდი და გადავაწყდი რამოდენიმე draft-ს. უმეტესობა მახსოვდა, ან თუ არ მახსოვდა, მაშინვე მივხვდი, რას ეხებოდა. და აი ეს?! იყო მხოლოდ ფოტო. მეტი არაფერი. რა მინდოდა მეთქვა, რას ვწერდი, რისი ფოტოა, სად არის გადაღებული?.... ვერაფრით ვერ ვიხსენებ. რომ ვთქვა, ძალიან ლამაზი ადგილია და იმიტომ დავდე, შთამაგონა და რამე მინდოდა დამეწერა მეთქი, მოგატყუებთ აშკარად. სხვა რაღაცაშია აშკარად საქმე და ვერ ვხვდები. თუ ვინმეს გეცნობათ, ან რამე ვარაუდი მაინც გაქვთ, მომწერეთ, მადლობელი ვიქნები :)

აუ რამდენს ვწერ თურმე :)))))) ორი სიტყვის დაწერა მინდა ხოლმე და ბოლოს რომ გადავხედავ უზარმაზარი არზა გამომსვლია - ვხედავ რა მინდა ახლა გითხრათ :) რა და ის, რომ წინა პერიოდის განწყობა აორთქლდა, გაუჩინარდა, как рукой сняло. უცებ, ერთ მშვენიერ დღეს, კერძოდ კი გუშინ ასე ერთი ხელის მოსმით გაქრა დაძაბულობა, სტრესი, ნერვიულობა და ცუდი განწყობა და უცებ ენერგიის ისეთი მოზღვავება, დადებითი ენერგიის, ისეთი მუხტი და ხალისი ვიგრძენი, რომ... რა ვიცი, რა :) არ ვიცი, ნაწილობრივ (და ეს დიდი ნაწილი იყო) იმის დამსახურებაა, რომ რაღაც-რაღაცეები "გადავაგორე", მოვითავე, მორჩა, მოვაგვარე, სტრესული სიტუაციები აღარ იყო, რაღაც საქმეები ჩაეშვა, დაიძრა და ახლა წავა своим чередом. და რამდენიმე დღის მერე შევამჩნიე, რომ ლამაზი ნაძვის ხე დაუდგამთ სამსახურში (როცა დგამდნენ, მე ვერაფერს ვერ ვხედავდი, ისეთ დღეში ვიყავი), ლამაზად მოურთიათ მისაღები. მერე უკვე თითქოს ყველას სახე უღიმოდა, ყველა კარგ თუ არა თითქმის კარგ ხასიათზე იყო. ჩვენს ოთახში განსაკუთრებით დადებითი მუხტი ტრიალებდა. არაჩვეულებრივი განწყობა, საახ...

გუშინ ვფიქრობდი, მეშინია მეთქი. რისი და რაც... არ მახსოვს ზუსტად როდის იყო, ალბათ 3-4 წლის წინ? შეიძლება 2? არ ვიცი, მოკლედ რომ იყო, მახსოვს და იგივე არ დამემართოს, უცებ არ დამერხეს მეთქი. nervni sriv-ს დავარქმევდი ამას. ასეც იყო. ოღონდ ახლა იმას ვფიქრობდი, რომ თუ დამემართა, რაღაც პონტში კარგია ის ფაქტი, რომ მარტო ვარ (ნუ, ხო...). ანუ, ხო, რა, რომ მარტო ვარ და მაქსიმუმ მეგობრის თანდასწრებით დამემართოს ეს. მაგრამ მერე მაინც ჩავთვალე, რომ საკმარისად გამძლე და ძლიერი ვარ და ბევრი მიზეზით ნაკლებია ახლა და არ დამემართება. მივაღწევ 31 დეკემბრამდე და მერე დიდი სმაილიკი გავიჩითები ისევ, მოხითხითე და მოგორავე :D დავწერე და წავშალე :) მე არ მეხებოდა, და იმიტომ. და გადავწყვიტე umalchat ab etam. მართლა მინდა რომ გაღიმებული სახეები იყოს გარშემო. მესმის. მაგრა მესმის... დღეს იყო განსაკუთრებული საგიჟეთი. ან შეიძლება მე მომეჩვენა ასე. უბრალოდ დაგროვდა. ერთ ასევე "მისტრესილ" თანამშრომელს (მისივე ტერმინია "მისტრესილი") შევთავაზე, ვინც გადავრჩებით წლის ბოლომდე, სურათი გადავიღოთ მეთქი ...

(შენიშვნა- წუხელ დავწერე, მაგრამ როგორც თითქმის ყოველ ღამეს ამ ბოლო დროს, ისევ გაჭედა ინტმა და ვერ დავპოსტე. დღეს კი დრაფტებიდან აღვადგინე და პოსტად გარდავთქვი, სამქე ვქმენ საჭოჭმანები) რამდენჯერ და რამდენი რაღაცის დაწერას ვაპირებდი. ვერ მოვაღწიე აქამდე. ეხლა მარტო იმას დავწერ რომ დავიღალე, ძალიან დავიღალე და გადავიღალე. და ცოტა ხანი კიდევ გაგრძელდება ასე. დეტალებს არ მოვყვები, შანსი არ არის. დღეს შაბათია და ცოტა ხანი მაინც გამოვთიშო ტვინი. ფიზიკურადაც კი დავიღალე და საკუთარი თავის თავიც კი არ მაქვს. ცოტა ხანიც, ცოოტა ხანიც... ლაპარაკიც კი მეზარება დღის ბოლოს და ყველაზე მეტად რაც მინდა ხოლმე, არის სიმშვიდე და თბილი ხალათი, თბილი ოთახი, სავარძელი და ცხელი ჩაი. სახლში დაბრუნება - ეს არის ხოლმე ყველაზე მაგარი რაღაც ამ ბოლო დროს. თუ ჩერეზ ნე მაგუ და ჩერეზ სებjა გავედი მაინც სადმე, იქაც ისეთი ვარ, რომ აზრი არ აქვს ყოფნას. და ისევ სახლში დაბრუნება მისწორდება ყველაზე მეტად და ლაპარაკიც არ შემიძლია ამაზე. არც წუწუნი. არ მიყვარს უბრალოდ. უბრალოდ იქნება, იქნება ეს ყველაფერი და მერე მორჩება. ი ვს...

ხანდახან ვერ ვიტან ჩემს ინტუიციას, საოცრად მძაფრს, ოღონდ იშვიათი გამოხატულებით სულ სხვა რაღაცაზე მინდოდა დამეწერა ვაბშე ვეღარ ვწერ ბოლო დროს მივხვდი, რაც მიშლის ხელს, მაგრამ შევჯექი, და გადაგდება მიჭირს რაღაცნაირად უნდა დავაბალანსო და კიდე ბევრი რაღაც მინდა ვთქვა. მინდა, რომ ვგრძნობ და ვფიქრობ, ეგრევე ბლოგზე გადმოდიოდეს. როგორ აგიღწეროთ ახლა დღევანდელი ჩემი განწყობა? გუშინდელი? გუშინწინდელი? როგორ აგიღწეროთ ჩემი გაკვირვება და ჩემი სიცილი, ჩემი მოლოდინი და ჩემი ღიმილი, როგორ აგიღწეროთ დასკვნები, და ის გზა, რითიც ამ დასკვნებამდე მივედით? როგორ გადმოგცეთ ის განწყობა, რაც ამ ბოლო დროს ჩვენთან ხდება? ჩვენთან, სადაც დღის უმეტეს ნაწილს და ამ ეტაპზე ცხოვრების დიდ ნაწილს ვატარებ და ხანდახან ვგრძნობ რომ შემიყვარდა იქაურობა ძალიან. იმიტომ რომ სიტუაცია განმაწყობს ასე. და ის როგორ გითხრათ, რომ როცა ძალიან კარგად ვგრძნობ სადღაც თავს და ბოლომდე ვეჩვევი, სწორედ მაშინ ვფიქრობ იქიდან წამოსვლაზე. შიში რომ მაქვს ხანდახან, ეს როგორ აგიხსნათ? და როგორ გითხრათ, რისი და რატომ? ის როგორ გითხრათ, ერთეულებს რომ ...

ყურებში ნაუშნიკები. მუსიკა წყნარი. განწყობა ცოტა მოწყენილი (ბევრ სიცილს ასე მოსდევს ხშირად). თვალები ძირითადად საათს უყურებს. 5 წუთიც და ლომთა ხვედრი თავისუფლება ჩემია! უცებ რატომღაც ძალიან მომინდა - თოვდეს. არ ვიცი რამ მომანდომა. თოვდეს. ბნელოდეს (ბნელა). არ ციოდეს ძალიან. ის პერიოდი იყოს, სემინარები უკვე დამთავრებული რომ არის და ჯგუფს ავსტრიაში წასვლისთვის რომ ვამზადებთ. სასიამოვნო პერიოდი. მე გამოვდიოდე სასტუმრო საქართველოს ერთ-ერთ ნომერში განლაგებული ჩვენი ყოფილი ოფისიდან (და ჩემი ყოფილი სამსახურიდან). ჯერ ლიფტით. მერე ჩამოვდიოდე დიდ კიბეებს, მელიქიშვილზე გამოსასვლელს. სითბოდან სიცივეში გამოსულს სუფთა ჰაერი სასიამოვნოდ მეცემოდეს სახეში და აუჩქარებლად მივდიოდე ფეხით. ცოტა ხანი - ფეხით. ყურებში - ნაუშნიკები და შესაბამისი მუსიკა. განწყობის და ამინდის შესაბამისი. და... არ ვიცი. რამ გამახსენა ეს განწყობა?! ის დრო? ალბათ ჩემი ახლანდელი სამსახურის ოთახის ფანჯრიდან ღამე და ბევრი მანქანა, ფარები და შუქები რომ ჩანს. სიცივეს რომ ვხედავ თითქმის და მუსიკა რომ შესაბამისია... ალბათ ამან. რა ვიცი ...

Пост основан на реальных событиях Все факты и имена подлинны აი, ვიცი, ყველაფერი ჩემი თანამშრომლის - თორნიკეს ბრალია! მართალია, ეს დღეს დილით გამახსენდა, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს! გუშინ ლანჩზე სამზარეულოში შესულს უცებ შემომაგება: შენზე ამბობენ ლიფტში გაიჭედაო! ხოდა აი, ასრულდა მისი ხუმრობითი წინასწარმეტყველება: საღამოს, სამსახურიდან სახლში ასულს საჭმელი არაფერი დამხვდა ისეთი, რაც მომინდებოდა. დავდე ჩანთა, მობ-ი და უკან ჩავბრუნდი, მაღაზიაში. ვარენიკიი! ოოო, ყველის ვარენიკიიი! და პირველ სართულზე ჩასული... გავიჭედე... კარი ოდნავ გაიღო და საოცარი ღმუილი დაიწყო ლიფტმა. კი, გამხდარი ვარ მაგრამ იმდენადაც არა, რომ მამაკაცის მკლავის სიგანის ღრიჭოში გავეტიო. სადარბაზო, რა თქმა, უნდა ჩაბნელებული იყო. ბედად, იმავე წუთას შემოვიდა სადარბაზოში მეზობელი ბიჭი, რეზო. ჯერ მითხრა, არაფერს ხელი არ ახლო, ასე იცის ხოლმე და თვითონ დაიკეტებაო. მეც რატომღაც ვენდე და მშვიდად ველოდი, რა მოხდებოდა. ლიფტი ღმუილს განაგრძობდა და კარი დახურვას არ აპირებდა.... ბოლოს მოთმინება აღარ მეყო და დავიწყე ჩალიჩი. ხშირ...